PC’nin sonu mu?
Bilgisayarcılarda sıklıkla konuşuluyor; “Bütün bir bilgisayarı getirip ‘Sana satacağım, kaça alırsın”
Neler oluyor da, insanlar masaüstü bilgisayarlarıyla vedalaşıyor. Arkadaşım mesela bana şu soruyu soruyor:
“Bu fiyatlar iki yıl daha böyle giderse masaüstü pazarı yarıya iner mi?”
Bende diyorum ki;
“Yüksek fiyata satabiliyorsak neden satmayalım?”
İşte asıl kırılma burada diyor.
Tamam, eskiden PC toplamak bir ritüeldi. Parça parça alınırdı. Anakart seçimi karakter meselesiydi. ram frekansı gurur kaynağıydı. Şimdi ise tablo değişiyor. Özellikle DDR5 sonrası bellek fiyatları, ekran kartı krizleri ve yapay zeka sunucularının donanım talebi yüzünden piyasa adeta ateş pahası.
"RAM Çağı" ne getirecek...
Yeni nesil bellek teknolojileri sadece oyun için değil, yapay zekâ işlemleri ve üretken yazılımlar için de kritik. Yüksek bant genişliği, düşük gecikme, çoklu görev performansı. Kâğıt üstünde şahane.
Fakat kullanıcı şunu soruyor:
Ben Word açıp, Steam’de oyun oynayacağım. Neden workstation fiyatı ödüyorum?
İşte bu yüzden bazıları masaüstünün miadını doldurduğunu savunuyor.
“Dizüstü yeter.”
“Mini PC yeter.”
“Bulut yeter.”
Bu söylem tehlikeli. Çünkü PC kültürü sadece cihaz değil, özgürlük demek. Parça değiştirebilmek demek. Kendi makinen üzerinde tam kontrol demek.
Pazar gerçekten küçülür mü?Aşırı fiyat, talebi bir noktada kırar. Kripto döneminde ekran kartı fiyatları uçtuğunda oyuncular bekledi. Beklemek de bir direniştir. Eğer donanım üreticileri fiyat çıtasını sürekli yukarı taşırsa, iki şey olur deniyor:
- İnsanlar upgrade döngüsünü uzatır.
- Konsol ve bulut sistemleri güçlenir.
Evet, ofis işi için dizüstü yeter. Ev kullanımı için mini PC yeter. Fakat içerik üretimi, modlu oyunlar, rekabetçi FPS, mühendislik yazılımları gibi alanlarda masaüstü hâlâ kral. Bilgisayarsız bir evi hayal edemem diyen kullanıcı aslında doğru bir noktaya basıyor. PC artık televizyon gibi temel bir cihaz. Sadece formu değişiyor olabilir.
Aslında insanların asıl öfkesi teknolojiye değil, “fırsatçılık” hissine.
Genç neslin “satılabiliyorsa satarız” mantığı eleştiriliyor. Eski kuşak donanımı bir kültür olarak görüyor. Yeni kuşak ise bir piyasa ürünü olarak.
Bilgisayarcı arkadaşıma dönecek olursak;
"PC pazarı çökmez.
Fakat küçülüp daha bilinçli bir kitleye kalabilir.
Ayrıca yapay zekâ çağında donanım güvenliği, veri işleme gücü ve yerel işlem kapasitesi daha önemli olacak. Her şey buluta taşınamaz. Şu an yaşadığımız şey bir geçiş sancısı.
Üreticiler oyuncuyu müşteri olarak mı görecek, yoksa geçici kazanç kapısı olarak mı?
Eğer ikinci yolu seçerlerse, pazar kendini cezalandırır.
PC toplamak hâlâ bir kültürdür.
Kültür kolay kolay ölmez. Sadece şekil değiştirir" diyor. Siz ne diyorsunuz?
