Herkese merhaba, bu Techforum sosyal'de ilk gönderim ve (SPOILER İÇERİR). Bir yerden başlamam gerektiğini düşündüm, işte buradayım. Çok uzun zaman önce değil, Cyberpunk 2077'nin Panam sonunu ilk kez tamamladım ve YouTube'daki diğer versiyonlarını izledim. Hikaye hakkındaki izlenimlerimden bazılarını paylaşmak istedim. Her şey her zamanki gibi, çok basit başladı: Biz sokak paralı askerleriyiz, emir alıyoruz, yani ne ters gidebilirdi ki? Ama KESİNLİKLE HER ŞEY ters gitti. Bana göre, olay örgüsü çok ciddi ve zordu, dürüst olmak gerekirse, belki biraz da travmatikti. Nedense herkes bu oyunu DLSS'nin bir sonraki sürümünün reklamı olarak algılıyor ya da bahsedildiğinde oyunun çıkışındaki hataları hatırlıyor, ama benim için durum farklı. Benim için herhangi bir oyunda en önemli şey hikâyedir. Cyberpunk'ın hikâyesi, beni ve belki de dünyadaki birçok insanı kişisel olarak rahatsız eden bir şeyi yansıtıyor. Basit: ölüm korkusu. Oyun boyunca V'nin kendini, bilincini kaybetmekten nasıl korktuğunu görüyoruz ve en kötüsü de fiziksel olarak ölmemesi; aslında bilinci çözülüyor, sanki hiç var olmamış gibi kayboluyor ve sadece bu düşünce bile korkutucu. Oyun boyunca beni rahatsız eden ikinci düşünce, siber uzaya yaptığım ilk yolculuk sırasında aklıma geldi ve oyunun sonunda, tekrar oraya döndüğümüzde, daha da duygusal bir şekilde tekrarlandı. Bu, Alt Cunningham ve Johnny Silverhand ile ilgili. Bildiğimiz gibi, birincisi siber uzaya yerleşmiş ve iddiaya göre Kara Bariyer'in ötesine de seyahat etmiş son derece yetenekli bir ağ koşucusu. İkincisi ise en sevdiğimiz rock teröristi. Peki bunların ortak noktası ne? İkisi de bir anlamda artık burada ikamet etmiyor. Yoksa ediyorlar mı? İşte asıl ikilem burada yatıyor. Onların gerçekten kendileri olduklarından, yoksa siber uzaydaki bir sunucuda veya Arasaka'nın çok gizli çipinde saklanan bilinçlerinin dijital bir kopyası olduklarından ne ölçüde emin olabiliriz? Kim bilir, belki de gerçek halleri çoktan ölmüştür ve geriye sadece dijital izleri kalmıştır, ya da belki de makine gerçekten de sıradan bir dosya gibi bilincimizi bir yere aktarabiliyordur? Bunu kesin olarak bilmemiz pek mümkün değil, en azından ben oyunda kesin bir cevap bulamadım. Ama oyunu dikkatlice oynadıysanız fark etmiş olabilirsiniz: Johnny ile ilk karşılaşmasından itibaren, agresif davranışı büyük olasılıkla bu alışılmadık duruma karşı psikolojik bir tepkiydi. Evet, şüphesiz, ilk uyandığında ne olduğunu anlamadı ve tıpkı V gibi "hayatı" için korktu. Ama her şey bize açıklandıktan sonra, Johnny olanların farkına vardıktan sonra, düşüncelerinde bir şüphe gölgesi beliriyor - kendisi de gerçekten hayatta kalıp kalmadığından veya sadece bir kopyası olup olmadığından, belki de o da hayatta ama sadece eski benliğinin bir kopyası olup olmadığından tam olarak emin değil ve aslında bu düşünceler onu da benim gibi rahatsız ediyor. Oyunun birden fazla sona sahip olmasını da beğendim, ama aman Tanrım, sonunda ne kadar zor bir seçimle karşı karşıyayız. Ve en üzücü olanı da gerçek bir mutlu sonun olmaması: bazı bölümler var, ama kesinlikle onlara mutlu son diyemem. Bu yüzden geliştiricilerden nefret mi etmeliyim yoksa tam tersine, gerçekliğin acımasız olabileceğini ve her oyunun mutlu sonla bitmediğini gösterdikleri için onlara teşekkür mü etmeliyim bilmiyorum, ama elimizde olan bu... Şahsen ben oynarken DLC'yi oyunun sonuna kadar tamamladım (ama Jay'e yardım ettiğim için ABD Ordusu ile olan sonu elde edemedim) ve Johnny ile aram iyiydi. Johnny'den bahsetmişken: Madalyonunu bize verip kimsenin bize zarar vermesine asla izin vermeyeceğine dair içtenlikle söz verdiği gerçekten harika bir an var. Biz de aynı şekilde karşılık verirsek, gerçekten yürekten bir diyalog yaşanıyor ve ikisi de birlikte hayatta kalamayacaklarını anlasalar da, birbirlerine ne kadar bağlı olduklarını görüyoruz ve bu gerçekten etkileyici. Ama bazen bunun samimi mi yoksa sadece zihinleri arasındaki bir bağlantı mı olduğunu da merak ediyorsunuz. Yani, demek istediğim şu ki, "ABD'den yardım" seçeneği hariç, neredeyse tüm son seçenekleri, tek başıma saldırı da dahil olmak üzere, benim için mevcuttu. Şahsen, sonunda Panam'la olan sonu seçtim. Kayıplar olacağını biliyordum ama onu terk edemezdim sonradan gördüklerim bunu doğruladı... Genel olarak, oyunu bitirdikten sonra, her zaman olduğu gibi, hafif bir boşluk hissettim. Bir başka belirsiz hikayenin sona erdiğinin farkına vardım. Panam ve ben çölde yol kenarında dururken, o bizden Night City'ye veda etmemizi istedi ve o anda gerçekten veda ettim. Bu yüzden diğer sonları oynamayı bile istemedim aslında kendi sonumdan memnundum, ama yine de bizim için başka neler hazırladıklarını öğrenmek zorundaydım. Sonra YouTube'da tüm sonları izledim, dövüş sahnelerini atlayıp sadece ara sahneleri ve diyalogları izledim, yani uzun sürmedi. Ve orada gördüklerim... Şahsen, intihar seçeneği beni duygusal olarak en çok etkileyen seçenek oldu. Belki bazıları bunu zayıflık olarak görüyor ve evet, kısmen öyle de; bir bakıma sonunu bilmediği, nasıl kazanacağını bilmediği bu bitmek bilmeyen mücadelede pes etti. Ama aynı zamanda, bu yolu seçen V, aslında kimseyi kendi mücadelesine sürüklemek istemedi, insanların onun yüzünden acı çekmesini istemedi, çünkü neredeyse tüm sonlarda birilerini kaybediyoruz. Tek başımıza baskın yapsak bile birincisi, kahramanların kendileri için bu düşünce bile delilik, ayrıca kuledeki bir sürü insan bizim yüzümüzden ölecek ve bu bize özel bir şey kazandırmayacak. Evet, bu insanları çok az kişinin umursadığını anlıyorum, ama öte yandan, onlar sadece uşak; bu sadece onların "kurumsal" işi. Arasaka veya USS'den "yardım" alarak sonları seçmenin bile bir anlamı yok bence; oradaki kader intihardan bile daha kötü. Yani, bu çok üzücü sonu gördüğümde ve ardından V'nin ne yaptığını anlayan, zaten bunu asla göremeyeceğini anlayan arkadaşlarımızdan gelen video mesajlarıyla birlikte jenerik akmaya başladığında (bu arada, oyun sırasında Jackie ile de konuşabiliyoruz), onların nasıl yas tuttuklarını, V'ye bu yüzden ne kadar kızgın olduklarını, eski günleri, birlikte yaşadığımız her şeyi nasıl hatırladıklarını gördüğümde, V'nin ne kadar yaşamak istediğini ama tüm lanet dünyanın ona karşı olduğunu da anladıklarını gördüm... Kahretsin, o an beni nasıl da etkiledi, hatta gözlerimden yaş bile aktı... Hımm... bir de sadece çocukların veya olgunlaşmamış kişilerin video oyunları oynadığını söylüyorlar... Buraya kadar okuduysanız, ilginiz için teşekkür ederim. Benim analizim bu arkadaşlar sizler bu analiz hakkında ki düşüncelerinizi belirtebilirsiniz. Forum üzerinden de oyun bölümünü takipteyim. https://techforum.tr/oyunlar/cyberpunk-2077-oyunu.9/ #oyun #cyberpunk2077 #forum

