GÜÇLÜ GÖRÜNMEKTEN YORULDUK
Herkes iyi görünüyor.
Sosyal medyada, iş yerinde, aile sofralarında… İnsanlar ayakta. Planlı, kontrollü, toparlanmış. Sorulara hazır cevapları var. “Sorun yok” demeyi öğrenmişler. Hatta bunu o kadar sık söylüyorlar ki bir süre sonra kendileri de inanıyor.
Ama güçlü görünmek ile güçlü olmak aynı şey değil.
Birçoğumuz küçük yaşlardan itibaren şunu öğrendik: Zayıflık gösterilmez. Kırılganlık saklanır. Üzüntü çabuk toparlanır. Ağlamak özel alana aittir. Hele ki sorumluluk taşıyorsan, hele ki senden bir şey bekleniyorsa, düşmeye hakkın yokmuş gibi davranılır.
Zamanla bir rol oluşuyor. Dayanıklı, mantıklı, çözüm odaklı kişi. Herkesin derdini dinleyen ama kendi derdini anlatmayan. Her kriz anında soğukkanlı kalan ama geceleri yalnız kaldığında zihni susmayan.
Güçlü görünmek bir süre işe yarar. İnsanlara güven verir. Hayatı idare etmeyi kolaylaştırır. Ama içeriye doğru bir baskı oluşturur. Çünkü insan sürekli ayakta kalamaz. Sürekli sağlam duramaz.
Ve en yorucusu şu: Kimse senin yorulduğunu fark etmez.
Çünkü sen hiç göstermemişsindir.
Bir noktadan sonra güçlü görünme hali, görünmezliğe dönüşür. İhtiyaçların arka plana atılır. “Ben hallederim” cümlesi otomatikleşir. Yardım istemek zorlaşır. Sanki yardım istersen değer kaybedecekmişsin gibi hissedersin.
Oysa kırılganlık, zayıflık değil; temas kapısıdır.
Birine “Bugün gerçekten iyi değilim” diyebilmek cesarettir. “Bunu tek başıma taşımak istemiyorum” diyebilmek olgunluktur. Ama biz çoğu zaman en yakınlarımıza bile filtreli bir versiyonumuzu sunarız. Yük olmamak için. Sorun çıkarmamak için. Dengeleri bozmamak için.
Sonra içten içe bir kırgınlık büyür: “Kimse beni gerçekten tanımıyor.”
Belki de tanıyamıyorlar, çünkü biz izin vermiyoruz.
Güçlü olmak, her şeyi tek başına taşımak değildir. Nerede zorlandığını bilmek ve bunu inkâr etmemektir. Bazen geri çekilmek, bazen durmak, bazen de açıkça destek istemektir.
Hayat herkesi yorar. Ama yorulmayı saklamak, yorgunluğu büyütür.
Belki de asıl güç, kusursuz görünmekten vazgeçmektir. Kontrolü her an elde tutmaya çalışmaktan vazgeçmektir. İnsan olduğumuzu kabul etmektir.
Çünkü insan bazen dağılır. Bazen kararsız kalır. Bazen korkar. Bazen yeterli hissetmez. Bunlar karakter zayıflığı değil, insan olmanın parçalarıdır.
Kendine şu soruyu sor:
En son ne zaman gerçekten nasıldın?
Rol yapmadan. Düzenlemeden. Yumuşatmadan.
Eğer cevabı hatırlamakta zorlanıyorsan, belki de biraz dinlenmeye değil; biraz gerçek olmaya ihtiyacın vardır.
Güçlü görünmek yorucu.
Gerçek olmak ise hafifletici.
Belki de artık sürekli dimdik durmak yerine, güvenli bir yerde biraz oturmanın zamanı gelmiştir.
