- Katılım
- 12 Şubat 2026
- Mesajlar
- 4
- Beğeniler
- 10
- Puanları
- 20
- Konu Yazar
- #1
Saat 02.00’ye yaklaşıyor. Ev sessiz, koridor karanlık, telefon ışığı yüzüme vuruyor. Az önce iki cümlelik korku hikâyelerine bakarken şunu fark ettim: Yabancı örnekler ürkütüyor, evet. Ama iş Türk korkusuna gelince mesele değişiyor. Çünkü bizde korku “hikâye” değil, kültürel hafıza.
Bizim korku figürlerimiz Netflix icadı değil. Ninnilerin arasına karışmış, köy odalarında anlatılmış, büyükannelerin fısıltısında büyümüş karakterler.
Mesela Karabasan.
Bilim buna uyku felci diyor. Ama Anadolu’da adı belli: Göğsüne çöker, nefesini keser, bağırmak istersin ses çıkmaz. İlginç olan şu; bu deneyimi yaşayan binlerce insanın betimlemesi neredeyse aynı. Karanlık bir siluet. Ağırlık. İzlenme hissi. Gece düşününce insan ister istemez yatağa biraz daha dikkatli uzanıyor.
Bir diğeri Alkarısı.
Lohusa kadınlara musallat olduğuna inanılan bir varlık. Bu inanış o kadar köklü ki Anadolu’da doğum sonrası kırmızı kurdele bağlama geleneği buradan geliyor. Bir folklor öğesi ama aynı zamanda sosyolojik bir iz.
Sonra ismi bile tam söylenmeyenler var: Üç Harfliler.
Cin demek yerine “üç harfliler” denmesi bile başlı başına bir psikolojik savunma. İsmini anarsan çağırırsın düşüncesi. Modern şehir hayatında bile bu söylem hâlâ canlı.
Osmanlı anlatılarından gelen Gulyabani ise mezarlık, harabe ve ıssızlıkla özdeşleşmiş bir figür. Çocukken ismini duymak bile yeterliydi; ayrıntı gerekmezdi.
Bir de destansı korku var. Tepegöz,
Dede Korkut Kitabı içinde geçen tek gözlü dev. Masal gibi anlatılır ama özünde karanlık bir figürdür. Güç, tehdit ve kontrol teması taşır.
Türk korkusunun farkı şu: Mekân tanıdık.
Köy yolu. Eski ev. Mezarlık. Tavan arası. Lohusa odası.
Ve tehdit çoğu zaman “yabancı” değil, aramızdadır. Bu da korkuyu daha kişisel yapar.
Gece bu saatte düşününce şunu anladım:
Bizim korkumuz efektle değil, anlatıyla çalışıyor. Görmeden inanılan, açıklanmadan aktarılan bir miras gibi.
Şimdi soruyu buraya bırakıyorum:
Sizi gerçekten geren bir Türk korku karakteri ya da çocukken duyduğunuz bir hikâye var mı?
Gece okuyanı yerinden kaldıracak olanından.
Bizim korku figürlerimiz Netflix icadı değil. Ninnilerin arasına karışmış, köy odalarında anlatılmış, büyükannelerin fısıltısında büyümüş karakterler.
Mesela Karabasan.
Bilim buna uyku felci diyor. Ama Anadolu’da adı belli: Göğsüne çöker, nefesini keser, bağırmak istersin ses çıkmaz. İlginç olan şu; bu deneyimi yaşayan binlerce insanın betimlemesi neredeyse aynı. Karanlık bir siluet. Ağırlık. İzlenme hissi. Gece düşününce insan ister istemez yatağa biraz daha dikkatli uzanıyor.
Bir diğeri Alkarısı.
Lohusa kadınlara musallat olduğuna inanılan bir varlık. Bu inanış o kadar köklü ki Anadolu’da doğum sonrası kırmızı kurdele bağlama geleneği buradan geliyor. Bir folklor öğesi ama aynı zamanda sosyolojik bir iz.
Sonra ismi bile tam söylenmeyenler var: Üç Harfliler.
Cin demek yerine “üç harfliler” denmesi bile başlı başına bir psikolojik savunma. İsmini anarsan çağırırsın düşüncesi. Modern şehir hayatında bile bu söylem hâlâ canlı.
Osmanlı anlatılarından gelen Gulyabani ise mezarlık, harabe ve ıssızlıkla özdeşleşmiş bir figür. Çocukken ismini duymak bile yeterliydi; ayrıntı gerekmezdi.
Bir de destansı korku var. Tepegöz,
Dede Korkut Kitabı içinde geçen tek gözlü dev. Masal gibi anlatılır ama özünde karanlık bir figürdür. Güç, tehdit ve kontrol teması taşır.
Türk korkusunun farkı şu: Mekân tanıdık.
Köy yolu. Eski ev. Mezarlık. Tavan arası. Lohusa odası.
Ve tehdit çoğu zaman “yabancı” değil, aramızdadır. Bu da korkuyu daha kişisel yapar.
Gece bu saatte düşününce şunu anladım:
Bizim korkumuz efektle değil, anlatıyla çalışıyor. Görmeden inanılan, açıklanmadan aktarılan bir miras gibi.
Şimdi soruyu buraya bırakıyorum:
Sizi gerçekten geren bir Türk korku karakteri ya da çocukken duyduğunuz bir hikâye var mı?
Gece okuyanı yerinden kaldıracak olanından.
