Tıp literatürüne girmedi. Dünya Sağlık Örgütü açıklama yapmadı. Psikiyatri kongrelerinde sunulmadı. Fakat mahalle arasında, üniversite kantininde, LinkedIn yorumlarında gayet aktif: Petros Sendromu.
Tanımı basit ama can yakıcı:
Bulunduğun ülkede fiziksel olarak yaşayıp zihinsel olarak başka bir ülkeye taşınma hâli.
Petros Sendromu nedir?
Resmî bir hastalık değil. Klinik teşhis yok. Bu isim daha çok toplumsal bir metafor. Fakat his gerçek. İnsan burada çalışıyor, burada vergi veriyor, burada trafik çekiyor ama kafasında Amsterdam bisiklet yolu, Berlin startup ofisi, Toronto gökdeleni dönüyor.
Bu sadece Türkiye’ye özgü değil. Küresel ölçekte mobilite arzusu artıyor. Özellikle genç nüfus, daha iyi ekonomik şartlar ve yaşam kalitesi için yer değiştirmeye daha açık. Avrupa Birliği içinde serbest dolaşım bunu zaten normalleştirdi. Latin Amerika’dan ABD’ye göç, Doğu Avrupa’dan Batı Avrupa’ya geçiş, Asya’dan Kanada ve Avustralya’ya yönelim yıllardır sürüyor.
Ancak her ülkedeki nedenler aynı mı? Net konuşmak zor. Ekonomik veri, siyasi iklim ve sosyal güvenlik sistemi ülkeden ülkeye değişiyor. Tek bir sebebe indirgemek sağlıklı olmaz. Bu konuda kapsamlı karşılaştırmalı araştırmalara bakmak gerekir.
Türkiye versiyonu neden farklı?
Türkiye’de Petros Sendromu iki aşamalı yaşanıyor:
İlk aşama duygusal. İnsan kıyaslıyor. Gelir, alım gücü, özgürlük algısı, kariyer fırsatı. Özellikle eğitimli gençlerde “fırsat bulsam giderim” cümlesi sık duyuluyor. Çeşitli anketlerde bu oranların yüksek çıktığı görülüyor. Kesin ve güncel yüzde vermek için spesifik veri taramak gerekir fakat eğilim güçlü.
İkinci aşama daha teknik:
Pasaport randevuları yoğun.
Schengen vizesi almak zor.
Randevular aylar sonrasına veriliyor.
Red oranları konuşuluyor.
Yani hayal global, süreç bürokratik.
Soru – Cevap
Petros Sendromu psikolojik bir rahatsızlık mı?
Hayır. Bu bir sosyal durum tanımı.
Herkes gerçekten gitmek mi istiyor?
Herkes değil. Ancak genç kuşakta eğilim belirgin. Detaylı oranlar için güncel araştırma verisine bakmak gerekir.
Gidenler mutlu mu?
Bu kişisel bir deneyim. Ekonomik rahatlama yaşayan var, yalnızlık yaşayan var. Ülkeye, mesleğe ve beklentiye göre değişiyor.
Bu geçici mi?
Küresel hareketlilik kalıcı bir trend gibi görünüyor. Türkiye’ye özgü yoğunluğun ekonomik ve politik koşullarla bağlantılı olduğunu söylemek mümkün. Uzun vadeli projeksiyon için daha fazla veri gerekir.
Petros Sendromu bir kaçış planı değil, bir kıyas çağının yan ürünü. İnsan artık sadece kendi mahallesine bakarak yaşamıyor. Alternatifleri görüyor. Ve gördükçe hesap yapıyor.
Fakat şu gerçek sabit:
Göç romantik bir hikâye değil, stratejik bir karar.
Dil bilmeden, plan yapmadan, mesleki karşılık oluşturmadan atılan adım çoğu zaman hayal kırıklığı üretir. Güçlü insan gittiği yerde de mücadele eder. Zayıf planla gidilen ülke sadece adres değiştirir, problemi değil.
