Burada sunulan oyunların her biri hakkında fazla bir şey söyleyemem çoğu mükemmel oyunlarama birkaç şeyden bahsetme ihtiyacı hissediyorum.

Öncelikle birkaç şeyi özetlemekte fayda var: Birincisi, Resident Evil serisinin hayranı değilim, yeniden yapımlarını aynı anda oynamış olsam bile. Asya anlatıları bana biraz yabancı geliyor, ancak Japonlar karakteristik ölüm merkezli şizofrenileri yerine çok kültürlü bir ürün yaptıklarında genellikle sağlam işler ortaya koyuyorlar.

İkincisi, utanç verici bir şekilde sıradan bir oyuncuyum ve hassas biriyim; bu oyunları orta zorlukta ve bazı tereddütler olmadan bitirdim. Türde tamamen acemi olmama rağmen, deneyimim, seriye on yıllardır aşina olan insanlarınkinden bile daha otantik geldi. Özellikle de zaman zaman inanılmaz derecede zorlayıcı ve rahatsız edici bulduğum için, ki bu da tam olarak "hayatta kalma korkusu"nun ima ettiği şey.
Evet, fikrim sadece benim fikrim ve kimseyi hiçbir şeye mecbur etmiyor sadece ihtimaline karşı.

Resident Evil 2 Yeniden Yapımı

Tüm yeniden yapımlar arasında RE2R, orijinaline en çok benzeyenidir. Ve başlangıçta, bu beni bile memnun etmişti—oyun, kısıtlı bir ortamda, az kaynakla ve sürekli bir tehditle hayatta kalma deneyimini vaat ediyordu ki bu da sonuçta tüm bir türü oluşturdu. Ancak, burada yapılan bir dizi oyun tasarım kararı, ikinci bölüm hakkındaki genel izlenimimi önemli ölçüde zedeledi.

Örneğin, Souls benzeri oyunların hayranlarının aksine, zorluğu yönetmenin hesaplı bir tasarımı ve kötü uygulamanın bir sonucu olarak ayırma eğilimindeyim. Bir noktada, polis karakolunda, mühimmatım bitti ve bu anın güzelliği, tamamen benim hatam olmasıydı, çünkü RE2R'yi bir nişancı oyunu gibi oynamaya, gördüğüm herkesi öldürmeye başlamıştım. Hata hızla ortaya çıktı, çünkü buradaki zombiler ölmeye son derece isteksiz ve bazıları o kadar inatçı ki, kafaları büyükannenin ev yapımı kıymasına benzese bile tekrar tekrar diriliyorlar.

Görünüşte adaletsiz olan bu geliştirici kararı, Resident Evil 2 Remake'i ve nasıl oynanması gerektiğini anlamak için temel bir öneme sahip. Özellikle, mümkün olduğunca çatışmadan kaçınmak ve kayıplarınızı en aza indirmek gerekiyor. Bir düşmanı geride bırakmak da her zaman doğru karar olmayabilir, çünkü çoğu zaman adımlarınızı geri takip etmeniz veya aceleyle kaçmanız gerekebilir. Gerilim, doğru hareket tarzı hakkındaki sürekli şüphe ve sık sık hızlı kararlar alma ihtiyacıyla yaratılıyor.

Bu açıdan RE2R mükemmel ve genel olarak üçüncü şahıs aksiyon-macera tasarımına rağmen, ağır bir tempoda ilerliyor ve bu tempoyu bozanları sık sık cezalandırıyor. Tek dezavantajı, gerekli tüm özelliklere sahip gibi görünmesine rağmen, bir korku oyunu olarak yetersiz kalması. Ancak bu bir sorun değil.

Oyun kasıtlı olarak size zarar vermeye çalıştığında sorunlar ortaya çıkıyor. Örneğin, yakalanmaktan kurtulma durumunda. Zombiler yavaş bir oyuncuyu yakaladığında, eğer bıçağı varsa hasar almadan onlardan kurtulabiliyor. Daha egzotik bir yöntem ise el bombası gerektiriyor; kahraman el bombasını canavarın boğazına sokuyor, kurtuluyor ve ardından iyi nişan alınmış bir atışla bombayı patlatabiliyor.

Neyse ki, bu el bombaları bir metre uzaktan bile patlatılabiliyor kahraman onlardan zarar görmeyecek kadar karizmatik ama burada başka bir sorun daha var, o da oyuncuyu seçim hakkından mahrum bırakmak. Hem bıçağınız hem de el bombanız olabilir, ancak karakter kendini daha değerli bir varlık olan ve savaşın gidişatını değiştirebilecek el bombasıyla savunuyor. Siz de şanssız bir şekilde yakalandığınız için onu atıyorsunuz. Ve bu tasarımcı kısıtlamasını hiç de adil bulamıyorum.

RE2R'da beni gerçekten sinirlendiren bir diğer şey de "sırları"ydı. Oyunun özellikle büyük mekanları yok ve neredeyse her şeyi temizledim, ancak yine de seviyelerdeki dolapların ve kasaların çoğunun şifrelerini bulamadım. Bu yüzden, çekmecede inanılmaz miktarda mermi olmasına rağmen, Leon'un bölümünü tabancayı alamadan bitirdim. Ayrıca bazı odaları da açamadım çünkü özel anahtarları bulamadım—bir şeyin diğerine sıkışmış olması ve anahtarların kasalardan birinde olması tamamen mümkün, ama yine de onlara erişemiyorum. Bu durum beni oldukça rahatsız ediyor burada suçlu ben değilim, daha ziyade seviyeyi ve ilgi noktalarını tasarlayan kişinin ihmalkarlığı olduğunu düşünüyorum.

Tıpkı lağımlarda olduğu gibi, neredeyse yenilmez et golem'lerle dolu dar bir kanaldan geçmeniz gerekiyor. Onların etrafından koşmanız gerekiyor, ancak oyun size manevra yapacak neredeyse hiç alan bırakmıyor ve bazen hasar almak, onlardan kurtulmanın tek yolu oluyor. Dahası, canavarlar sizi zehirliyor, yavaşlatıyor ve yavaş yavaş öldürüyor; bu da biraz daha uzakta bekleyen bir sonraki benzer canavarla karşılaştığınızda ölümcül olabilir.

Bu arada, bu şişkin canavarların teknik olarak açıkça kusurlu olduğu ortada ve küçük bir kaideye tırmandığınız anda hemen çaresiz kalıyorlar ve karaktere ulaşmaya bile çalışmıyorlar, sadece yanlarında donup kalıyorlar, kol mesafesinde duruyorlar.

RE2, genel olarak Capcom'un yeniden yapımlarının en kusurlu olanıdır ve sinematik görsellerine rağmen, Steam'deki bağımsız korku oyunlarından bekleyeceğiniz birçok kusura sahiptir. Aynı gecikmeli dokular; ufukta bir yerde değil de 10 metre uzakta olmalarına rağmen düşük FPS'de hareket eden aynı zombiler. Ayrıca kapılardan geçmeye çalıştılar ve genel olarak, bu oyunda kapılar, arkalarında biri duruyorsa önemli bir rahatsızlık kaynağıydı.

Hayatta kalmaya verilen öneme rağmen, yeniden yapımda aktif olarak hasar vermenizi gerektiren iki boss dövüşü bulunuyor (toplamda üç, ancak orta dövüşlerde sadece kaçmak ve şarjör düğmesine basmak yeterli).

Elbette, oyunun ikinci yarısında çok daha fazla merminiz olacak, ancak yine de tamamen hazırlıksız yakalanabileceğiniz sinir bozucu bir durum söz konusu. Dev canavarlarla yapılan dövüşler serinin tanınabilir bir özelliği olsa da, klasik Resident Evil oyunlarında gerekli olduklarını düşünmüyorum. Bununla birlikte, iyi bir şekilde uygulanmışlar ve hiçbir şikayetim yok.

Oyunun umduğumdan çok daha kısa çıkması da beni hayal kırıklığına uğrattı. Polis karakolu ve altındaki iletişim ağı tek, bütünleşik bir mekân haline geldiğinde, oyunun ölçeği ve ilerleyişiniz sizi motive ediyor; kanalizasyonlarda dolaşmak, orada gizlenen dehşetler olmasa bile biraz sıkıcı.

Ama sonra sizi küçük bir Umbrella laboratuvarı bekliyor ve bu gösteri aniden sona eriyor. "Gerçekten hepsi bu mu?" diye düşündüm, yolculuğun yarıda kesildiğini hissederek. RE2R'nin en azından yarı yarıya daha kısa olması gerektiğini düşündüm; aşırı uzunluğu hayatta kalma unsurunu değersizleştiriyor ve başarılarınızın ve başarısızlıklarınızın -eşyalarınızın büyüklüğünün- önemli bir rol oynayabileceği mesafeyi size vermiyor.

