Sayın baylar ve bayanlar, bu kulaklıklarla ilgili deneyimi olan var mı? Ya da belki birilerinden yorumlar duymuşsunuzdur? PS5'ime kabloyla oyun kumandası olarak bağlamak için bir tane almayı düşünüyorum. Şu anda Philips shp 9500 kullanıyorum ve ses konusunda bir adım daha ileri gitme zamanı geldi. Şimdiden teşekkürler ve herkese bolca sevgi diliyorum.

Nine Sols İncelemesi Sekiro'nun Savuşturmasıyla Metroidvania Dünyasının Buluşması Hollow Knight tarzı Metroidvania oyunlarını seviyorsanız ve Sekiro: Shadows Die Twice'ın savuşturma sistemine ayrı bir ilginiz varsa Nine Sols daha ilk dakikalarından dikkatinizi çekebilecek bir yapım. Benim için oyunu ilginç kılan şey de tam olarak buydu. [h2]Bir tarafta elle çizilmiş, karanlık ve etkileyici bir Metroidvania dünyası var.[/h2] Diğer tarafta ise saldırılardan sürekli kaçmak yerine rakibin üzerine yürümeyi, doğru anda savuşturmayı ve düşmanın ritmini öğrenmeyi isteyen son derece agresif bir dövüş sistemi bulunuyor. Ama Nine Sols yalnızca "2D Sekiro" diyerek geçilebilecek bir oyun değil. Kendine özgü dünyası, Taoist öğelerle bilim kurguyu bir araya getiren sanat tasarımı, karakterleri ve oldukça güçlü hikâyesi sayesinde kendi kimliğini oluşturmayı başarıyor. [i]İncelemenin ilerleyen bölümlerinde hikâye ve bazı patronlarla ilgili spoiler bulunmaktadır.[/i] [h2]İlk İzlenim: Taoizm ve Siberpunk Aynı Dünyada[/h2] Nine Sols'un en güçlü taraflarından biri daha oyunu açar açmaz kendisini belli ediyor: [b]Sanat tasarımı.[/b] Oyun yüksek teknoloji ile geleneksel Çin kültürü ve Taoist felsefeyi aynı dünyada birleştiriyor. Bir tarafta [ol] [li]Laboratuvarlar[/li] [li]Robotlar[/li] [li]Yapay sistemler[/li] [li]Biyolojik bilgisayarlar[/li] [li]İleri teknoloji cihazları[/li] [/ol] bulunurken diğer tarafta; [ol] [li]Tapınaklar[/li] [li]Geleneksel semboller[/li] [li]Taoist düşünceler[/li] [li]Doğa ve ruhani öğeler[/li] [/ol] Normal şartlarda birbirine tamamen zıt görünebilecek bu iki yaklaşım Nine Sols içerisinde şaşırtıcı derecede doğal duruyor. [quote]Nine Sols'un dünyası sanki eski bir Çin gravürünün üzerine karanlık bir bilim kurgu medeniyeti kurulmuş gibi görünüyor.[/quote] [h2]Elle Çizilmiş Görseller Gerçekten Çok Başarılı[/h2] Oyunun büyük bölümü elle çizilmiş. Karakterlerden çevre tasarımlarına, animasyonlardan çizgi roman tarzındaki ara sahnelere kadar oyunun kendine özgü bir görsel dili bulunuyor. Hollow Knight veya Ori gibi oyunlarla karşılaştırıldığında çevreler bazen daha düz görünebilir. Ancak bunun her zaman bir eksiklik olduğunu düşünmüyorum. Tam tersine bazı bölgelerde bu düz yapı eski kitap illüstrasyonlarını veya gravürleri anımsatan çok hoş bir görünüm oluşturuyor. Özellikle teknoloji yoğunluğunun azaldığı doğal alanlarda sanat tasarımı daha da etkileyici hale geliyor. [h3]Her Bölge Kendi Kimliğine Sahip[/h3] Haritanın farklı bölgeleri birbirinin renk değiştirilmiş kopyası gibi hissettirmiyor. Her alanın atmosferi, renk paleti, mimarisi, ses tasarımı ve çevresel detayları değişiyor. Buna rağmen bütün bölgeler aynı dünyanın parçası olduğunu hissettirmeye devam ediyor. Bu dengeyi sağlamak kolay değil. [h2]3D Kullanılan Bazı Bölümler Görsel Bütünlüğü Bozuyor[/h2] Sanat tasarımının çok güçlü olması beraberinde küçük bir problem getiriyor. Bazı sahnelerde kullanılan 3D modeller, elle çizilmiş 2D grafiklerin yanında daha düşük detaylı