- Konu Yazar
- #1
Sydney Sweeney filmine bu kadar hayran kalacağımı hiç düşünmemiştim. Bunu belirsiz, spoiler içermeyen bir şekilde tartışmanın bir anlamı yok. İzlemeden okursanız, sözlerim yanlış anlaşılabilir. En ufak ayrıntıları ve diğer olayları anlatmaktan özellikle kaçındım.
Öncelikle şunu söylemeliyim ki, film inanılmaz derecede masalsı. Her şey olay örgüsündeki sürprizler ve hedef kitleyi şaşırtmak için yapılmış. Filmde tek bir olumlu karakter bile yok. Hemen hemen herkes az ya da çok kaba. Sadece sessiz bahçıvan ve küçük kız soru işareti bırakmıyor.
Andrew (Brandon Sklenar) kesinlikle bir alçak, bir tacizci ve ev içi bir zorba. Yaptıkları yüzünden ölmeyi hak ediyor mu? Birkaç kurban olduğu düşünüldüğünde... bu açık bir soru. Ancak, genel olarak her türlü şiddete karşıyım ve yasal cezayı tercih ederim. Filmin olaylarını gerçek hayata yansıtırsak.
Nina (Amanda Seyfried). Kendini içinde bulduğu durum tartışmasız bir şekilde vahim ve dengeli bir hareket tarzı hemen aklına gelmeyebilir. Davranışı anlaşılabilir, ta ki kocasının dikkatini dağıtmak ve böylece tamamen alakasız bir adamı şiddetin pençesine düşürmek için geniş bir tampon bölgeye sahip sevimli bir hizmetçi bulmaya karar verene kadar. Nina'nın bu altın kafesten kaçmak için girişimleri ve seçenekleri nerede? Polis mi? Arkadaşlar mı? Halk mı? Tamam, olay örgüsü uğruna bunların hepsini film klişelerine bağlayalım.
Şimdi Millie'ye (Sydney Sweeney) geçelim. Öğrenciyken, başka bir kıza tecavüz eden bir adamı vahşice öldürüyor. On yıl hapis cezası çekiyor. Çıkıyor ve suçundan pişmanlık duymuyor. Senaristler ve yönetmen, nasılsınız? Her şey yolunda mı? Ve hapis yattıktan sonra kim bu kadar havalı ve genç görünüyor? Belki de dengeli beslenme ve spor salonuyla bir sanatoryumda tatil yapıyordu?
Hadi devam edelim.
Millie, Winchester'ların yanında işe giriyor, Nina'nın kocasıyla birlikte oluyor ve birkaç ima sonrasında tekrar iyi bir şekilde gösteriliyor. Kız sadece mutluluk istiyordu, neyden bahsediyorsunuz? Saçma. Doğal olarak, adam Millie'ye doğru hamleler yaptı ve jestler kullandı. Ama filmin tamamı boyunca ondan kesin bir " hayır" duymadım; bunun yerine sadece uyuşuk bakışlar ve olumlu tepkiler gördüm.
Tamam, biraz ilerleyelim ve işkence odasındaki " 50 Shades of Grey " sahnesine gelelim. Karnında yirmi bir kesik var ve kanamıyor. İnanılmaz bir kan pıhtılaşma yeteneği ve olağanüstü bir yenilenme hızı. Anlaşılan bunu hapishanede geliştirmiş. Odadan kaçtıktan sonra yaptığı ilk şey hastaneye koşmak veya yaralarını tedavi etmek değil, kocaman bir sandviç yemek oluyor.
Bu arada, mükemmel fiziksel formda olan yetişkin bir adam, içeride kaldıraç olarak kullanabileceği bir yatak olmasına rağmen tahta bir kapıyı kırmaya çalışmıyor, hatta içinden sürünerek geçebileceği küçük bir pencerenin camını bile kırmaya kalkışmıyor. İşte bu, özgürlük özlemi, inanılmaz.
Nina geri döner ve yanlışlıkla Andrew'u serbest bırakır. Nina'yı koruyan Millie, Andrew'u aşağı iter. Andrew düşerek ölür. Filmin en başında bize spiral merdivenin en tepesinden görünümünü göstermelerinin bir nedeni vardı. İşte böyle, sinema işliyor, bravo.
Peki ya bir polis memurunun acındırma numarası? Meğer kocası kız kardeşiyle ilişki yaşıyormuş ve ona her türlü kötü muamelede bulunmuş, bu yüzden olayı kaza olarak değerlendiriyoruz. İşte buna gerçek kadın dayanışması denir. Kendi kişisel çıkarımız için bir katili koruyoruz. Senaristlere hemen Oscar verin.