Açıkçası, tüm yol boyunca sirk faresi gibi kıvranıp her şeyden kısmaya çalıştınız, ancak tüm bu çabalarınızın birdenbire boşa gittiğini gördünüz. Ve anlıyorum ki, Zorlu modda kaynaklar daha da kıt ve zorluklar daha da çetin, ancak orta zorluk seviyesi, kaydettiğiniz ilerlemeyi değerlendirmek için gayet yeterli. Dahası, son savaşı önceden haber vererek, oyun size şimdiden kaynaklarla ödüllendirmeye başlıyor ve hayatta kalma fikrinin temel tasarım fikrini daha da baltalıyor.

Tükenmiş ekipman nedeniyle oyunu tamamlayamamaktan daha iyidir, ancak tüm bunları oyun tasarımından sorumlu kişinin veya belki de yayıncının gereksiz yatırım yapmadan ve genel proje vizyonuna bağlı kalarak geliştirmeyi mümkün olduğunca hızlı bir şekilde tamamlama arzusunun bir hatası olarak görüyorum.

Görünüşe göre kısa süre büyük bir sorun değil, çünkü RE2R'nin iki hikaye modu var—biri Leon için, diğeri Claire için. Ama bunlar tekrarlayıcı. Hem de özensizce tekrarlayıcı. Hem Leon hem de Claire olarak aynı yolları izliyorsunuz, aynı bulmacaları çözüyorsunuz ve her oyun deneyimini bir öncekinden ayıran tek şey karakterin görünümü ve kişisel silahı. Hatta dolap şifreleri bile aynı—şifreyi önceden yazdıysanız veya ekran görüntüsünü aldıysanız zorla açabilirsiniz.

Ve bu, hikaye açısından inanılmaz derecede aptalca görünüyor. Leon'u kontrol ederek, Claire ile karşılaşmadan önce bir iki saat boyunca bölgede dolaşmayı başardım; Claire'in modunda, binaya yaklaşık 10 dakika içinde gizlice giriyor, ancak orada Leon ile karşılaşmıyor—Leon ortadan kaybolmuş. Ancak soru şu ki, nerede, çünkü Claire şimdi lobideki gizli hava kilidini açmak için bulmacayı da çözüyor.
Evet, bu olay örgüsü gelecekte farklı yönlere sapıyor, Leon Ada Wong ile tanışıyor ve Claire de Dr. Birkin'in kızıyla tanışıyor, ancak bu gerçek beni hiç teselli etmiyor ve sonuç olarak, ilk oynayışta cazibesinin önemli bir kısmını zaten kaybetmiş olan bir video oyununda tekrarlamayı oynamaktan vazgeçtim.

Oyunun sonuna doğru beni saran genel hayal kırıklığı duygusu.

Yeniden yapımın övgüyü hak ettiği nokta, görselleri ve orijinalin büyük ölçüde tek hücreli olay örgüsünü ne kadar incelikle yansıttığıdır. Hakkında çok şey duyduğum Leon ve Ada arasındaki ilişki burada mükemmel bir şekilde ifade edilmişti; tamamen farklı hedeflere ve inançlara sahip iki insanın, aynı anda rakip olup birbirlerine hayatlarını borçlu oldukları, çelişkili bir sevgiyle nasıl bir araya geldiklerinin canlı bir incelemesiydi. Güzel, özlü ve yüzeysel değildi buna inanıyorum.

Güncellenmiş oynanış olmasa bile, bu tür senaryo yeniden yorumlamaları, bu tür yeniden yapımların var olma nedenidir.

Resident Evil 3 Yeniden Yapımı

Jill Valentine'ın 5 dakikalık macerası, klasik oyunlar açısından bile belki de en tartışmalı olanıdır. "Real World"de hayatta kalma unsuru kısa oyun süresi ve boss dövüşlerine giden süreçle zayıflatılırken, burada oyunun tür kimliğinin tüm izlerini neredeyse ilk saat içinde kaybediyoruz.
Başlangıçta, RE3R tam olarak aynı şekilde işliyor—nispeten büyük bir mekan ve sınırlı mühimmat ancak Nemesis'in ani ortaya çıkışı her şeyi alt üst ediyor ve oyunu hızlı tempolu bir aksiyon oyununa dönüştürüyor.

Her biri bir öncekinden daha karmaşık olan Nemesis dövüşleri takip ediyor ve bunlarla birlikte, her biri kendi silah ve ekipmanına sahip karakterler arasında geçiş yapılıyor, bu da gizlilik ve becerikli oyun hikayesini daha da değersizleştiriyor.

Aslında bunu beğendim. "Troika" düzenli olarak aksiyon bölümlerini, alışılagelmiş hayatta kalma ve keşif bölümleriyle dönüşümlü olarak sunuyor ancak bu sefer yağmalama yerleri oldukça küçük, ama ben bunu bir avantaj olarak görüyorum çünkü sıkıcı hale gelmeye vakitleri olmuyor. Tek istisna hastane birkaç saatliğine kaybolabileceğiniz tek tam boyutlu oda.

Orijinal üçüncü oyun gibi, yeniden yapım da öncelikle bir aksiyon oyunudur; burada isabetli ve agresif atışlar, hayatta kalma korku oyunlarının doğasında var olan ihtiyatlılığın yerini alır. Ve oyun, büyük ölçüde bu formata uygundur.

Birincisi, basitçe iyi yapılmış ve iki yeniden yapımın doğasında var olan kusurları gidermiştir. İkincisi, seriden kopuş ölümcül değildir ve keşif ve envanter yönetimi hala önemli bir rol oynamaktadır.


Oyun, oyunun her yönünü aynı anda ele almaya çalışıp hiçbirinde mükemmel olamamakla eleştirilebilir; ben de aynı düşüncelere sahiptim. Ancak nihayetinde, RE3R'ı tamamlamak için geçen 6-7 saatin, ikinci oyunun kötü şöhretli yeniden yapımından, hatta Claire olarak tekrar oynasam bile, üzerimde çok daha büyük bir etki bıraktığını fark ettim.

Bu sefer, kısa oyun süresi hiç de sorun gibi görünmüyor; oyun bu süre zarfında birçok rol üstlenerek, duygu dolu, canlı ve dinamik bir hikaye anlatıyor. Jill'in başına silah dayadığı açılış sahnesi bile, macerasının sonuna kadar olan gidişatını belirliyor. Evet, yeniden yapımın yaratıcıları, yenilmez bir canavarın bir kadını kovaladığı klişe hikayeyi yeniden hayata geçirme konusunda yine mükemmel bir iş çıkarmışlar.

Nemesis inanılmaz derecede güçlü bir yaratık. Jill, yarım metre ötede patlayan mermilerden sağ kurtulmayı başarıyor, ama düşmanı akıl almaz derecede güçlü. Onu güneşe atsanız bile bir şekilde hayatta kalır. Serinin tamamen havalılığını kaybettiğini ve parkur yapan canavarlar ve kamyonetlerle ilgili bir süper kahraman filmine dönüştüğünü söylemek cazip geliyor, ama bu 30 yıl önce oldu. Tüm bu absürtlüğe rağmen, oyunu beğendim, çünkü olay örgüsü tamamen karakter merkezli ve oldukça canlı ve sevimli olan karakterlerin eylemleri ve duyguları etrafında şekilleniyor. Seri için önemli hiçbir şey olmuyor burada şehir nükleer bir patlamayla havaya uçuruluyor, ama bunun için ayrı bir oyuna gerek yoktu.

Troikanın varlığı, ikinci oyunla bağlantı kuramaması nedeniyle olay örgüsünü bir nebze de olsa sekteye uğratıyor. YouTube'da birinin bana açıkladığı gibi, RE3R'ın olayları devam oyunundan daha erken başlıyor ve daha geç bitiyor, ancak yine de "Leon zaten yok etmişken Jill hangi Umbrella laboratuvarına indi?" gibi sorular kalıyor; gerçekten aynı şehirde iki yeraltı laboratuvarı mı var? Ya da Leon, roketatar atışıyla ölen bir Tyrant tarafından kovalanırken, Jill, Ölüm Yıldızı'ndan gelen bir salvoyla bile öldürülemeyen Nemesis tarafından neden kovalanıyor? Leon ve

Carlos da polis karakolunda iki dakika ile birbirlerini mi kaçırdılar?

Temelde, bir şişe içki olmadan bunu çözemezsiniz ve gerçekten de gerekli değil; hikaye, hoş bir şekilde anlatılmış olsa da, bu tür beyin fırtınalarını haklı çıkarmıyor.