görünüyor. Bu nedenle bazı 3D unsurlar çevreyle tam olarak bütünleşemiyor. Özellikle oyunun genel çizim kalitesi bu kadar yüksek olunca küçük kalite farkları bile daha kolay fark ediliyor. Neyse ki bu durum çok sık yaşanmıyor. Oyunun büyük bölümünde görsel kalite oldukça tutarlı. [h2]Çizgi Roman Tarzındaki Ara Sahneler[/h2] Nine Sols'un hikâye anlatımında kullandığı çizgi roman bölümleri ayrıca övgüyü hak ediyor. Kısmen renkli manga tarzını anımsatan bu sahneler dinamik, detaylı ve oyunun genel sanat tasarımıyla son derece uyumlu. Özellikle dramatik anlarda klasik oyun içi kamera yerine çizilmiş paneller kullanılması hikâyeye ayrı bir kimlik kazandırıyor. [h2]Müzik ve Atmosfer[/h2] Nine Sols'un görsel dünyasındaki doğu-batı sentezi müziklerinde de devam ediyor. Sakin bölümlerde geleneksel Çin enstrümanları ön plana çıkarken teknoloji yoğunluklu bölgelerde elektronik ve endüstriyel sesler devreye giriyor. Bazı alanlarda yumuşak flüt ve yaylı melodiler duyarken birkaç dakika sonra metalik darbeler, ağır baslar ve mekanik ritimlerle karşılaşabiliyorsunuz. Bu durum bölgelere yalnızca farklı bir görünüm değil, farklı bir karakter de kazandırıyor. [h3]Savaş Başladığında Müzik Değişiyor[/h3] Müzik özellikle çatışmalarda çok başarılı. Sakin melodiler yerini daha hızlı ritimlere bırakıyor. Elektronik seslerle geleneksel enstrümanların aynı parçada birleşmesi oyunun sanat tasarımındaki ikiliği müzik tarafına taşıyor. Bazı bölgelerde müzik yalnızca arka plan değil, mekânın atmosferini oluşturan temel öğelerden biri. [h2]Nine Sols'un Kalbi: Dövüş Sistemi[/h2] Bütün bu sanat tasarımını bir kenara bırakırsak Nine Sols'u gerçekten özel yapan taraf bence dövüş sistemi. Metroidvania türüne ait olmasına rağmen oyun keşiften çok savaşa ağırlık veriyor. Standart saldırıların ve kaçış hareketlerinin yanında savaşın merkezinde şu mekanik bulunuyor: [b]Savuşturma.[/b] Sekiro oynayanlar sistemi hemen anlayacaktır. Rakibin saldırısından uzaklaşmak yerine doğru anda savunma tuşuna basmanız gerekiyor. Zamanlamayı doğru yaparsanız saldırıyı tamamen savuşturuyorsunuz. Zayıf düşmanların komboları bile kesilebiliyor. Ama yanlış zamanlama oldukça ağır cezalandırılıyor. [h2]Kusurlu Savuşturma ve İç Hasar Sistemi[/h2] Nine Sols savuşturmayı Sekiro'dan biraz farklı yorumluyor. Savuşturmayı tam zamanında yapamadığınızda doğrudan bütün canınızı kaybetmiyorsunuz. Bunun yerine [b]iç hasar[/b] birikiyor. Can göstergesinin bir bölümü geçici olarak zarar görmüş hale geliyor. İlginç olan nokta şu? İç hasar tek başına sizi öldürmeyebilir. Savaşta bir süre gerçek hasar almadan kalmayı başarırsanız bu bölüm zaman içerisinde iyileşiyor. Ancak iç hasar biriktirdikten sonra gerçek bir saldırı yerseniz işler kötüleşiyor. Biriken geçici hasar kalıcı hasara dönüşebiliyor. [quote]Nine Sols sizi yanlış savuşturma yaptığınız için hemen öldürmüyor; bir sonraki hatanızın çok daha pahalı olmasını sağlıyor.