Cenaze töreninde Nina, Millie'ye yüz bin dolarlık bir çek veriyor ve ona, eşleri aile içi şiddete maruz kalan diğer evlerde yapacağı "işler" için dua ediyor.
Zaten iki ölü bedeni olan Millie'ye hiçbir kınama yok. Hiçbir ahlaki ıstırap yok. Anlamıyorsunuz, bu farklı. O bir kurban, eşlerine yardım ediyor ve sadece mutlu bir hayat istiyor. Yaratıcıların durumu absürt bir noktaya nasıl çarpıttığını anlıyor musunuz? Kadınlara yönelik aile içi şiddetin varlığından bile haberdar değiller mi? Ne kadar yıkıcı ve yanlış fikirler ilettiklerinin farkında değiller mi?
Hiç kimseye kötü muamelede bulunamazsınız, tecavüz edemezsiniz, hele ki öldüremezsiniz!
Evet, bunun bir film, bir kurgu eseri olduğunu gayet iyi anlıyorum. Sorun şu ki, film bir gerilim filmi gibi hissettirmiyor; türün gelenekleri ile gerçeklik arasındaki çizgileri bulanıklaştıran çok sıradan bir şekilde yapılmış. Kitap bir kadın tarafından yazılmış ve biliyorsunuz... birçok kızın hassas noktasına gerçekten dokunmuş. Film uyarlaması ile orijinal kaynak materyal arasındaki farkları karşılaştırmadım, ama içimden bir ses bazı kızların bunu ilişkilerde zor zamanlarda izlenecek bir yol rehberi olarak görebileceğini söylüyor. Dün "Hizmetçi" hakkındaki kadın yorumlarını okudum. 10 üzerinden 10 ve filmin ne olduğuna dair en ufak bir analiz yapmadan %95 oranında tam bir keyif. Millie, hedef kitlenin gözünde bir kahraman, bir kurban ve bir kurtarıcı.
Bugün, Maid of Honor filmi, son derece popüler Sydney Sweeney'i, muhteşem gişe başarısını, milyonlarca TikTok videosunu ve internette yarattığı büyük ilgiyi bünyesinde barındırıyor.
Böylesine sıkıcı ve kusurlu bir filmin kız çocuklarının olgunlaşmamış zihinlerini nasıl etkileyebileceğinden korkuyorum, yine de şimdiden devam filmi duyurulmuş durumda.
Öncelikle şunu söylemeliyim ki, film inanılmaz derecede masalsı. Her şey olay örgüsündeki sürprizler ve hedef kitleyi şaşırtmak için yapılmış. Filmde tek bir olumlu karakter bile yok. Hemen hemen herkes az ya da çok kaba. Sadece sessiz bahçıvan ve küçük kız soru işareti bırakmıyor.
Andrew (Brandon Sklenar) kesinlikle bir alçak, bir tacizci ve ev içi bir zorba. Yaptıkları yüzünden ölmeyi hak ediyor mu? Birkaç kurban olduğu düşünüldüğünde... bu açık bir soru. Ancak, genel olarak her türlü şiddete karşıyım ve yasal cezayı tercih ederim. Filmin olaylarını gerçek hayata yansıtırsak.
Nina (Amanda Seyfried). Kendini içinde bulduğu durum tartışmasız bir şekilde vahim ve dengeli bir hareket tarzı hemen aklına gelmeyebilir. Davranışı anlaşılabilir, ta ki kocasının dikkatini dağıtmak ve böylece tamamen alakasız bir adamı şiddetin pençesine düşürmek için geniş bir tampon bölgeye sahip sevimli bir hizmetçi bulmaya karar verene kadar. Nina'nın bu altın kafesten kaçmak için girişimleri ve seçenekleri nerede? Polis mi? Arkadaşlar mı? Halk mı? Tamam, olay örgüsü uğruna bunların hepsini film klişelerine bağlayalım.
Şimdi Millie'ye (Sydney Sweeney) geçelim. Öğrenciyken, başka bir kıza tecavüz eden bir adamı vahşice öldürüyor. On yıl hapis cezası çekiyor. Çıkıyor ve suçundan pişmanlık duymuyor. Senaristler ve yönetmen, nasılsınız? Her şey yolunda mı? Ve hapis yattıktan sonra kim bu kadar havalı ve genç görünüyor? Belki de dengeli beslenme ve spor salonuyla bir sanatoryumda tatil yapıyordu?