Ayrıca, her iki oyun da aynı yerde ve aynı zamanda geçmesine rağmen, kahramanların farklı düşmanlarla karşılaşmasını da seviyorum; işte böyle oluyor.

Eleştirilere gelince, gerçekten belirgin bir sorun bulamıyorum. Nemesis'in kendisi, ilk versiyonunda, beni sık sık bir duvarla kendi testisleri arasında sıkıştırıyordu, ancak bu, büyük bir canavarın yakın temas aradığı bu tür oyunlarda yaygın bir sorun ve RE3R bu konuda bana en az sorunu yaşattı. Ayrıca zombi yakalama mekaniğini tamamen yanlış anladım oyun size bir QTE tamamlamanızı söylüyor, ancak sonrasında hiçbir şey yapmamış gibi hasar almaya devam ediyorsunuz. Yani bunun amacı ne?

Bu arada, artık el bombalarını ağzınıza sokamıyorsunuz neredeyse simetrik benzerliklerine rağmen, bu oyunlar temel bir düzeyde birbirinden farklılaşıyor.

Özetle, troika görsel olarak hoş bir oyun ve yılda bir kez geri dönebileceğiniz kısa, canlı ve çeşitli bir aksiyon-macera oyunu. Orta halli bir hayatta kalma korku oyunu olsa da harika bir oyun.

Resident Evil 4 Yeniden Yapımı

Burada çok kısa tutacağım: Oyun kesinlikle muhteşem. Keşif ve bulmacalarla harmanlanmış, onlarca muhteşem durum ve yeterli düzeyde dram içeren saf bir aksiyon gerilim oyunu. Hikaye, orijinalindeki kadar aptalca ve burada da ABD Başkanı'nın kızı, tabancalı tek bir ajan tarafından kurtarılıyor eğer Başkanın kendisini kaçırmış olsalardı, iki ajan gönderirlerdi ve o zaman bile bu kesin değil. Kahramanların o kaleye neden gittikleri de tamamen belirsiz. Ve liste böyle devam ediyor.

Ancak mümkün olan yerlerde yönetmenler senaryoyu gözden geçirme konusunda iyi bir iş çıkarıyor ve özellikle Leon, bir gençlik animesinden çıkmış saf, iyi huylu bir karakterden ziyade, düşman hatlarının derinliklerinde savaşmış, sert, tecrübeli bir adama benzemeye başlıyor. En azından, kahramanın, işleri hakkında çok fazla şey bilen küstah bir düzenbaza karşı nazik davranmak için hiçbir nedeni yok. Özellikle bu zor zamanlarda RE4R'ın düzgün bir Leon'un burada. Bu, oyunun Japonlar tarafından geliştirildiği ve Japonların davranış ve diyalog kültürünün bizimkinden çok farklı olduğu düşünüldüğünde özellikle ilginç. Ve yine de, organik ve uygun bir şekilde ortaya çıktı.

Oyunun oynanışını ve artılarını anlatmaya kalkışmayacağım; övülecek çok daha fazla şey var. Sadece şunu belirteyim ki, ahlaksız tüccar, üç sıra halinde dizilmiş mühimmat raflarına rağmen mühimmat satmayı kesinlikle reddediyor. Bu arada, oyun beni başından sonuna kadar diken üstünde tuttu, çünkü her silah için en fazla iki yedek şarjörle sürekli olarak yetersiz mühimmat tedariki vardı. Elbette, bu tür oyunlarda, ezilmiş oyuncuyu düşman cesetlerinden elde edilen ekstra mühimmatla cesaretlendirmenin yaygın olduğunu anlıyorum, ancak mühimmat kıtlığının farkında olmak, beni savaşta etkili çözümler bulmaya ve elbette isabetli olmaya teşvik etti.

Benim için RE4R, yaşayan bir klasik ve tek oyunculu aksiyon macera oyunlarının, ister nişancı oyunu olsun ister olmasın, nasıl olması gerektiğinin bir örneği. Hatta modern oyun sektöründe gerçekten hoşlanmadığım, silahlar ve yükseltmeleri için hasar değiştiricilerle yapılan gereksiz değişiklikleri bile kolayca affettim. Capcom'a ve kendi geliştirdikleri oyun motoruna, oyunlarının ne kadar iyi tasarlanmış ve optimize edilmiş olduğu konusunda hakkını vermeden edemiyorum. Olması gerektiği gibi çalışan harika bir oyun ne büyük bir keyif.

Bu noktada söylemek istediklerim sanırım bu kadar. Benim için bu makalede yer alan dijital ürünleri tanımak en azından eğitici, en fazla ise oldukça değerliydi. Öyle ki, daha önce sevmediğim seriye dair fikrimi bile değiştirdim. Aynı derecede ilginç olan şey ise, tüm ortak temalara rağmen ikinci, üçüncü ve özellikle dördüncü filmin tamamen farklı ürünler olması ve her birinin farklı bir kitleye hitap etmesidir. Bu, yayıncının bilinçli olmasa da çok akıllıca bir kararı.

Modern Resident Evil oyunlarının gerçek bir hayranı olmak için Requiem'i tekrar oynamam gerekecek. RE4R'nin başaramadığı hiçbir şeyi ondan beklemiyorum, bu da başlı başına mükemmel bir video oyunu olması gerektiği anlamına geliyor. Makul beklentilere sahip olmak güzel. Japon oyunlarının hayranı olacağımı hiç hayal etmemiştim.

Ben her zaman içeriğin güzel bir paketten çok daha önemli olduğuna inananlardan oldum ve bu yüzden Replaced'in çıkışından önce oldukça endişeliydim. Duyurulduğu andan itibaren oyunun şık ve inanılmaz derecede güzel olacağından şüphe yoktu, ancak geliştiricilerin düzgün bir oyun mekaniği oluşturup ilgi çekici bir hikaye anlatabileceklerinden emin değildim.


Oyunun geliştirme süreci, kısmen 2022'deki olaylar nedeniyle gecikti; bu olaylarda personelin büyük bir kısmı ve stüdyonun kendisi Kıbrıs'a taşındı. Ancak nihayet 2026'da yaratıcılar eserlerini halka sundular ve biz de onu değerlendirmek ve tartışmak için çok mutluyuz.

Oyun, alternatif bir 1980'ler Amerika'sında başlıyor. Yerel efsaneye göre, II. Dünya Savaşı'nın sonunda atom bombaları Japonya'ya değil, Amerika Birleşik Devletleri'ne düşmüş ve bu da devasa bir mega şirketin akıl almaz derecede büyük bir güç elde etmesine olanak sağlayan bir dizi krize yol açmıştır. Ve şunu da belirtmek gerekir ki, bu dünyanın anlatısı başlı başına inanılmaz derecede büyüleyici; çünkü kurgusal olaylar, Watergate skandalı ve Küba Füze Krizi gibi gerçek hayattaki olaylarla iç içe geçerek, sadece bir arka plan olsa da, canlı ve unutulmaz benzersiz bir dünya yaratıyor.

Aynı zamanda, yerel dünya hakkında, Şirketin toplumu devasa bir duvarla ikiye nasıl böldüğü hakkında daha fazla şey öğreniyoruz: bir tarafta çorak arazi, kıyamet sonrası bir dünya ve hayatın diğer sefaletleri varken, diğer tarafta refah ve cesur yeni bir dünya uzanıyor. Bu iki dünya arasında bir bağlantı var, ancak bunun detaylarına girmek istemiyorum, çünkü gerçekten büyüleyici olduğu için kendiniz keşfedebilirsiniz.

Ayrıca nadiren özel bir şeye dönüşen, genellikle kahramana küçük avantajlar sağlayan önemsiz eşya getir-götür görevleri de var; ancak bunlar dünyanın genel tablosuna katkıda bulunuyor ve birkaç kez gerçekten etkileyici olabiliyorlar. Küçük bir kızdan babasından kalan son hatıra olan dürbünü aldıktan sonra, ağzımda kötü bir tat kaldı ve hatta o görevi tamamladığım için üzüldüm.

Ancak, oyunun genel havası genellikle melankolik bir tondadır; bu melankolik hava bazen şiddetli saldırganlık patlamalarıyla kesintiye uğrar, ancak çoğunlukla tam olarak bu sessiz hüzün, ya da İngilizlerin dediği gibi spleen, hakimdir.

Ancak oyun zaman zaman mizah da içeriyor; Kino şarkılarından alıntılar veya komik bir Metal Gear göndermesi gibi birkaç zekice gönderme var. Oyunda bunlardan çok fazla yok, bu yüzden endişelenmeyin, kesinlikle komediye dönüşmüyor.