[/quote] Bu sistem savaşlara oldukça güzel bir risk yönetimi ekliyor. [h2]Tai Chi Saldırısı[/h2] Oyunda ilerledikçe yalnızca klasik saldırıları savuşturmak yeterli olmuyor. Düşmanların engellenemeyen özel saldırıları ortaya çıkıyor. Bunlara karşı Tai Chi hareketini kullanabiliyorsunuz. Düşmanın üzerine doğru zıplayıp doğru anda hareketi gerçekleştirdiğinizde normalde engellenemeyen saldırıları karşılayabiliyorsunuz. Bu aynı zamanda düşmana iç hasar veriyor. Başlangıçta karmaşık gelebiliyor ama öğrendiğinizde savaşların ritmi tamamen değişiyor. [h2]Sınırsız Savunma[/h2] Oyunun ilerleyen bölümlerinde çok daha riskli bir savuşturma yeteneği açılıyor. Normal savuşturmada düğmeye doğru anda basmanız yeterliyken bu yetenekte; [ol] [li]Savunma düğmesini basılı tutmanız[/li] [li]Hareketi şarj etmeniz[/li] [li]Doğru anda bırakmanız[/li] [/ol] Karşılığında çok daha tehlikeli saldırıları bile savuşturabiliyorsunuz. Bu mekanik oyuncunun zamanlama becerisini iyice test ediyor. Yanlış zamanda bırakmak cezalandırıcı. Doğru kullandığınızda ise Yi neredeyse dokunulmaz hale gelebiliyor. [h2]Qi ve Tılsım Mekaniği[/h2] Başarılı savuşturmaların başka bir ödülü daha var: [b]Qi enerjisi.[/b] Rakiplerin saldırılarını savuşturdukça Qi kazanıyorsunuz. Bu enerjiyi kullanarak düşmana özel tılsımlar bağlayabiliyorsunuz. Tılsımı patlattığınızda düşmana ciddi hasar verirken biriktirdiğiniz iç hasarı da etkili biçimde gerçek hasara çevirebiliyorsunuz. Bu sistem Nine Sols'un savaşlarının yalnızca saldırı ve savunmadan oluşmasını engelliyor. Dövüşün ritmi genellikle şöyle ilerliyor: [quote]Saldırıyı oku → savuştur → Qi biriktir → tılsımı bağla → doğru anı bekle → patlat.[/quote] Özellikle patron savaşlarında bu döngüyü doğru uygulamak büyük önem taşıyor. [h2]Kontroller Son Derece Tepkisel[/h2] Bu kadar zamanlama odaklı bir oyun için kontrollerin iyi olması zorunlu. Nine Sols bu konuda gerçekten başarılı. Karakter verdiğiniz komutlara hızlı tepki veriyor. Savuşturmanın sesi ve görsel efekti oldukça tatmin edici. Doğru zamanlanan bir savunmanın başarılı olduğunu yalnızca ekrandan değil ses tasarımından da anlayabiliyorsunuz. Bu küçük ayrıntı dövüş sistemini çok daha bağımlılık yapıcı hale getiriyor. [h2]Oyuncunun Becerisi Gerçekten Önemli[/h2] Bazı aksiyon oyunlarında güçlü ekipman toplayıp kötü oynasanız bile patronları geçebilirsiniz. Nine Sols buna pek izin vermiyor. Elbette karakterinizi geliştirebiliyorsunuz. Yeni yetenekler açılıyor. Sağlığınız artıyor. Farklı tılsımlar ve yeşim taşları kullanabiliyorsunuz. Ama bir patronun saldırılarını okuyamıyorsanız bunların hiçbiri sizi sonsuza kadar kurtarmıyor. [b]Oyun sizden gerçekten daha iyi oynamanızı istiyor.[/b] Bence en başarılı taraflarından biri bu. [h2]Farklı Düşman Tasarımları[/h2] Dövüş sistemi karmaşık olduğu kadar düşman çeşitliliği de sistemi kullanmanızı teşvik ediyor. Bazı düşmanlar doğrudan saldırılardan etkilenmiyor. Bazıları öldürülemiyor ve yalnızca etkisiz hale getirilebiliyor. Bazı rakipler aniden ortaya çıkıp birkaç saldırı yaptıktan sonra tekrar kayboluyor. Bazen de art arda gelen rakiplerle arena tarzı mücadelelere giriyorsunuz. Oyun sürekli olarak sahip olduğunuz mekanikleri farklı biçimde kullanmanızı istiyor. [h2]Karakter Gelişimi ve Beceri Ağacı[/h2] Yi oyun boyunca güçlenmeye devam ediyor. Sağlık yenileme kapasitesini artırabilir, saldırıları geliştirebilir ve yeni savaş hareketleri açabilirsiniz. Beceri ağacında [ol] [li]Hava atılımı[/li] [li]Mermi savuşturma[/li] [li]Qi kapasitesi geliştirmeleri[/li] [li]Tılsım patlatma seçenekleri[/li] [li]Yeni savunma hareketleri[/li] [/ol] Bu gelişmeler yalnızca istatistik artırmıyor. Bazıları oyun tarzınızı ciddi biçimde değiştiriyor. [h2]Yeşim Taşları: Nine Sols'un Tılsım Sistemi[/h2] Yeşim taşlarını Hollow Knight'taki tılsımlara benzetmek mümkün. Her taş belirli sayıda yuva kullanıyor. Sınırlı yuvalarınız olduğu için her şeyi aynı anda takamıyorsunuz. Bu da oyuncuyu kendi oyun tarzını oluşturmaya zorluyor. Bazı yapılar agresif savaşmaya uygun. Bazıları iç hasar üzerine yoğunlaşıyor. Bazıları iyileştirmeyi güçlendiriyor. Bazıları ise riskli hareketlerin dezavantajını azaltıyor. [b]İyi kurulmuş bir yeşim kombinasyonu savaş tarzınızı tamamen değiştirebiliyor.