Yeni sendromumuz hayırlı olsun.
Kafamız bavulda, elimiz randevu ekranında.
Tanımı basit ama can yakıcı:
Bulunduğun ülkede fiziksel olarak yaşayıp zihinsel olarak başka bir ülkeye taşınma hâli.
Petros Sendromu nedir?
Resmî bir hastalık değil. Klinik teşhis yok. Bu isim daha çok toplumsal bir metafor. Fakat his gerçek. İnsan burada çalışıyor, burada vergi veriyor, burada trafik çekiyor ama kafasında Amsterdam bisiklet yolu, Berlin startup ofisi, Toronto gökdeleni dönüyor.
Bu sadece Türkiye’ye özgü değil. Küresel ölçekte mobilite arzusu artıyor. Özellikle genç nüfus, daha iyi ekonomik şartlar ve yaşam kalitesi için yer değiştirmeye daha açık. Avrupa Birliği içinde serbest dolaşım bunu zaten normalleştirdi. Latin Amerika’dan ABD’ye göç, Doğu Avrupa’dan Batı Avrupa’ya geçiş, Asya’dan Kanada ve Avustralya’ya yönelim yıllardır sürüyor.
Ancak her ülkedeki nedenler aynı mı? Net konuşmak zor. Ekonomik veri, siyasi iklim ve sosyal güvenlik sistemi ülkeden ülkeye değişiyor. Tek bir sebebe indirgemek sağlıklı olmaz. Bu konuda kapsamlı karşılaştırmalı araştırmalara bakmak gerekir.
Türkiye versiyonu neden farklı?
Türkiye’de Petros Sendromu iki aşamalı yaşanıyor:
- Gitme isteği
- Gitmenin zorluğu
İlk aşama duygusal. İnsan kıyaslıyor. Gelir, alım gücü, özgürlük algısı, kariyer fırsatı. Özellikle eğitimli gençlerde “fırsat bulsam giderim” cümlesi sık duyuluyor. Çeşitli anketlerde bu oranların yüksek çıktığı görülüyor. Kesin ve güncel yüzde vermek için spesifik veri taramak gerekir fakat eğilim güçlü.
İkinci aşama daha teknik:
Pasaport randevuları yoğun.
Schengen vizesi almak zor.
Randevular aylar sonrasına veriliyor.
Red oranları konuşuluyor.
Yani hayal global, süreç bürokratik.
Soru – Cevap
Petros Sendromu psikolojik bir rahatsızlık mı?
Hayır. Bu bir sosyal durum tanımı.
Herkes gerçekten gitmek mi istiyor?
Herkes değil. Ancak genç kuşakta eğilim belirgin. Detaylı oranlar için güncel araştırma verisine bakmak gerekir.
Gidenler mutlu mu?
Bu kişisel bir deneyim. Ekonomik rahatlama yaşayan var, yalnızlık yaşayan var. Ülkeye, mesleğe ve beklentiye göre değişiyor.
Bu geçici mi?
Küresel hareketlilik kalıcı bir trend gibi görünüyor. Türkiye’ye özgü yoğunluğun ekonomik ve politik koşullarla bağlantılı olduğunu söylemek mümkün. Uzun vadeli projeksiyon için daha fazla veri gerekir.
Petros Sendromu bir kaçış planı değil, bir kıyas çağının yan ürünü. İnsan artık sadece kendi mahallesine bakarak yaşamıyor. Alternatifleri görüyor. Ve gördükçe hesap yapıyor.
Fakat şu gerçek sabit:
Göç romantik bir hikâye değil, stratejik bir karar.
Dil bilmeden, plan yapmadan, mesleki karşılık oluşturmadan atılan adım çoğu zaman hayal kırıklığı üretir. Güçlü insan gittiği yerde de mücadele eder. Zayıf planla gidilen ülke sadece adres değiştirir, problemi değil.
Yeni sendromumuz hayırlı olsun.
Kafamız bavulda, elimiz randevu ekranında.