Genel olarak, buradaki hikaye beklenmedik bir şekilde beklediğimden çok daha iyi çıktı. Açıkçası, hiç hikaye olmayacağını, sadece ana karakterin eylemlerinin temel bir motivasyonu olacağını düşünmüştüm. Bunun yerine, William Gibson ve Philip K. ****'ten açıkça esinlenilmiş oldukça iyi bir olay örgüsüyle karşılaştım. Bu yüzden yazarlara büyük bir alkış ve şimdi de kişisel olarak şüphelerim olan bir sonraki konuya geçelim. Gördüğünüz gibi, şimdi oyun mekaniğini tartışmak için mükemmel bir zaman. Hadi başlayalım.


Replaced'in oynanışı üç ana bileşene, daha doğrusu iki büyük bileşene ve nefes almak için bir küçük bileşene ayrılabilir. İlk olarak bundan başlayalım, çünkü her bölümün sonunda oyun bizi tren istasyonuna, etrafta dolaşabileceğimiz, insanlarla sohbet edebileceğimiz ve çeşitli yan mini görevleri tamamlayabileceğimiz yerel bir merkeze geri döndürüyor. Buna biraz RPG diyebilirsiniz, tam anlamıyla bir RPG değil ama bazı yönleri eklenmiş. Genel olarak, bu bölümler ilkel ve özellikle ilgi çekici bir şeyden yoksun, ancak uzun, adrenalin dolu bölümlerden sonra nefes almak için güzel bir yol sunuyorlar. Ve ben buna gerçekten karşı değilim.

https://www.youtube.com/watch?v=h7pKOeBUyCk

Ana yarış festivalini heyecanla beklerken parmaklarımızı gerip lastiklerimizi yakıyoruz.

Arcade yarış oyunları türü şu anda zor zamanlardan geçiyor. Kralın tahtta çok uzun süredir oturduğu açıkça ortada ve açıkçası, Forza Horizon serisinin hakimiyetine meydan okuyabilecek ciddi rakipler ufukta görünmüyor.

Ancak, beşinci oyundaki aynı eski Meksika kaktüslerinden ve bitmek bilmeyen pinatalardan zaten bıkmışsanız ve ruhunuz yeni bir şeyler özlüyorsa, beslenme düzeninizi değiştirme zamanı gelmiştir. Bazen, Playground Games'in duvarları içinde ana ziyafet hazırlanırken, gerçekten yenilebilir bir şey bulmak için beklentilerinizi düşürmeniz ve yan raflara bakmanız gerekir.

The Witcher'ın yarış dünyasına çıkışına sadece birkaç hafta kaldı. Bekleyişi daha az acı verici hale getirmek için, Xbox Game Studios'tan onay beklerken hız özlemini gidermeye yardımcı olacak yedi projeden oluşan bir seçki hazırladım tek bir oyun.


The Crew Motorfest

İnanılmaz derecede güzel bir ambalaj içinde sunulan, Hawaii'ye özgü hız kutlaması; ancak ambalajın altında hiç de lezzetli olmayan bir içerik gizli.

Ubisoft, Horizon serisine layık bir oyun yaratmak için uzun zamandır çaba sarf ediyor ve sürekli olarak formülle denemeler yapıyor. Geliştiriciler daha önce tüm Amerika Birleşik Devletleri büyüklüğünde bir haritaya sahip olmakla övünürken, Motorfest için kapsamı Hawaii'nin Oahu adasıyla sınırlandırdılar. Yerel manzaralar, yarış rotalarının ormanlardan, donmuş volkanlardan ve güneşle yıkanmış kıyı şeritlerinden geçtiği otomobil festivali için mükemmel bir zemin oluşturdu.

Geliştiriciler, hikaye kampanyasını tematik setlere ayırmışlar. Her yarış zinciri farklı bir kültüre adanmış; Japon gece yarışlarından klasik Amerikan kaslı arabalarına kadar. Sadece yarış kuralları değil, pist tasarımı da tamamen değişiyor.

Festival sahneleri arasında zaman uçup gidiyor; garajda en sevdiğiniz spor arabalarınızı modifiye edebilir veya gizli hazineler arayışında Hawaii'de keyifli sürüşler yapabilirsiniz. Ada, kelimenin tam anlamıyla koleksiyonluk eşyalar ve yol kenarına park edip manzaranın tadını çıkarmak isteyeceğiniz pitoresk yerlerle dolu.

Ama dürüst olmak gerekirse, geliştiriciler fizik motorunu henüz tam olarak oturtamadıkları için proje Horizon'ın tam anlamıyla yerini alacak bir oyun olmayacak gibi görünüyor. Lüks araç filosu ve çarpıcı tasarım çalışmalarına rağmen, araçların yoldaki davranışları iyi ve kötünün ötesinde. Tek kurtarıcı yanı, oyunun hiç de ciddiymiş gibi davranmaması; bir spor araba, uçurumdan atlarken havada uçağa veya tekneye dönüşebiliyor.


Oyunun temel özellikleri:

Yoğun ormanlar ve volkanlarla dolu, açık dünya tropikal ada.

Parçaların benzersiz görsel tasarımına sahip tematik kampanyalar.

Otomobiller, uçaklar ve tekneler arasında sorunsuz geçiş.

Düzenli olarak düzenlenen ve benzersiz ödüller sunan Zirve yarışmaları.

Kimler için: Önceki Horizon oyunlarından sıkılanlar, çeşitli araç türlerini sevenler ve oyunun açıkçası zayıf fizik motorunu hoş görmeye hazır olanlar.

Yıllardır internette dönen Zuckerberg aslında bir robot geyikleri sonunda resmiyet mi kazanıyor? :D Dostlar, Meta'nın patronu Mark Zuckerberg, kendi Yapay Zeka (AI) klonunu oluşturmaya başladığını duyurdu. Ama durum sandığınızdan daha derin ve biraz da ürkütücü!

Olay Tam Olarak Ne?
Mark, kendi sesini, yüz mimiklerini ve en önemlisi "düşünce yapısını" içeren bir dijital ikiz yaratıyor. Bu klon, Mark'ın yerine içerik üreticileriyle konuşacak, takipçilerine cevap verecek ve hatta belki de sıkıcı toplantılara onun yerine katılacak!

Peki Bu Nasıl Mümkün?
Meta’nın devasa dil modeli Llama kullanılarak Mark’ın binlerce saatlik konuşması ve yazışması bu modele yüklendi. Sonuç? Sizinle Mark Zuckerberg gibi konuşan, onun gibi espri yapan ama aslında bir kod yığını olan bir dijital asistan.

Neden Yapıyor?
Zuckerberg'in cevabı net: Herkesle birebir ilgilenmeye vaktim yok ama AI klonum sayesinde milyonlarca insanla aynı anda etkileşim kurabilirim.

Siz Ne Diyorsunuz?
Düşünsenize, yarın bir gün patronunuzun veya sevgilinizin AI klonuyla konuştuğunuzu. Teknoloji bizi ölümsüzlüğe mi götürüyor yoksa tamamen dijital bir yalanın içine mi hapsediyor?

Bir akıllı telefonun adındaki "Pro Max" ön eki büyük bir ağırlık taşır. Bu tür bir cihazın, kasa malzemelerinden ekran kalitesine ve pil ömrüne kadar her şeyde tavizsiz olmasını beklersiniz. Üst düzey ürünleriyle adını duyuran POCO, büyük liglerde de oynayabileceğini kanıtlamaya karar verdi ve tanıyacağınız cihazı piyasaya sürdü. POCO X8 Pro Max, sadece ürün gamına yeni bir güncelleme değil, düz, çerçevesiz 1.5K ekranı, suya dayanıklılığı ve inanılmaz 8.500 mAh piliyle kendi nihai amiral gemisini yaratma girişimidir. İlginizi çekti mi? Hadi başlayalım!