[/b] [h2]Yay ve Uzak Mesafe Saldırıları[/h2] Yi yalnızca yakın dövüş kullanmıyor. Yayın da farklı saldırı seçenekleri bulunuyor. Bazı oklar doğrudan yüksek hasar verirken bazıları alan kontrolü sağlıyor veya belirli hedefleri takip ediyor. Ok kapasitesinin sınırlı olması bunları sürekli kullanılan ana saldırı yerine kritik anlarda kullanılacak destek araçlarına dönüştürüyor. [h2]Patron Savaşları Nine Sols'un Zirvesi[/h2] Bu kadar iyi bir dövüş sistemi doğal olarak iyi patron savaşlarına ihtiyaç duyuyor. Nine Sols burada beklentiyi fazlasıyla karşılıyor. Patronlar yalnızca daha fazla cana ve daha yüksek hasara sahip normal düşmanlar değil. Birçoğunun farklı mekanikleri bulunuyor. Bazı savaşlarda arena hazırlığı yapmak gerekiyor. Bazılarında çevredeki yardımcı düşmanları önce ortadan kaldırmanız gerekiyor. Bazılarında ise patronun hangi saldırıyı kullanacağını önceden okuyabilmek mücadelenin temelini oluşturuyor. [h2]Patronları Ezberlemek Yetmiyor, Öğrenmek Gerekiyor[/h2] Nine Sols patron dövüşleri genellikle aynı döngüyü yaşatıyor. İlk deneme: Patron sizi birkaç saniyede yok ediyor. Beşinci deneme. Bazı saldırıları anlamaya başlıyorsunuz. Onuncu deneme. İlk aşamayı artık rahat geçiyorsunuz. Daha sonra yeni aşama geliyor ve yeniden başlıyorsunuz. İyi tarafı şu? Bir patronu yendiğinizde genellikle bunun şans eseri olmadığını hissediyorsunuz. Gerçekten öğrenmiş oluyorsunuz. [h2]Final Patronu: Oyunun En Büyük Beceri Testi[/h2] Kaynak incelemede final patronunun gerçek son versiyonu özellikle oyunun en zor mücadelelerinden biri olarak anlatılıyor. İlk aşama bile ciddi bir öğrenme süreci isterken sonraki aşamalar yeni saldırı kombinasyonları ekliyor. Özellikle üçüncü aşamada bütün ekranı kaplayan saldırılar savuşturma zamanlamasını okumayı son derece zorlaştırıyor. Kaynak yazara göre bu mücadele yaklaşık on saat sürmüş. Bu biraz uç bir örnek olabilir ama Nine Sols'un patron tasarımının ne kadar talepkâr olabildiğini çok iyi anlatıyor. [b]Oyunun en büyük ödüllerinden biri, başta imkânsız görünen bir savaşı sonunda okuyabilir hale gelmek.[/b] [h2]Lady Butterfly: Zorluk ile Hikâyenin Birleştiği Patron[/h2] Kaynak incelemede özellikle öne çıkan diğer mücadele Lady Butterfly. Burada önemli olan yalnızca savaşın zor olması değil. Patronla karşılaşmadan önce yaşanan olaylar savaşa duygusal bir ağırlık kazandırıyor. Sanal dünyadaki tekrarlar, karakterin zihinsel durumunun giderek bozulması ve Yi'nin onunla iletişim kurmaya çalışması sonunda kaçınılmaz bir çatışmaya dönüşüyor. Savaş başladığında oyuncu yalnızca güçlü bir düşmanla değil, hikâyede tanıdığı bir karakterle karşı karşıya. Bu nedenle zafer yalnızca mekanik anlamda değil, duygusal açıdan da etkili oluyor. [h2]Metroidvania Tarafı Dövüş Kadar Güçlü mü?