Oyunu beğendim ama hakkında ne diyeceğimi bilemiyorum. İlk heyecanım her 10 saatte bir azaldı ve şimdi, oyunda 64 saat geçirdikten sonra, sadece iyi olduğunu ve Yılın Oyunu adaylığını hak ettiğini düşünüyorum, ancak özellikle dikkat çekici veya yeni bir şey düşünemiyorum. Bu açıdan, geçen yılki Expedition 33'e benziyor. Ancak itiraf etmeliyim ki, yenilik eksikliğine rağmen, oyun hikayesi ve karakterleri sayesinde sizi yine de büyülemeyi başardı. En sevdiğim oyun olan Cyberpunk 2077 çıktığında, oyunu bırakmak istemedim. Harika bir şehri var, ortamı muhteşem, hatta yan görevler bile çok ilgi çekici. Bir kafenin soyulduğunu görüyorsunuz, ya da Puşkin'i bir sandıkta taşımanız gerekiyor, ya da bir haçı devirmenize yardım etmeniz gerekiyor. Eğlenceli ve sürükleyiciydi ve karakterler her şeyi taşıyordu. Haritayı keşfetmek ve temizlemek de eğlenceliydi çünkü orada aktiviteler veya iyi ekipmanlar şeklinde eğlenceli şeyler bulabiliyordunuz. Geçen yıl ilk kez Disco Elysium oynadım ve atmosferine, yaratıcılarının kendine özgü tarzına ve izole alanları ve gri tonlarıyla dolu dünyasına hayran kaldım. Ayrıca ilginç karakterler ve her türlü ilginç küçük yan hikaye de vardı. Büyüleyiciydi ve her gün oyuna geri dönmeye devam ettim. Büyüleyiciydi. Crimson Desert, açık dünya oyunlarının zehirlediği ve giderek daha da hastalandığı hissini uyandırıyor bende. Başlangıçta olasılıklar çok fazla, ama sonra alışıyorsunuz ve geriye düşmanların yeniden ortaya çıkma oranlarının düşük olduğu kampları temizlediğiniz veya patronları öldürmeniz gereken basit görevlerle dolu bir harita kalıyor. Patronlar bazen havalı, bazen sıkıcı. Bazen de jetpack görevi gibi eğlenceli bir şey buluyorsunuz, ama plan ve kaynak toplamak bir MMO oyununa benziyor. Ya da örneğin, sadece dört Shay bulmanız gereken görevi ele alalım. Bunlar yönlendirmeden ve oyuncuyu tüm bunlara dahil etme motivasyonundan yoksun. Tekrar söylüyorum: Oyun iyi, ama insanı hayrete düşürmüyor. Daha doğrusu, ilk başta düşürüyor, ama sonra yavaş yavaş etkisi azalıyor. Oyuna giriyorum ve ana hikayeyi oynamaya hiç ilgi duymuyorum; sadece dünyada dolaşıp, aşağı yukarı aynı düşmanları öldürüyorum ve ara sıra fraksiyon görevlerini tamamlıyorum. Bunlar da bende hiçbir duygu uyandırmıyor. Belki de oyun oynama konusunda bir yetersizlik yaşıyorum ya da Cyberpunk 2077 açık dünya oyunlarının çıtasını yükseltti, ama Crimson Desert'ı kaçırdığımı hissediyorum. Elbette desteklemeye devam edeceğim çünkü Kaliforniyalı geliştiricilerin Ubisoft tarzı berbat oyunlarına karşı koymak için başarısına ihtiyacım var, ama heyecanım azaldı. Belki de bir ara vermem gerekiyor. Belki de 3999 ödediğim ve bu fiyata daha yüksek kaliteli bir eşya beklediğim, bir milyon tane orta seviye eşya değil de daha kaliteli bir şey aldığım gerçeğinden de etkileniyorum. Bu felsefi bir soru: Bin tane yüksek kaliteli eşya mı daha iyi, yoksa bir milyon tane zayıf eşya mı? Oyunun dünyası, orta-yüksek ayarlarımda bile güzel ve savaş eğlenceli, ancak daha ucuz bir şey alıp aynı keyfi alabileceğim hissinden kurtulamıyorum. Ayrıca, oyunun zayıf hikayesinin ve vasat karakterlerinin olumsuz bir şey olduğu görüşüne de katılmıyorum, çünkü GOW Ragnarok veya Lastukh II'deki gibi oyunu mahveden bir hikayeden daha iyisi yok. Geliştiricilere inanıyorum ve başarıya ulaşmalarından memnunum, ancak umarım bir dahaki sefere açık dünya ve sizi sıkacak kadar çok içerik yerine, koridor tarzı bir oyun yaparlar. #oyun #CrimsonDesert #Cyberpunk2077