Teknik özellikler;

İşlemci: MediaTek Dimensity 9500s

RAM: 8 GB / 12 GB LPDDR5X (9600 Mb/sn)

ROM: 256 GB / 512 GB UFS 4.1

Ekran: 6,83 inç, AMOLED, 1280×2772, 120 Hz

Pil: 8500 mAh, 100 W hızlı şarj, 27 W ters şarj

Ana kamera: 50 MP – ana, Light Fusion 600 (muhtemelen Sony IMX882), 1/1.95", EGF 26 mm, f/1.5, OIS

8 MP – ultra geniş açılı (muhtemelen SmartSens SC820, 16 mm eşdeğer odak uzaklığı, f/2.2)

Ön kamera: 20 MP (muhtemelen OmniVision OV20B), 21 mm eşdeğer odak uzaklığı, f/2.2

SIM kart: 2 nano-SIM + eSIM

Ağ ve veri aktarımı: 5G, Wi-Fi 7, Bluetooth 6.0, NFC, USB Type-C

Navigasyon: GPS (L1+L5), GLONASS (G1), Beidou (B1I+B1C+B2a+B2b), Galileo (E1+E5a+E5b), QZSS(L1+L5), NavIC (L5)

Özellikler: IP68, stereo hoparlörler, ekran içi parmak izi okuyucu
Ölçüler: 162,9 x 79,9 x 8,2 mm, ağırlık 218 gram
İşletim sistemi: Xiaomi HyperOS 3 (Android 16)
Teknik özelliklere bakıldığında, POCO X8 Pro Max'in mühendislerinin performans ve pil ömrüne odaklandığı, kameraları ise biraz geri plana attığı açıkça görülüyor. Modüller en yeni teknolojiye sahip değil ve paket amiral gemisi seviyesinde değil (TV modülü yok). Ancak, cihazın fiyatını göz önünde bulundurursak, X8 Pro Max'in donanımının fiyatına göre oldukça iyi olduğu anlaşılıyor.

Cihaz, sade ama şık bir karton kutuda geliyor. POCO'nun imzası olan sarı renk, burada sadece koyu siyah bir arka plana karşı vurgu olarak kullanılmış ve hemen ciddi bir hava yaratıyor. İç kutu ise alışılagelmiş zengin sarı renkte.

Paketi açtığımızda, akıllı telefonun kendisiyle değil, kalın kağıttan veya ince plastikten yapılmış koruyucu bir taşıma çantasıyla karşılaşıyoruz. Cihazın temel özellikleri burada büyük harflerle belirgin bir şekilde gösteriliyor: 8500 mAh pil ve Dimensity 9500 işlemciler hemen dikkat çekiyor. Paket içeriği pratik ve anlaşılır:

POCO X8 Pro Max akıllı telefonun kendisi
Kalın opak kılıf
USB Type-C - Type-C kablosu
SIM kart tepsisi çıkarma aleti (markalı sarı zarfın içinde gizli)
Dokümantasyon

Akıllı telefonu kutusundan çıkardığınızda, sağlam bir donanım parçası olduğunu hemen anlıyorsunuz. POCO X8 Pro Max, sade ve gösterişsiz bir tasarıma sahip. Ön yüzünde, rahatsız edici çentiklerden arındırılmış, tamamen düz bir ekran bulunuyor. Koruyucu film fabrikada düzgün bir şekilde uygulanmış bu, birçok Çin markası için gelenek haline gelen hoş bir detay.

Arka panel mat ve toz boyalı metal gibi görünüyor, ancak yine de plastiktir.

Arka panelin büyük bir bölümünü kamera kümesi oluşturuyor. Bu küme, tek bir oval şeklin içine yerleştirilmiş iki büyük yuvarlak kameradan oluşuyor. Sol tarafta çift LED flaş ve OIS ile 50 megapiksel özelliklerini gururla duyuran bir etiket bulunuyor.

Cihaz gövdeden oldukça belirgin bir şekilde dışarı çıkıyor. Kılıfsız bir şekilde masada dururken, telefon yazı yazarken sallanıyor.

Akıllı telefonun kenarları düz ve köşeleri yuvarlak, bu da modern trendlerle uyumlu.

Sağ kenarda ses seviyesi ayar düğmesi ve güç düğmesi yer alıyor. Her ikisi de hoş bir parlaklığa sahip eğimli kenarlı metalden yapılmıştır. Güç düğmesinin eğimli kenarı gerçek bir tasarım harikasıdır.

Gövdenin tamamen siyah olan monolit görünümünü sulandıran, agresif bir kırmızı renkle boyanmıştır.

Alt kenarda her şey standart: ana hoparlör, Type-C bağlantı noktası, mikrofon ve SIM kart yuvası.

Tepsi açıldığında önemli bir detay göze çarpıyor: ters çevrilebilir (iki nano-SIM kart için) ve kalın kırmızı bir kauçuk contaya sahip. Bu, tam IP68 su korumasının açık bir göstergesidir.

En üst kısımda ikinci bir mikrofon ve ikinci hoparlör için bir grup delik bulunuyor (tam stereo ses oluşturmak için).

Sol taraftaki yüzeyde hiçbir unsur bulunmamaktadır.

Ürünle birlikte gelen kılıf özel olarak belirtilmeyi hak ediyor. Mükemmel bir kılıf mat koyu gri renkte, şık bir marka logosu ve oluklu iç yüzeye sahip. Tüm kesikler yerinde ve lensleri çizilmelere karşı korumak için kamera gövdesinin etrafında küçük bir çıkıntı bulunuyor.

Buradaki ekran oldukça büyük; tam 6,83 inç, ki bu günümüz standartlarına göre oldukça büyük. Bu boyut bazıları için dezavantaj olabilirken, diğerleri için avantaj olabilir. Ekran, birkaç yıldır fiili standart olan 1,5K çözünürlüğe (1280×2772) sahip canlı bir AMOLED'dir. Ekran 12 bit renk, HDR10+ ve Dolby Vision sunuyor.

En yüksek parlaklık 3500 nit olup, güneşli öğlen saatlerinde bile rahat bir görüntüleme için fazlasıyla yeterli olmalıdır. Ekranın kendisi, daha önce de belirtildiği gibi, üretim sırasında koruyucu bir filmle kaplanan Corning Gorilla Glass 7i ile kaplıdır.

Ekranın etrafındaki çerçeveler ince ve en önemlisi mükemmel simetrik. Hiçbir şekilde "çene" çıkıntısı yok. Ön kamera, ortada 3,5 mm'lik bir kesikte yer alarak kusursuz bir görüntüleme deneyimi sağlıyor.

Yenileme hızı 60 veya 120 Hz olarak ayarlanabilir veya uyarlanabilir seçeneği tercih edilebilir. Dokunmatik örnekleme hızı da ayarlanabilir. Arayüz animasyonları akıcıdır ve renkler zengin ancak göz kamaştırıcı değildir.

POCO X8 Pro Max akıllı telefonda Sürekli Açık Ekran (AOD) özelliği bulunuyor, ancak uygulama şekli oldukça tuhaf. Ekrana dokunduktan sonra yalnızca 10 saniye çalışıyor, ardından kapanıyor.

Ayarlarda "Akıllı" seçeneği bulunuyor; akıllı telefon birinin ekrana baktığını algıladığında ekran aydınlanıyor. Yeterli ışıkta bu özellik oldukça iyi çalışıyor.

Kameralar
POCO X8 Pro Max, kameralar söz konusu olduğunda sağlıklı bir minimalizm sergiliyor. Arkada yalnızca iki modül bulunuyor:

50 MP – ana, Light Fusion 600 (muhtemelen Sony IMX882), 1/1.95", EGF 26 mm, f/1.5, OIS
8 MP – ultra geniş açılı (muhtemelen SmartSens SC820, 16 mm eşdeğer odak uzaklığı, f/2.2)

Ana 50 megapiksel sensör, optik görüntü sabitleme (OIS) özelliğine sahip. Bu, gece çekimlerinin net, hareketli videoların ise akıcı olacağı anlamına geliyor. İkinci büyük lens ise ultra geniş açılı bir modüle ev sahipliği yapıyor. 50 mm'den daha büyük eşdeğer odak uzaklığına sahip bir telefoto modülü bulunmuyor, ancak bu özellik daha yüksek fiyat aralığındaki akıllı telefonlar için ayrılmış durumda.

Kamera uygulamasının arayüzü tanıdık ve sezgisel. Çekimden önce uygulayabileceğiniz bir düzine yerleşik filtre ön ayarı bulunuyor ve pozlama ayarlarını hassas bir şekilde ayarlamak için bir Pro modu da mevcut.

Ana kamera varsayılan olarak 12,5 MP, gerektiğinde ise 50 MP fotoğraf çekebiliyor. Ayarlardan çıktı formatını JPG veya HEIF olarak seçebilirsiniz. Video kaydı konusunda ise X8 Pro Max, 60 Hz'de 4K'ya kadar çözünürlükte çekim yapabiliyor ve H.264 ile HEVC olmak üzere iki video kodeği seçeneği sunuyor.


Fotoğraf modunda, gelecekteki çerçevenin altındaki önerilen değerlerden birine (x0.6, x1 veya x2) tıklayarak yakınlaştırma oranını ayarlayabilirsiniz. Kaydırma hareketi, x0.6'dan x10'a kadar yumuşak bir yakınlaştırma sağlayan bir kadranı açar. Kamera modülünden doğrudan alınan gerçeğe yakın bir çekim yalnızca x0.6 (16 mm eşdeğer odak uzaklığı) ve x1 (26 mm eşdeğer odak uzaklığı) değerlerinde mümkün olacaktır.