[/h2] Burada oyunun en büyük eksiklerinden birine geliyoruz. Nine Sols teknik olarak bir Metroidvania. Ama açık konuşmak gerekirse keşif sistemi dövüş kadar güçlü değil. Karakterin hareket seçenekleri iyi. Çift zıplama, hava atılımı, kanca, duvar hareketleri, aşağı saldırı gibi klasik araçlar bulunuyor. Kontroller hızlı ve başarılı. Sorun bunları kullanacak yeterince karmaşık platform bölümü bulunmaması. [h2]Platform Bölümleri Daha Fazla Olabilirdi[/h2] Nine Sols zaman zaman gerçekten başarılı platform sekansları sunuyor. Uzun bölümler oyuncunun hareket sistemine hâkimiyetini test ediyor. Fakat bunlar oldukça seyrek. İyi bir hareket sistemi oluşturulmuş olmasına rağmen oyun bunu yeterince zorlamıyor. [quote]Nine Sols'un hareket sistemi iyi; fakat oyun bu sistemi kullanabileceğimiz yeterince büyük oyun alanı vermiyor.[/quote] Prince of Persia: The Lost Crown veya benzer platform ağırlıklı Metroidvania'larla karşılaştırıldığında fark daha belirgin. [h2]Keşif Sistemi Biraz Fazla Basit[/h2] Haritadaki sırların büyük bölümü ilk geçiş sırasında bulunabiliyor. Elbette yeni yetenekler kazandıktan sonra geri dönmeniz gereken bölgeler var. Ancak klasik Metroidvania hissindeki; "Burada kesin bir şey var ama nasıl ulaşacağım?" merakı her zaman güçlü değil. Bulmacaların önemli bölümü oldukça basit. Bu durum kötü değil. Ama türün güçlü örnekleri düşünüldüğünde daha yaratıcı keşif mekanikleri beklemek mümkün. [h2]Ama Bazen Keşif Gerçekten Harika Çalışıyor[/h2] İşin ilginç tarafı Nine Sols zaman zaman keşif konusunda neden daha fazlasını yapmadığını düşündüren mükemmel anlar yaratıyor. Kaynak incelemede küçük bir kilitli kapının oyuncuyu haritanın tamamen farklı bölgelerine götüren uzun bir keşif zincirine dönüştüğü anlatılıyor. İlk başta önemsiz görünen bir geçit başka bir bölgeye, orada unutulmuş bir ışınlanma noktasına, ardından yeni platform bölümlerine ve sonunda tamamen kaçırılmış alanlara götürüyor. İşte gerçek Metroidvania hissi tam olarak bu. Keşke oyun bunu daha sık yapsaydı. [h2]Hikâye Beklediğimden Çok Daha Güçlü[/h2] Nine Sols'u yalnızca zorlu aksiyon için oynarsanız oyunun en iyi taraflarından birini kaçırabilirsiniz. Hikâyesi gerçekten başarılı. Dünya ilk bakışta karmaşık görünebilir ancak karakterleri tanıdıkça olayların arkasındaki yapı daha anlamlı hale geliyor. Bilimsel ilerleme, ölüm, yaşamın anlamı, ahlaki sorumluluk, intikam, pişmanlık ve kabul etme gibi temalar hikâyenin merkezinde bulunuyor. [h2]Yi Klasik Bir Kahraman Değil[/h2] Ana karakter Yi ilk başta kolay sevilebilecek biri değil. Soğuk. Hesapçı. Kibirli. Geçmişte yaptığı bazı şeyler oldukça ağır. Oyunun güçlü tarafı karakteri kusursuz göstermeye çalışmaması. Tam tersine hikâye Yi'nin geçmişteki seçimleriyle yüzleşmesi üzerine kuruluyor. Başlangıçta ana motivasyonu büyük ölçüde intikam. Ancak oyun ilerledikçe çevresindeki karakterler onun dünyaya bakışını değiştirmeye başlıyor. [h2]Shuanshuan ile Yi'nin İlişkisi[/h2] Yi'nin karakter gelişimindeki en önemli kişilerden biri Shuanshuan. Çocuk oldukça açık, meraklı ve hayatı Yi'den tamamen farklı biçimde görüyor. Yi sonuçlara ve verimliliğe odaklanırken Shuanshuan için yaşam yalnızca ulaşılacak hedeflerden ibaret değil. Zaman içerisinde aralarında beklenmedik bir bağ oluşuyor. Yi ona kültürüyle ilgili nesneler getiriyor. Onunla konuşuyor. Sorularına cevap veriyor. Ve yavaş yavaş kendi düşüncelerini de sorgulamaya başlıyor. [h2]Heng'in Gölgesi[/h2] Shuanshuan'ın Yi üzerindeki etkisinin bu kadar güçlü olmasının önemli