Mumya 4: Mumyaların Öcü Olmalı!

Mumya 4 geliyor. 19 Mayıs 2028.
Ve evet, çölde yeniden kum fırtınası yükselecek.

Resmî duyurulara göre proje, ilk iki filmin ruhuna dönmeyi hedefliyor. Başrollerde yeniden Brendan Fraser ve Rachel Weisz var. Bu tek başına bile bir neslin çocukluk anılarını ayağa kaldırmaya yetiyor. Çünkü mesele sadece bir macera filmi değildi. Mesele, bir dönemin ruhuydu.

1999 yapımı The Mummy sinemaya çıktığında, aksiyon ile romantik komediyi, korku ile pulp macerayı aynı potada eritmişti. Rick O’Connell karizmatikti ama kusurluydu. Evelyn Carnahan ise kütüphanede tozlu ciltlerin arasında kaybolan, bilgiyi romantizm kadar ciddiye alan bir karakterdi. Birçok kişi için Evelyn, “yardımcı kadın karakter” değildi. O, hikâyeyi başlatan zekâydı. Laneti çözen, dili okuyan, haritayı doğru çeviren oydu.

Onun araştırma merakı, birçok izleyicide kişisel bir bağ kurdu. Kütüphanede başlayan macera, çölün ortasında doruğa ulaşıyordu. Rick ile uyumu da bu yüzden çalışıyordu. O denge şuydu: biri sezgisel, diğeri analitik. Biri silah çeker, diğeri laneti çözer. Sinemada kimya böyle kurulur.

2001’de gelen The Mummy Returns aile temasını büyüttü. Alex karakteri hikâyeye sıcaklık kattı. Bu seri, egzotik mekânları kullanırken aile bağını merkezde tutmayı başardı. Yan ürün olarak çıkan The Scorpion King bile o dönemin popülerliğinin kanıtıydı. Evren genişliyordu, ama merkez sağlamdı.

Sonra denge bozuldu. Kadro değişti, ton değişti. 2017’deki yeniden başlatma denemesi başka bir yöne gitti. Evren kurma çabası, karakter derinliğinin önüne geçti. İzleyici şunu söyledi: “Biz karanlık bir mitoloji değil, maceracı ruhu istiyoruz.”

Yeni filmde işin başında yapımcı olarak Universal Pictures var. Yönetmen koltuğunda ise korku türündeki tempolu işleriyle tanınan Radio Silence ekibinden Matt Bettinelli-Olpin ve Tyler Gillett bulunuyor. Bu seçim önemli. Çünkü bu ekip atmosfer kurmayı biliyor. Gerilimle mizahı aynı sahnede tutabiliyor.

Şu an resmî konu açıklanmadı. Ancak kulislerde konuşulan birkaç ihtimal var:

• Hikâye zaman atlaması yapabilir. Rick ve Evelyn daha olgun, Alex yetişkin olabilir.
• Antik Mısır merkezli ama küresel bir kaçak eser ağı hikâyeye dahil edilebilir. Modern dünyada antik lanet fikri.
• İlk iki filmin tonuna dönüş vurgulanıyor. Daha az CGI, daha çok pratik efekt ve fiziksel set tasarımı konuşuluyor.

Yeni film nostalji tuzağına düşmeden geçmişi onurlandırabilir mi?

Başarırsa, bunun yolu net. Evelyn’i yine hikâyenin aklı yapmak. Rick’i hâlâ risk alan ama artık deneyimli bir maceracı olarak yazmak. Aile dinamiğini yüzeysel değil, gerçek bir bağ üzerinden kurmak.

Egzotizm meselesi de önemli. İlk filmler Mısır’ı bir turistik kartpostal gibi değil, yaşayan bir mitoloji olarak gösterdi. Kum fırtınası sadece efekt değildi. Tehditti. Şimdi teknoloji gelişti. Ama ruhu teknoloji değil, karakter yazımı belirleyecek.

Çocukluğumun o filminde, bir kütüphaneci kadına hayran kalmıştım. Çünkü o korkmuyordu. Merak ediyordu. Bilgi için risk alıyordu. Macera onunla başlıyordu.