Dijital zoom özelliği kesinlikle çok yetersiz. 5x (130 mm'ye eşdeğer) zoomda idare eder, ancak 10x (260 mm'ye eşdeğer) zoomda tamamen işe yaramaz.

Akıllı telefon, Android 16 tabanlı nispeten yeni Xiaomi HyperOS işletim sistemini kullanıyor. Üretici, beş yıl boyunca büyük yazılım güncellemeleri ve altı yıl boyunca güvenlik güncellemeleri sözü veriyor. Bu, önümüzdeki birkaç yıl boyunca istikrarlı bir çalışma garantisi gibi görünüyor.

Arayüz son derece hızlı, fark edilebilir bir gecikme yok, her şey sorunsuz ve hızlı tepki veriyor. Güçlü MediaTek Dimensity 9500s çipi ve 12 GB RAM'in cihazın altında çalıştığını düşünürsek bu hiç de şaşırtıcı değil.

Sistem, yazı tipleri, duvar kağıtları, simgeler ve daha fazlası gibi geniş özelleştirme seçenekleri sunuyor. Ayrıca, arayüzün görünümünü önemli ölçüde değiştiren çok sayıda tema da mevcut. Bazı temalar ücretli olsa da, çok sayıda ücretsiz tema da bulunuyor.

Burada, entegre bir yapay zekâ araçları paketi, neredeyse tüm günlük akıllı telefon kullanım senaryolarını kapsıyor: sistem, herhangi bir uygulamada metin oluşturup stilistik olarak geliştirebiliyor, fotoğraf ve videoların akıllıca düzenlenmesi için özellikler sunuyor ve konuşmacıya göre otomatik ses transkripsiyonundan kısa metin özetlerinin oluşturulmasına kadar gelişmiş ses işleme işlemlerini gerçekleştiriyor.

Performans; POCO X8 Pro Max, en yeni 3 nanometre işlem teknolojisi kullanılarak üretilen MediaTek Dimensity 9500s işlemciyle çalışır. Bu sekiz çekirdekli işlemci, bir adet Cortex-X925 çekirdeği (3,73 GHz'e kadar tepe saat hızıyla), üç adet Cortex-X4 çekirdeği (3,3 GHz'e kadar frekansla) ve dört adet Cortex-A720 çekirdeği (2,4 GHz'e kadar frekansla) içerir. Grafik işlemleri, ışın izleme için donanım desteğine sahip bir Immortalis-G925 MC12 GPU tarafından gerçekleştirilirken, NPU 890 sinir ağı hesaplamalarını üstlenir.

Popüler AnTuTu v11.0.5 kıyaslama testinde POCO X8 Pro Max, saygın bir performans sergileyerek 2.465.937 puan elde etti. Bu puan, onu fiyatının iki ila üç katı olan amiral gemisi telefonlarla aynı seviyeye getiriyor.

Bellek alt sisteminin hızı özel bir ilgiyi hak ediyor. Depolama Testinde, akıllı telefon 193.619 puan aldı. Sıralı okuma ve yazma hızları sırasıyla 2.194 MB/s ve 2.123 MB/s'dir. Rastgele erişim de yaklaşık 2 GB/s okuma hızıyla en üst düzeydedir. Yardımcı program bellek türünü UFS 3.x olarak tanımlasa da, gerçek hız rakamları açıkça gelişmiş UFS 4.0 standardının kullanıldığını gösteriyor. Uygulamalar neredeyse anında yüklenip başlatılacaktır.

3DMark grafik performans testi, bu tür donanımlar için beklenen performansı gösteriyor. Standart Wild Life testi, akıllı telefon için çok kolay kaldı ve "Maksimum" puanla sınırlı kaldı. Zorlu Wild Life Extreme testinde ise cihaz, saniyede ortalama 33,12 kare hızıyla 5.531 puan elde etti. Kısa 3DMark testleri sırasında akıllı telefonun yalnızca 40°C'ye ulaştığını belirtmek önemlidir.

Yüksek tepe performansı harika, peki Dimensity 9500'ler sürekli yük altında nasıl performans gösteriyor? Bunu test etmek için CPU Kısıtlama Testini kullandık (ayarlar: 100 iş parçacığı, 15 dakika).

Çip, en yüksek güç ve kararlılık arasında mükemmel bir denge sergiliyor. 15 dakikadan fazla süren yoğun testlerde, işlemci optimum sıcaklığı korumak için frekansları öngörülebilir ve sorunsuz bir şekilde ayarlıyor. Sistem, performansı maksimumun %68'inde rahat bir seviyede stabilize ediyor. Mutlak anlamda, cihaz mükemmel sonuçlar veriyor: 479 GIPS'lik bir tepe noktası ve sürekli yük altında 360 GIPS'te (minimum 314 GIPS) sabit kalan ortalama bir değer.

Kulaklık sesi yüksek ve yeterli bir ses aralığına sahip. Yakınlık sensörü doğru çalışıyor: beklendiği gibi, telefonu kulağınıza tuttuğunuzda ekran kararıyor.

Kablosuz modül paketi güncel standartlara uygundur: Bluetooth 6.0, Wi-Fi 7 ve NFC özelliklerinin tümü dahildir. eSIM özelliği, dijital operatör profillerinin kullanımına olanak tanır.

Navigasyon konusunda ise mükemmel: Cihaz tüm önemli sistemlerle (GPS, GLONASS, Galileo, Beidou, QZSS, NavIC) uyumlu çalışıyor. Soğuk başlatma yaklaşık 10 saniye sürüyor ve sıcak başlatma anında gerçekleşiyor. Yoğun şehir ortamlarında telefon güvenilir sinyal alımı sağlıyor ve sinyal sürekliliğini koruyor.

Ses; POCO X8 Pro Max, cihazın üst ve alt kısımlarında, karşılıklı yerleştirilmiş bir çift hoparlörden ses iletiyor. Ve mühendisler gerçek stereo ses elde ettikleri için övgüyü hak ediyorlar. Hoparlörlerden gelen sesler birbirinden farklı değil, gerçekten eşit. Ses oldukça iyi, detaylı ve yeterli bir ses seviyesine sahip. Elbette, akıllı telefonun sesini küçük bir kablosuz hoparlörle bile karşılaştıramazsınız.

Sistem ayarları bazı ses iyileştirmelerini gizliyor. Tam teşekküllü bir ekolayzır, Dolby Atmos ön ayarları ve Xiaomi Sound'un yanı sıra surround ses seçeneği de bulacaksınız. Kaydırıcılarla oynamak eğlenceli; gerçekten de sesin karakterini değiştiriyorlar, ancak parçalarınızda dramatik bir değişiklik beklemeyin. Geleneksel 3,5 mm jak girişi yok, bu yüzden Bluetooth kulaklık kullanacağız. Ve burada her şey yolunda: SBC, AAC, LDAC ve LHDC 5.0 gibi iyi bir codec seçeneği mevcut. Videolarda senkronizasyon sorunu yok ve müzik akışı kalitesi mükemmel.


5000-6000 mAh'nin standart kabul edildiği bir dönemde, POCO kuralları yıkmaya karar verdi. Serinin önceki modelinden farklı olarak, mühendisler X8 Pro Max'e tam 8500 mAh'lik bir pil sığdırmayı başarırken, cihazın kalınlığını sadece 8,2 mm'de tutmayı başardılar. Resmi web sitesi pilin kimyasını belirtmiyor, ancak bazı raporlar silikon-karbon (Si-C) olduğunu öne sürüyor.

Tipik (benim için) günlük kullanımda (mesajlaşma, internette gezinme, fotoğraf çekme, biraz da WoT: Blitz oynama), POCO X8 Pro Max günde 6-7 saat ekran süresiyle üç günden biraz fazla dayandı. Bu sonuç, diğer birçok modele kıyasla gerçekten imrenilecek bir sonuç.

POCO X8 Pro Max ile üretici, "taviz verilmiş orta sınıf" bir akıllı telefon daha üretmek yerine, en önemli alanlara güçlü bir şekilde odaklandı. Akıllı telefon, güçlü Dimensity 9500s işlemcisi sayesinde amiral gemisi seviyesine yakın performans sunuyor. Ekranın mükemmel parlaklığı, ince ve simetrik çerçeveleri, IP68 toz ve su geçirmezlik özelliği, eSIM desteği ve uzun süreli yazılım desteği (5 yıl güncelleme) bu cihazın en üst lige hedeflediğini açıkça gösteriyor. Standart kalınlıktaki kasada bulunan devasa 8500 mAh pil ise teknolojik bir zafer niteliğinde ve onu aktif kullanıcılar veya oyuncular için hayal cihazı haline getiriyor.