nedenlerinden biri küçük kız kardeşi Heng. Yi ile Heng birbirinden tamamen farklı karakterler. Yi daha mantıksal ve mesafeli. Heng ise doğaya, yaşama ve sezgilere daha yakın. Geçmişte Yi, Heng'in düşüncelerini yeterince ciddiye almamış. Ancak yıllar sonra Shuanshuan'ın dünyaya bakışında kardeşinin düşüncelerini yeniden görmeye başlıyor. Bu durum Yi'nin geçmişte yaptığı seçimleri yeniden değerlendirmesine neden oluyor. [h2]Oyunun Asıl Hikâyesi İntikam Değil[/h2] Başlangıçta Nine Sols bir intikam hikâyesi gibi görünebilir. Ancak ilerledikçe çok daha kişisel bir hikâyeye dönüşüyor. Yi'nin asıl mücadelesi yalnızca düşmanlarıyla değil. Kendi geçmişiyle. Aldığı kararlarla. Ve bu kararların başkalarına verdiği zararlarla. [b]Oyunun gerçek yolculuğu Yi'nin düşmanlarını yenmesi değil, neden eskisi gibi devam edemeyeceğini anlaması.[/b] [h2]Shennong ve Diğer Yan Karakterler[/h2] Yan karakterlerin önemli bir bölümü de yalnızca görev dağıtan NPC'lerden ibaret değil. Shennong başlangıçta kaba ve kendine fazla güvenen biri gibi görünüyor. Ancak olaylar ilerledikçe cesur ve fedakâr tarafı ortaya çıkıyor. Köyü tehdit altında olduğunda kendi hayatını riske atması Yi'nin ona bakışını değiştiriyor. Robot karakterler ise oldukça karanlık hikâyenin içerisinde mizah unsuru oluşturuyor. Bazılarıyla ilgili küçük görevler beklenmedik şekilde duygusal sonuçlara ulaşabiliyor. Bu küçük hikâyeler dünyanın daha canlı hissettirmesine yardımcı oluyor. [h2]Nine Sols'un Güçlü ve Zayıf Tarafları[/h2] [b]Güçlü tarafları:[/b] [ol] [li]Son derece başarılı savuşturma tabanlı dövüş sistemi[/li] [li]Harika patron savaşları[/li] [li]Kendine özgü Taoist bilim kurgu sanat tasarımı[/li] [li]Başarılı müzik ve atmosfer[/li] [li]Tepkisel kontroller[/li] [li]Güçlü karakter gelişimi[/li] [li]Beklenenden daha etkileyici hikâye[/li] [li]Farklı oyun tarzlarına izin veren yeşim sistemi[/li] [/ol] [b]Zayıf tarafları:[/b] [ol] [li]Keşif sistemi dövüş kadar güçlü değil[/li] [li]Platform bölümleri daha fazla olabilirdi[/li] [li]Bazı 3D öğeler 2D görsellerle tam uyuşmuyor[/li] [li]Bazı zorluk sıçramaları oldukça sert[/li] [li]Haritadaki birçok sır fazla kolay bulunabiliyor[/li] [/ol] [h2]Nine Sols Kimler İçin Uygun?[/h2] Eğer Sekiro'nun savuşturmasını, Hollow Knight tarzı dünyaları, zor patron savaşlarını, elle çizilmiş grafikleri, karanlık bilim kurgu hikâyelerini ve öğrenmesi zaman alan dövüş sistemlerini seviyorsanız Nine Sols'u mutlaka değerlendirmeniz gereken oyunlardan biri. Ancak ağırlıklı olarak keşif ve platform arıyorsanız beklentinizi biraz daha düşük tutmak gerekiyor. Nine Sols'un önceliği savaş. [h2]Nine Sols Oynamaya Değer mi?[/h2] Bence kesinlikle değer. Nine Sols kusursuz bir Metroidvania değil. Keşif tarafı Hollow Knight kadar güçlü değil. Hareket sistemi bazı rakipleri kadar özgür hissettirmiyor. Görsel derinlik konusunda Ori seviyesinde olmayabilir. Ama dövüş sisteminde kendi sınıfında çok güçlü bir noktada. Savuşturma, iç hasar, Qi, tılsımlar, yeşim taşları ve patron tasarımları birbirini tamamlayan gerçekten başarılı bir sistem oluşturuyor. Daha da önemlisi oyun yalnızca mekanik açıdan başarılı değil. Hikâyesinin sonlarına geldiğinizde Yi'nin yolculuğunun ne kadar iyi planlandığını fark ediyorsunuz. [quote]Nine Sols benim için yalnızca başarılı bir Metroidvania değil; son yıllarda oynanabilecek en tatmin edici 2D dövüş sistemlerinden birine sahip oyunlardan biri.