SÜREKLİ MEŞGULKEN NEDEN BU KADAR BOŞ HİSSEDİYORUZ?
Gün dolu.
Yapılacak işler var, mesajlar var, sorumluluklar var. Sabah başlıyor, akşam bitiyor. Gün içinde durmadan bir şeylerle ilgileniyoruz. Bir işten diğerine geçiyoruz. Bir ekran kapanmadan diğeri açılıyor.
Dışarıdan bakıldığında hayat hareketli.
Ama buna rağmen birçok insan aynı şeyi hissediyor:
Garip bir boşluk.
Bu çelişki ilk başta anlaşılmaz. Çünkü mantık şunu söyler: Ne kadar meşgulsen, o kadar dolusun. Ne kadar çok şey yapıyorsan, o kadar tatmin olmalısın.
Ama gerçek çoğu zaman böyle işlemez.
Çünkü meşgul olmak ile dolu hissetmek aynı şey değildir.
İnsan gün içinde onlarca şey yapabilir ama hiçbirine gerçekten temas etmemiş olabilir. Bir işi bitirir ama içinde bir şey hissetmez. Bir sohbet eder ama yüzeyde kalır. Bir günü tamamlar ama o günün içinden bir an bile hatırlamakta zorlanır.
Çünkü dikkat dağınıktır.
Bir şey yaparken tam olarak orada olunmaz. Zihnin bir kısmı başka bir yerde kalır. Bir iş yapılırken bir sonraki düşünülür. Bir an yaşanırken diğerine hazırlanılır.
Böyle olunca gün dolu geçer ama içi boş kalır.
Boşluk hissi çoğu zaman zamanın azlığından değil, temasın azlığından gelir.
İnsan bir şeye gerçekten odaklandığında, o şey küçük bile olsa anlam kazanır. Bir konuşmayı gerçekten dinlediğinde bağ kurar. Bir işi gerçekten yaptığında tatmin hisseder. Bir anın içinde kaldığında o an iz bırakır.
Ama sürekli bölünen dikkat, bu temasın oluşmasını engeller.
Modern hayat bize çok şey sunuyor ama aynı zamanda dikkatimizi parçalıyor. Aynı anda birçok şey yapabilmek bir avantaj gibi görünse de, içsel anlamda bir dağınıklık yaratıyor.
Bu da zamanla şu hissi doğuruyor:
“Bir şeyler eksik ama ne olduğunu bilmiyorum.”
Bu eksiklik çoğu zaman daha fazlasını yapmakla dolmaz.
Daha fazla iş, daha fazla plan, daha fazla içerik… Bunlar sadece meşguliyeti artırır. Ama boşluk hissi aynı kalır.
Çünkü mesele miktar değil, derinliktir.
İnsan az şey yaparak da dolu hissedebilir. Ama o az şeyin içinde gerçekten varsa.
Belki de sorun hayatın yoğun olması değil; o yoğunluğun içinde kaybolmak.
Kendine şu soruyu sormak bazen yeterlidir:
Ben bugün yaptığım şeylerin ne kadarının gerçekten içindeydim?
Bu soru basit ama güçlüdür.
Çünkü insan bazen hayatını değiştirmeden de hissettiği şeyi değiştirebilir. Sadece biraz daha farkında olarak. Biraz daha yavaşlayarak. Biraz daha dikkat ederek.
Her şeyi azaltmak zorunda değiliz. Ama bazı anlarda gerçekten orada olmayı seçebiliriz.
Ve belki de o zaman fark ederiz:
İnsan her şeyi yaparken değil,
bir şeyi gerçekten yaşarken dolu hisseder.