Bu, bu akıllı telefonda hiçbir masraftan kaçınılmadığı anlamına mı geliyor? Hayır. Bazı ödünler verilmiş, ancak bunlar son derece iyi düşünülmüş. Cam yerine plastik arka kapak, telefoto lensin olmaması ve basit bir 8 megapiksel ultra geniş açılı kamera; bunlar, akıllı telefonun makul fiyatlı kalmasını sağlayan, onu aşırı pahalı bir amiral gemisi haline getirmeyen fedakarlıklar. Ancak optik görüntü sabitleme özelliğine sahip ana 50 megapiksel kamera, günlük çekim senaryolarının %90'ını yeterince karşılıyor.

İki adet RTX 2080 Ti

Son paylaşımım çok sayıda farklı görüşe yol açtı; bunların arasında kare oluşturma işleminin berbat olduğu ve tamamen sahte olduğu yönünde de epey görüş vardı.

Eh, oynarken zaten sahte bir oyun dünyası görüyorsunuz!

Yeni nesil, oyun deneyimini daha akıcı, daha keyifli ve daha konforlu hale getiriyor...

Sadece 4 yıl önce yeni bir nesil olmadığını ve FPS'yi önemli ölçüde artırmak için yalnızca ikinci bir özdeş ekran kartı satın almanız gerektiğini hayal edin şimdi bilgisayarınız birkaç yüz watt daha fazla elektrik tüketiyor, daha çok ısınıyor ve daha gürültülü çalışıyor, evet, ayrıca daha büyük bir güç kaynağı da satın almanız gerekiyor.

Artık DirectX 11 ile başlayan tüm oyunlarda, güç tüketimi ve ısı üretimi üzerinde herhangi bir etki yaratmadan FPS'yi artırmak için NVIDIA Smooth Motion'ı kullanabilirsiniz.

Eğer bir video kablosu yeterli bant genişliğine sahipse, alıcıya yukarıda bahsedilen tüm teknolojileri sağlayacaktır. Bu, bu teknolojilere desteğin büyük ölçüde kablonun kendisinden ziyade bağlandığı cihazlara bağlı olduğu anlamına gelir.


Kablo kendi başına HDR, VRR veya diğer teknolojileri oluşturmaz. Bunlar cihaz tarafından (örneğin, bilgisayar veya medya oynatıcı) işlenir. Sadece video kablosunun en son standardı desteklediğinden emin olmanız gerekir. Örneğin, HDR, DisplayPort 1.4 ve HDMI 2.0a ile sorunsuz çalışır. Değişken Kare Hızı (VRR), HDMI 2.1 veya DisplayPort 1.2a ve üzeri ile çalışır. NVIDIA'nın bir teknolojisi olan G-Sync , herhangi bir DisplayPort gerektirir. HDMI 2.1 üzerinden daha az yaygın olarak desteklenir. AMD'nin eşdeğeri olan FreeSync , herhangi bir konektörle desteklenebilir.

Oyun monitörünüzü bilgisayarınıza bağlamayı planlıyorsanız, en kolay yol DisplayPort bağlantı noktalarını kullanmaktır. Bu bağlantı türü için tasarlanmış hemen hemen her video kablosu çalışacaktır. VRR, G-Sync ve diğerleri de dahil olmak üzere monitör için mevcut tüm teknolojileri destekleyeceği garanti edilir.

O yıllarda (1990'ların sonları ve 2000'lerin başları), Apple'ın hiç tescilli profesyonel müzik prodüksiyon yazılımı yoktu. Mükemmel donanımlar (bahsedilen PowerPC işlemciler) ve istikrarlı bir Mac OS üretiyorlardı, ancak DAW pazarı tamamen üçüncü taraf geliştiricilere bırakılmıştı.

O zamanlar Mac dünyasına dört büyük marka hükmediyordu.


Digidesign (Pro Tools), canlı müzik gruplarının kayıt ve miksajı için standart yazılımdır.
Mark of the Unicorn / MOTU (Digital Performer) - bu arada, bu tamamen Mac'e özel bir uygulamaydı, film müzikleri bestecileri gerçekten çok sevdi.


Logic ile ilgili hikaye tamamen ayrı bir drama.

2002 yılına kadar Logic, bağımsız Alman şirketi Emagic tarafından geliştiriliyordu ve program hem Mac hem de Windows (Logic Audio) için piyasaya sürülmüştü. Dahası, Windows'ta çok büyük bir sadık hayran kitlesine sahipti.

2002 yılına kadar Emagic, Logic yazılımını hem Windows hem de Mac OS platformları için paralel olarak geliştiriyordu. Her iki sürüm de eş zamanlı olarak güncelleniyor ve işlevsellik açısından tamamen aynıydı. Stüdyolar ve ev müzisyenleri tercih ettikleri işletim sistemini seçebiliyorlardı.

Böylece, efsanevi Logic 5'in zirvede olduğu 2002 yılında Apple, Emagic'i satın aldı. İlk kararları, Logic'in Windows sürümünü acımasızca ortadan kaldırmak oldu. PC geliştirme çalışmaları bir gecede durduruldu. Logic 5.5.1, Windows için son sürüm oldu ve geliştirme çalışmaları kalıcı olarak donduruldu. 6.0 sürümü ve sonraki tüm sürümler yalnızca Apple bilgisayarları için piyasaya sürüldü.

Apple ekibi dağıtmadı. Aksine, önde gelen Alman programcıların neredeyse tamamı Cupertino'ya taşındı veya Alman ofisinde Apple çalışanı olarak kaldı. Esasen, Apple'ın tüm müzik bölümü Emagic'in personeli kullanılarak oluşturuldu.

Binlerce Windows müzisyeni için bu gerçek bir şoktu. Zor bir seçim yapmak zorunda kaldılar: ya dişlerini sıkıp Cubase'i veya o zamanlar geliştirilmekte olan Sonar'ı yeniden öğrenmek ya da en sevdikleri sequencer'ı kullanmaya devam etmek için bir servet harcayarak Mac almak (ki aslında Apple'ın amacı da buydu).

Ardından, Emagic'ten edinilen teknolojiler ve programcılarının yardımıyla Apple, 2004 yılında (yeni kullanıcıları çekmek için) basit GarageBand'i piyasaya sürdü ve Logic de kademeli olarak güçlü Logic Pro'ya dönüştü; bu da ana Mac'e özel yazılım haline geldi ve günümüze kadar da öyle kalmaya devam ediyor.
Reaper'ın (veya daha doğrusu onu geliştiren şirket Cockos'un) satın alınıp hurdaya çıkarılma olasılığı neredeyse sıfır. Ve bunun çok güçlü bir tarihi nedeni var.

Reaper'ın asıl yaratıcısı, dahi programcı Justin Frankel'dir. Adı size tanıdık gelmese bile, önceki başyapıtını kesinlikle biliyorsunuzdur: Efsanevi Winamp oynatıcısının yaratıcısı.

İşte Reaper'ın güvende olmasının ve Logic ile aynı kaderi paylaşma olasılığının düşük olmasının nedenleri:

Şirketlere karşı "aşı" 1999'da Frankel, Winamp'ı AOL'ye dudak uçuklatan bir meblağ karşılığında sattı (anlaşmanın değeri yaklaşık 400 milyon dolardı). Ancak AOL'nin devasa bürokratik makinesinde çalışmak onun için bir cehenneme dönüştü. Etkili yöneticilerin sevdiği oynatıcıyı nasıl mahvettiklerini, onu hantal bir canavara dönüştürdüklerini kendi gözleriyle gördü. Ayrıldıktan sonra, şirket kültürüne karşı güçlü bir alerji geliştirdi.

Reaper bir çıkış noktası olarak: Frankel, Cockos and Reaper şirketini, yatırımcıları, pazarlamacıları veya yönetim kurullarını dikkate almadan, kendi uygun gördüğü şekilde mükemmel yazılımlar yazmak için bizzat kendisi kurdu.

Satış yapmalarına gerek yok: Frankel, AOL ile yaptığı anlaşma sayesinde zaten birkaç ömür boyu yetecek gelire sahip. Apple, Microsoft veya Gibson'ın milyonlarına ihtiyacı yok. Onun için Reaper, hayatının eseri ve mutlak yaratıcı özgürlüğü. Cockos'un ise kâr büyüme grafikleri gösterebileceği dış yatırımcıları yok.

Küçük Ekip. Diğer şirketlerin kalabalık kadrolarının aksine, Cockos'un çekirdek ekibi sadece birkaç tutkulu teknoloji meraklısından oluşuyor.