[/quote] Kusurları var. Ama güçlü olduğu alanlarda o kadar iyi ki bu kusurların büyük bölümünü görmezden gelmek kolaylaşıyor. [b]Özellikle Sekiro'nun "rakipten kaçma, saldırının içine gir ve savuştur" felsefesini sevenler için Nine Sols çok güçlü bir öneri.[/b] [h2]TechForum Puanı[/h2] [b]Görsel Tasarım:[/b] 9/10 [b]Müzik ve Ses:[/b] 9/10 [b]Dövüş Sistemi:[/b] 10/10 [b]Patron Tasarımları:[/b] 9.5/10 [b]Keşif:[/b] 7.5/10 [b]Platform Mekanikleri:[/b] 8/10 [b]Hikâye ve Karakterler:[/b] 9/10 [b]Genel Puan: 9/10[/b] [i]Zorlu ancak adil dövüş sistemlerini seviyorsanız Nine Sols kesinlikle şans vermeniz gereken bir oyun.[/i] [quote]Nine Sols'u oynadınız mı? En çok zorlandığınız patron hangisiydi? Sizce savaş sistemi Sekiro ve Hollow Knight gibi oyunlarla kıyaslandığında nasıl?[/quote]

Bölge'de işler sonunda tamamen kontrolden çıktı. Deneyin engellenememesiyle birlikte araştırma merkezi alevler içinde kaldı, Varta ile aramızdaki bütün köprüler yıkıldı ve daha birkaç saat önce yan yana savaştığım Monolith üyeleri bir anda silahlarını bana çevirmeye başladı. Başta bunun yalnızca yerel bir olay olduğunu düşündüm. Yanılmışım. Kısa süre içerisinde Monolith güçlerinin farklı bölgelerde organize saldırılara başladığı haberleri gelmeye başladı. Önlerine çıkan grupları dağıtıyor, yerleşimlere saldırıyor ve Bölge'nin dengesini hızla bozuyorlardı. [i]Bu yazı hikâye görevleriyle ilgili önemli spoiler'lar içerir.[/i] [h2]Monolith Neden Bir Anda Geri Döndü?[/h2] Yaşananların merkezinde yapılan deney vardı. Deney sırasında kullanılan eser yalnızca beklenmeyen bir tepkiye neden olmamıştı. Görünüşe göre uzun süredir bastırılmış bir şey yeniden harekete geçmişti. Monolith üyeleri tekrar fanatik davranışlar göstermeye başladı. Artık eski dostlarını tanımıyorlardı. Karşılarına çıkan herkesi düşman olarak görüyor ve tek bir amaç etrafında hareket ediyorlardı. [quote]Bir anda karşımda eski müttefiklerim değil, yeniden uyandırılmış fanatik bir ordu vardı.[/quote] Bu noktada tek hedefim ne olduğunu anlamaktı. [h2]Profesör Lodochka'nın Yardım Çağrısı[/h2] Olayların ortasında Profesör Lodochka'dan bir yardım çağrısı aldım. Paralı askerler tarafından ele geçirilmişti. Bölge'de böyle mesajlar genellikle kötü haber anlamına gelir ve bu sefer de durum farklı değildi. Paralı askerlerle çatıştıktan sonra profesörü kurtarmayı başardım. Lodochka önemli bir şey anlattı. Adadaki insanlar savunma hazırlığı yaparken bir anda davranışları değişmişti. Birbirlerini bırakıp aynı çağrıya cevap vermiş gibi bölgeden uzaklaşmışlardı. Daha sonra üssün altında güçlü bir psiyonik sinyal tespit edilmişti. Bu sinyalin kaynağını bulmak artık her şeyden önemliydi. [h2]Yeraltındaki Psi-Yayıcı[/h2] Üssün altında gizli bir geçit buldum. Aşağı indikçe ortam daha rahatsız edici hale geliyordu. Sonunda Monolith'in kutsal kabul ettiği yapıya benzeyen bir odanın içerisine ulaştım. Ama asıl sorun o yapı değildi. Yakınında çalışan güçlü bir [b]psi-yayıcı[/b] vardı. Cihaza yaklaşmamla birlikte etkisini fiziksel olarak hissetmeye başladım. Baş dönmesi. Mide bulantısı. Zihinsel baskı. Ve sonra parçalar birleşmeye başladı. [h3]Faust'un Planı[/h3] Psi-yayıcının oraya tesadüfen bırakılmadığı açıktı. Faust, Monolith üyelerini tekrar kontrol altına almak için cihazı bilinçli olarak yerleştirmiş görünüyordu. Deney sırasında kullanılan eser ise bu sistemin tetikleyicisi olmuştu. Yani başından beri yaşananların önemli bir bölümü planlanmış olabilir. [quote]Bize verilen cihazlar, yapılan deney ve psi-yayıcılar birbirinden bağımsız değildi. Hepsi aynı planın parçalarıydı.