SÜREKLİ GÜÇLÜ OLMAK ZORUNDA MIYIZ?
Bazı insanlar vardır; herkes onların güçlü olduğunu düşünür.
Sorun çıktığında onlar çözüm bulur. Bir kriz olduğunda sakin kalırlar. İnsanlar dertlerini onlara anlatır çünkü güven verirler. Mantıklı düşünürler, ayakta kalırlar, toparlarlar.
Dışarıdan bakıldığında bu insanlar sağlam görünür.
Ama çoğu zaman kimse şu soruyu sormaz:
Güçlü görünen insanlar ne zaman dinleniyor?
Toplum güçlü insanları sever. Dayanıklı olanları, duygularını kontrol edebilenleri, zor durumlarda bile çözüm üretenleri… Bu özellikler saygı uyandırır. Ama bu rol bazen görünmez bir yük de yaratır.
Çünkü güçlü görünen insanlara nadiren yardım teklif edilir.
“Sen halledersin.”
“Sen zaten güçlüsün.”
“Senin üstesinden gelemeyeceğin şey yok.”
Bu cümleler iyi niyetlidir ama aynı zamanda yalnızlaştırıcıdır.
İnsan güçlü göründüğünde çevresindeki insanlar onun zorlanabileceğini düşünmez. Oysa her insanın sınırı vardır. Her insanın yorulduğu anlar vardır. Her insanın destek görmek istediği zamanlar olur.
Fakat güçlü görünmeye alışan biri için bunu söylemek kolay değildir.
Çünkü bir süre sonra güçlü olmak bir karakter özelliğinden çok bir beklentiye dönüşür. İnsanlar seni öyle gördüğü için o rolü korumaya başlarsın. Yorulduğunu söylemek zorlaşır. Zorlandığını kabul etmek bile tuhaf gelir.
Böylece insan kendi içinde bir denge kurmaya çalışır.
Dışarıda sağlam durur, içeride ise yavaş yavaş yorulur.
Bu durum özellikle sorumluluk taşıyan insanlarda daha sık görülür. Ailede, işte, ilişkilerde “toparlayan kişi” olmak bir süre sonra görünmeyen bir baskı yaratır. Çünkü herkes sana yaslanırken senin yaslanabileceğin bir yer azalmış olabilir.
Oysa insanın güçlü olabilmesi için de dinlenmeye ihtiyacı vardır.
Sürekli ayakta duran bir insan sonunda yorulur. Sürekli çözüm üreten bir zihin bir noktada durmak ister. Sürekli başkalarının yükünü taşıyan biri, bazen kendi yükünü de paylaşmak ister.
Bu zayıflık değildir.
Aksine insan olmanın doğal bir parçasıdır.
Belki de güçlü olmak, her şeyi tek başına taşımak değildir. Gerektiğinde “ben de zorlanıyorum” diyebilmektir. Bazen geri çekilmeyi bilmek, bazen destek istemek, bazen de sadece dinlenmeye izin vermektir.
Çünkü dayanıklılık sadece direnmekten oluşmaz. Yeniden toparlanabilme kapasitesinden de oluşur.
Ve toparlanabilmek için insanın bazen durması gerekir.
Belki de kendimize sormamız gereken soru şudur:
Gerçekten güçlü müyüm,
yoksa sadece güçlü görünmeye mi alıştım?
Bu sorunun cevabı bazen insanın kendine karşı daha şefkatli olmasının başlangıcı olabilir.