İşte bu yüzden Reaper, günümüz piyasa standartlarına göre son derece cüretkar bir iş modeline sahip küçük bir kurulum dosyası, ağır hizmet tipi korsanlıkla mücadele korumasının tamamen yokluğu (iLok veya anahtar yok), makul bir lisans fiyatı ve yıldırım hızında güncellemeler.

Windows, Mac ve hatta Linux için yazılım geliştiriyorlar, çünkü bunu yapabiliyorlar ve istiyorlar. Dolayısıyla, Justin Frankel'in yönetiminde Reaper'ın geleceği konusunda endişelenmeye gerek yok. Sektördeki en kurumsal savaşlara dayanıklı yazılım!

Çernobil Nükleer Santrali Sırları Ortaya Çıktı: S.T.A.L.K.A.R. 2'deki X-19 Laboratuvarı ve "Embriyolar" Hakkındaki Gizli Veriler

Bölge sırlarını paylaşmak konusunda isteksiz olsa da, yeni sanat kitabı "S.T.A.L.K.E.R. 2: Çernobil'in Kalbi", oyun evrenine meraklılar için bir hazine haline geldi. Çernobil Bilimsel Araştırma Enstitüsü'nden arşivlenmiş veriler internete sızarak, "O-Bilinç" grubunun çalışmaları ve Çernobil Nükleer Santrali'nin altında bulunan daha önce bilinmeyen bir laboratuvar hakkında korkunç ayrıntıları ortaya çıkardı.

X-19 Laboratuvarı nedir?

Burası genetik deneylerin "beşiği". Dr. Voitenko'nun ("O-Bilinç" üyesi) yönetiminde, noosferin DNA yapısını nasıl değiştirdiğini incelediler.

Sanat kitabından elde edilen önemli bulgular:

Bağlantı: X-19, anormal enerjiyi iletebilen canlı varlıklar olan "psi-organizmalar" yarattı. X-16 ile bağlantı: X-19'un çalışmalarının "Ya-1M" cihazının (Yantar'daki dev beyin) temelini oluşturduğu ortaya çıktı. Bilim insanları, canlı varlıkları yapay bir psişik devre ile tamamen senkronize etmeyi planlamışlardı.

Görüşen Kişi: 2005 günlükleri, benzersiz bir denek tanımlıyor. Sadece noosfere tepki vermiyor, onunla bir diyalog kuruyor. Ortam (basınç, anormallikler) duygularına bağlı olarak değişiyor. Noosfer onu kelimenin tam anlamıyla yeni bir oyuncu olarak "tanıyor".

Denek durumu: Laboratuvar, Çernobil Nükleer Santrali'nin hemen altında, aşırı radyasyon kirliliğinin olduğu bir bölgede yer almaktadır. Kesin koordinatları yoktur ve girişi anomaliler tarafından güvenilir bir şekilde gizlenmiştir.

X-19'u bulmak Skif'in en önemli görevlerinden biri olacak mı?

Açıklamalardan tasarımlar oluşturmak için yapay zeka destekli bir tasarım aracı olan Claude Design tanıtıldı.

Anthropic, Figma'ya rakip olarak Claude Design adında bağımsız bir platform geliştirdi. Bu platform, kullanıcıların herhangi bir tasarım becerisine ihtiyaç duymadan, istek üzerine maketler, prototipler, slaytlar ve tek sayfalık özetler oluşturmasına olanak tanıyor.

Claude Design, hızlı görsel taslaklar oluşturmak için LLM Claude Opus 4.7 tabanlı bir araçtır. Çalışma prensibi şöyledir.

Kullanıcı standart bir sohbet penceresinde bir fikri tanımlar ve sistem bir tuval üzerinde taslak bir tasarım oluşturur. Proje, yorumlar, düzenlemeler ve ek kaydırıcılarla geliştirilebilir. Tamamlanmış öğeler Canva, PDF, PPTX veya HTML formatlarına dışa aktarılabilir. Daha fazla geliştirme için Claude Code'a dışa aktarma da mevcuttur; bu da web siteleri veya uygulamalar oluşturmak için kullanışlıdır.

Claude Design şu anda Araştırma Önizleme programı aracılığıyla dağıtılmaktadır ve yalnızca Pro, Max, Team ve Enterprise planlarına abone olanlar tarafından kullanılabilir. Hizmetin ücretsiz Claude'a dahil edilip edilmeyeceği bilinmemektedir.

Ayrıca video linkini bırakıyorum merak edenler için izleyebilir.

https://www.youtube.com/watch?v=t_LBECIQQqs

2026 Yılındayız, Nerede Bizim Milli Arama Motorumuz? Bu Kadar mı Zor?

Atık gerçekten sabrımız taşıyor. Elin oğlu Google ile dünyayı parsellemiş, Yandex'i Rusya'yı, Baidu'su Çin'i almış götürüyor biz ise hala Arama motoru neden yok? diye birbirimize bakıyoruz. Türkiye gibi devasa bir genç nüfusa ve yazılımcı potansiyeline sahip bir ülkede, hala Google'ın algoritmasına göbeğimizden bağlı olmamız kabul edilemez!


Devlet Desteği Sadece Teşvikle Olmaz!

Destek veriyoruz demekle olmuyor. Bu iş milli bir beka meselesidir. Bizim verimiz, bizim arama alışkanlıklarımız, bizim ticari sırlarımız neden yabancı sunucularda depolanıyor? Devletin en yetenekli yazılımcıları bir araya getirip, sınırsız bütçe ve donanım desteğiyle bu işi bir Devlet Projesi olarak ele alması gerekmiyor muydu? Neden hala dışa bağımlıyız?


Yazılımcımız Var, Vizyon mu Eksik?

TechForum tayfası olarak biliyoruz ki, bizim gençlerimiz dünyadaki her türlü kodu yazar, her türlü algoritmayı geliştirir. Sorun yetenekte değil, sorun bu yeteneği bir araya getirecek o devasa devlet iradesinde! Milli bir arama motoru kurmak, sadece bir web sitesi açmak değildir, bu bir dijital bağımsızlık savaşıdır. Neden hala bu savaşı başlatmıyoruz? Neden hala milyarlarca dolarımız reklam bütçesi olarak yurt dışına akıyor?

Biz artık yerli logolu, yabancı altyapılı çakma projeler istemiyoruz. Kendi indeksimizi oluşturan, kendi crawler'ını (örümceğini) dünya internetinde koşturan, devlet destekli ve arkasında kale gibi durulan bir motor istiyoruz.

Verimiz başkasının elindeyse, dijital dünyada hür değiliz demektir. Devlet büyüklerimize ve teknoloji bakanlığına sesleniyoruz: Bu gençlik hazır, bu teknik kadro hazır siz neyi bekliyorsunuz?

Siz ne düşünüyorsunuz? Bu memleketin öz evlatları kendi motorunu yapamaz mı, yoksa birileri engel mi oluyor?

Jensen Huang, işleri ortadan kaldıracak olanın yapay zeka değil, onu nasıl kullanacağını bilen insanlar olacağını söyledi.

NVIDIA CEO'su Jensen Huang, yapay zekanın nihayetinde yok ettiğinden daha fazla iş yaratacağını belirtti. Ona göre çalışanlar için asıl tehdit teknolojinin kendisinde değil, yapay zekayı işlerine başarıyla entegre etmiş olanlar tarafından geride bırakılma olasılığında yatıyor.

Stanford İşletme Yüksekokulu'nda yaptığı konuşmada Huang, yapay zekanın gelişimini bir kez daha Sanayi Devrimi'ne benzetti. Çoğu insanın doğrudan yapay zeka nedeniyle işini kaybetmesinin olası olmadığını, ancak birçok kişinin bu tür araçları daha hızlı ve verimli kullanmayı öğrenen kişiler tarafından yerlerinin alınması riskiyle karşı karşıya olduğunu savundu.

NVIDIA CEO'su, yapay zekanın insanları değil, yeni bir çalışma platformu haline gelmesi gerektiğine inanıyor. Yapay zekanın yardımıyla becerilerini geliştirebilecek bir uzmanın örneğini verdi. Bir marangoz, tasarım alanına geçebilir, eskiz ve çizim oluşturma araçlarını kullanabilir, hizmet yelpazesini genişletebilir ve işinin değerini artırabilir.

Huang ayrıca, mevcut yapay zeka geliştirme dalgasının sonunda, başlangıcındakinden daha fazla iş imkanı olacağını belirtti. Bunu, teknolojinin yeni uygulama senaryolarının ortaya çıkmasına, yapay zeka çözümlerine olan artan talebe ve üretken ve ajan tabanlı yapay zeka etrafında bir ekosistemin gelişmesine bağladı. Ona göre, bu süreç zaten yeni üretim tesislerine ve bunları destekleyecek binlerce çalışana ihtiyaç duyuyor.