Eğer 2028’de vizyona girecek film bunu hatırlarsa, sadece bir devam filmi olmaz. Bir dönemin kapısını yeniden aralar. Ayrıca kendi senaryo önerimi de eklemeden edemeyeceğim:

Mumyaların Öcü

Başlangıç sahnesi:
Gece. Evelyn uyanıyor. Nefes kesik. Rick yan dönüp “Yine mi?” diyor. Evelyn fısıldıyor:
“Bu bir rüya değildi. Geleceği gördüm.”

2008’deki olaylar… hepsi bir “yanlış zaman çizgisi”. Lanetin zihinle oynadığı bir kırılma. Bir tür sahte gelecek. Yani Mumya 3 yaşanmadı. O, yaklaşan daha büyük felaketin zihinsel yankısıydı. Evelyn artık sadece geçmişi okumuyor. Duvar yazıtlarına baktığında taşın altındaki ikinci katmanı görüyor. Hiyerogliflerin “gelecek zaman kipini” çözüyor. Ve şunu fark ediyor:

İlk lanetli rahip Imhotep aslında tek başına dirilmeye çalışmıyordu. O bir işaret fişeğiydi. Gerçek plan çok daha eskiydi. “Uyanış Çağı” denen bir kehanet var. Ve bu kehanette tek bir mumya değil, tüm lanetli varlıkların eş zamanlı uyanışı yazıyor.

Filmin adı burada doğuyor:
Mumyaların Öcü

(ChatGBT'den afiş güzellemesi )

Evelyn rüyalarında devasa bir gölge görüyor. Piramitlerin altında değil. Kumların altında değil. Daha derinde. “İlk Mühürlü” denen bir varlık. Imhotep bile onun çırağıymış gibi kalıyor. Antik Mısır’ın unutulmuş bir tarikatı var: “Sessiz Yazıcılar.” Onlar laneti yaratmadı. Laneti sakladı.

Rick başta klasik Rick. “Bir mumya mı? Hallederiz.”
Evelyn bu kez sert: “Bu bir mumya değil. Bu, dünyanın reset tuşu.

Alex artık yetişkin. Arkeolog değil. Veri bilimci. Modern dünyanın zekâsını temsil ediyor. O, dünya çapında eş zamanlı arkeolojik kazıların ve kaçak eser ticaretinin tek merkezden yönlendirildiğini buluyor. Bir yapay zeka destekli karaborsa ağı. Ama bu ağ, antik sembolleri bilinçli olarak topluyor. Çünkü semboller bir araya gelince bir “harita” oluşuyor.

Yani lanet artık mezarda değil. Sunucularda.

Burada ton değişiyor. İlk iki filmin macerası korunuyor ama tehdit küresel. Kum fırtınası bu kez tek şehirde kopmuyor. Kahire, Roma, Çanakkale, Mexico City… Aynı gece. Aynı sembol. Aynı sarsıntı.

Evelyn son rüyasında şunu görüyor:
Tüm mumyalar uyanmıyor. Onlar “ana varlığı” uyandırmak için enerji kaynağı. Bir nevi antik pil sistemi.

Ve büyük ters köşe geliyor.
Imhotep geri dönüyor. Ama düşman olarak değil.
Çünkü o da kandırılmış. Onun dirilişi hep bir prova. Gerçek efendi asla yüzeye çıkmamış.

Rick ile Imhotep aynı karede.
Biri tabanca tutuyor, diğeri asasıyla sembol çiziyor.
Evelyn ortada duruyor. Çünkü kehanetin kilidi o. Laneti yazan değil ama laneti “yeniden yazabilecek” tek kişi.

Finale doğru dünya kararıyor. Gökyüzü kumla kaplanıyor. Ama bu fiziksel bir fırtına değil. Antik yazıtlar bulutlara yansıyor. İnsanlık ilk kez geçmişin kolektif hafızasını görüyor.

Evelyn seçimini yapıyor. Laneti yok etmiyor. Döngüyü kırıyor.
Mumyalar yok olmuyor. Ama özgür iradeye kavuşuyor.
“Öç” miti çözülüyor.

Rick klasik cümleyi patlatıyor:
“Bir dahaki sefere tatile gidelim.”
Ama son sahne…
Bir çocuk müzede eski bir papirüsü inceliyor.
Sembol hafifçe parlıyor.

Çünkü lanet ölmez.
Sadece sabreder.