HER ŞEYİ ANLIYORUZ AMA HİÇBİR ŞEYİ HİSSETMİYORUZ
Artık her konuda bir fikrimiz var.
Bir olay oluyor, saniyeler içinde yorum yapabiliyoruz. Bir haber düşüyor, analizler hazır. Bir tartışma çıkıyor, tarafımız net. Bilgiye ulaşmak hiç bu kadar kolay olmamıştı. Her şeyi biliyoruz. Her şeyi takip ediyoruz. Her şeye hâkimiz.
Ama bir soru sessizce büyüyor:
Gerçekten hissediyor muyuz?
Bir felaket haberi görüyoruz. Üzülüyoruz. Sonra kaydırıyoruz. Bir başarı hikâyesi izliyoruz. Etkileniyoruz. Sonra başka bir videoya geçiyoruz. Duygular hızlı geliyor, hızlı gidiyor. Hiçbir yerde uzun kalmıyor.
Sanki iç dünyamızda bir tampon oluşmuş gibi. Her şey çarpıyor ama derine inmiyor.
Belki de bu bir savunma. Çünkü bu kadar çok uyarana, bu kadar çok bilgiye, bu kadar çok trajediye açık bir zihin, her şeyi gerçekten hissetse ayakta kalamazdı. Bu yüzden sistem kendini koruyor. Az hissederek.
Ama az hissetmek, az yaşamak demek.
Bir şeye gerçekten üzülmek zaman ister. Bir şeye gerçekten sevinmek de öyle. O duygunun içinde biraz kalmak, onu sindirmek, onunla oturmak gerekir. Bizim ise kalmaya tahammülümüz azaldı.
Hızlı tüketilen içerikler gibi, duygular da hızlı tüketiliyor.
Belki de bu yüzden bazı anlarda tuhaf bir donukluk hissediyoruz. Olması gereken yerde güçlü bir duygu gelmiyor. Sevdiğin birinin başarısı seni eskisi kadar heyecanlandırmıyor. Kendi başarın bile kısa sürüyor. Çünkü sırada başka bir şey var.
Sürekli maruz kalmak, duyarsızlaşmayı getiriyor.
Ama insan duyarsız yaşadığında, bağlantı da zayıflıyor. Kendinle, başkalarıyla, dünyayla olan bağın yüzeyselleşiyor. Tepkiler var ama temas yok. Bilgi var ama içselleştirme yok.
Belki de bu yüzden bazen durup hiçbir şey hissetmemekten korkuyoruz. “Neden bu kadar nötrüm?” diye soruyoruz. Oysa belki de nötrlük bir yorgunluk belirtisi. Aşırı yüklenmiş bir zihnin koruma modu.
Gerçek his, hız sevmez. Gürültü sevmez. Dikkat ister.
Bir şeyi gerçekten hissetmek için o anda olmak gerekir. Telefonu bırakmak. Karşıdaki insanın gözlerine bakmak. Bir müziği arka plan sesi yapmadan dinlemek. Bir üzüntüyü hemen bastırmadan taşımak.
Bu kolay değil. Çünkü hissetmek kırılganlaştırır. Ama aynı zamanda canlılaştırır.
Belki de asıl soru şu:
Her şeyi bilmek mi istiyoruz, yoksa bir şeyi gerçekten yaşamak mı?
Daha az bilgi, daha çok temas mümkün mü?
Daha az yorum, daha çok his?
Kalabalıkların içinde yalnızlaşırken, belki de en çok kaybettiğimiz şey yoğun duygular değil; derin duygular.
Her şeyi anlamak zorunda değiliz.
Ama bir şeyi gerçekten hissetmek, bizi yeniden insan yapabilir.