Hadi devam edelim.Millie, Winchester'ların yanında işe giriyor, Nina'nın kocasıyla birlikte oluyor ve birkaç ima sonrasında tekrar iyi bir şekilde gösteriliyor. Kız sadece mutluluk istiyordu, neyden bahsediyorsunuz? Saçma. Doğal olarak, adam Millie'ye doğru hamleler yaptı ve jestler kullandı. Ama filmin tamamı boyunca ondan kesin bir " hayır" duymadım; bunun yerine sadece uyuşuk bakışlar ve olumlu tepkiler gördüm.
Tamam, biraz ilerleyelim ve işkence odasındaki " 50 Shades of Grey " sahnesine gelelim. Karnında yirmi bir kesik var ve kanamıyor. İnanılmaz bir kan pıhtılaşma yeteneği ve olağanüstü bir yenilenme hızı. Anlaşılan bunu hapishanede geliştirmiş. Odadan kaçtıktan sonra yaptığı ilk şey hastaneye koşmak veya yaralarını tedavi etmek değil, kocaman bir sandviç yemek oluyor.
Bu arada, mükemmel fiziksel formda olan yetişkin bir adam, içeride kaldıraç olarak kullanabileceği bir yatak olmasına rağmen tahta bir kapıyı kırmaya çalışmıyor, hatta içinden sürünerek geçebileceği küçük bir pencerenin camını bile kırmaya kalkışmıyor. İşte bu, özgürlük özlemi, inanılmaz.
Nina geri döner ve yanlışlıkla Andrew'u serbest bırakır. Nina'yı koruyan Millie, Andrew'u aşağı iter. Andrew düşerek ölür. Filmin en başında bize spiral merdivenin en tepesinden görünümünü göstermelerinin bir nedeni vardı. İşte böyle, sinema işliyor, bravo.
Peki ya bir polis memurunun acındırma numarası? Meğer kocası kız kardeşiyle ilişki yaşıyormuş ve ona her türlü kötü muamelede bulunmuş, bu yüzden olayı kaza olarak değerlendiriyoruz. İşte buna gerçek kadın dayanışması denir. Kendi kişisel çıkarımız için bir katili koruyoruz. Senaristlere hemen Oscar verin.
Cenaze töreninde Nina, Millie'ye yüz bin dolarlık bir çek veriyor ve ona, eşleri aile içi şiddete maruz kalan diğer evlerde yapacağı "işler" için dua ediyor.
Zaten iki ölü bedeni olan Millie'ye hiçbir kınama yok. Hiçbir ahlaki ıstırap yok. Anlamıyorsunuz, bu farklı. O bir kurban, eşlerine yardım ediyor ve sadece mutlu bir hayat istiyor. Yaratıcıların durumu absürt bir noktaya nasıl çarpıttığını anlıyor musunuz? Kadınlara yönelik aile içi şiddetin varlığından bile haberdar değiller mi? Ne kadar yıkıcı ve yanlış fikirler ilettiklerinin farkında değiller mi?
Hiç kimseye kötü muamelede bulunamazsınız, tecavüz edemezsiniz, hele ki öldüremezsiniz!
Evet, bunun bir film, bir kurgu eseri olduğunu gayet iyi anlıyorum. Sorun şu ki, film bir gerilim filmi gibi hissettirmiyor; türün gelenekleri ile gerçeklik arasındaki çizgileri bulanıklaştıran çok sıradan bir şekilde yapılmış. Kitap bir kadın tarafından yazılmış ve biliyorsunuz... birçok kızın hassas noktasına gerçekten dokunmuş. Film uyarlaması ile orijinal kaynak materyal arasındaki farkları karşılaştırmadım, ama içimden bir ses bazı kızların bunu ilişkilerde zor zamanlarda izlenecek bir yol rehberi olarak görebileceğini söylüyor. Dün "Hizmetçi" hakkındaki kadın yorumlarını okudum. 10 üzerinden 10 ve filmin ne olduğuna dair en ufak bir analiz yapmadan %95 oranında tam bir keyif. Millie, hedef kitlenin gözünde bir kahraman, bir kurban ve bir kurtarıcı.
Bugün, Maid of Honor filmi, son derece popüler Sydney Sweeney'i, muhteşem gişe başarısını, milyonlarca TikTok videosunu ve internette yarattığı büyük ilgiyi bünyesinde barındırıyor.
Böylesine sıkıcı ve kusurlu bir filmin kız çocuklarının olgunlaşmamış zihinlerini nasıl etkileyebileceğinden korkuyorum, yine de şimdiden devam filmi duyurulmuş durumda.