[/quote] O anda Faust'un neden bazı ekipmanları bana verdiği de daha anlamlı hale geldi. Asıl hedef deneyin gerçekleşmesiydi. [h2]Artık Bölge Monolith ile Savaşmak Zorundaydı[/h2] Psi-yayıcıyı aldıktan sonra tekrar Lodochka'ya döndüm. Tabii Bölge hiçbir işi kolaylaştırmadığı için paralı askerler bir kez daha yolumu kesti. Cihazı isteyen bir müşterileri vardı. Ama bu kadar tehlikeli bir şeyi teslim etmek gibi bir niyetim yoktu. Çatışmadan sonra yayıcıyı Lodochka'ya ulaştırdım. Profesör şüphelerimi doğruladı. Adadaki insanların değişmesinin temel nedeni psi-radyasyonuydu. Daha kötüsü, bunun tek cihaz olmadığı ortaya çıktı. Başka bölgelerde de benzer yayıcılar bulunuyordu. Bu noktadan sonra mesele birkaç kişinin kurtarılması olmaktan çıkmıştı. [b]Monolith yeniden büyük bir tehdit haline gelmişti.[/b] [h2]Sıradaki Hedef: Küre[/h2] Lodochka'nın verdiği bilgiler beni Küre'ye yönlendirdi. Ancak yolda yeni bir yardım çağrısı aldım. Zalissya saldırı altındaydı. Monolith güçleri yerleşimin savunmasını kırmak üzereydi. Teknik olarak bu çağrıyı görmezden gelip görevime devam edebilirdim. Ama Bölge'nin ortasında bir yerleşim yardım istiyorsa ve birkaç dakika sonra tamamen yok olacağını biliyorsanız yürüyüp gitmek pek kolay değil. [h2]Zalissya Savunması[/h2] Zalissya'ya ulaştığımda çatışma çoktan başlamıştı. Yerleşimin çevresi Monolith birlikleriyle doluydu. Savunmadaki takipçiler ise hem sayı hem ekipman açısından gerideydi. İlk saldırı dalgasına doğrudan girdim. Ve fark hemen ortaya çıktı. Monolith savaşçıları iyi donanımlıydı, disiplinli hareket ediyordu ve yeni gelen takipçileri kısa sürede etkisiz hale getiriyordu. Benim yardımım olmasaydı savunmanın uzun süre dayanması pek mümkün görünmüyordu. [b]Bir noktadan sonra görev yapmak için değil, Zalissya'yı gerçekten ayakta tutmak için savaşıyordum.[/b] [h3]Savunma Neredeyse Çöktü[/h3] Çatışma ilerledikçe kayıplar arttı. Bir ara savunmada geriye yalnızca birkaç kişi kalmıştı. Yeni saldırı dalgaları gelmeye devam ediyordu. Üstelik içeriden de sorun çıktı. Rehberlerden birinin Monolith tarafında olduğu ortaya çıktı. Onu etkisiz hale getirdikten sonra kalan saldırıları birlikte püskürttük. Uzun çatışmanın sonunda Zalissya ayakta kalmayı başardı. [quote]Biz ayakta kaldığımız sürece buranın da bir şansı vardı.[/quote] Yerleşim ağır kayıp verdi ancak tamamen yok olmaktan kurtuldu. [h2]Küre'deki İkinci Psi-Yayıcı[/h2] Zalissya'nın savunması tamamlandıktan sonra tekrar ana hedefime yöneldim. Küre'de işler beklediğim kadar sakin değildi. Askerlerin arasında Monolith etkisine girmiş bir kişi bulunuyordu ve kısa süre içerisinde yeniden çatışmanın ortasında kaldım. Bölgeyi temizledikten sonra aradığım şeyi buldum: [b]Bir başka psi-yayıcı.[/b] Artık Faust'un kurduğu sistemin sandığımdan daha geniş olduğu kesindi. Cihazı aldıktan sonra Scar ile buluşmak üzere Rostok'a doğru yola çıktım. [h2]Scar Gerçekten Ne Kadar Masum?[/h2] Rostok yakınlarında Scar ve Spark ile buluştum. Bir operasyon hazırlığındaydılar. Daha da ilginç olan ise etraftaki kasaların psi-yayıcı parçalarıyla dolu olmasıydı. Scar'a bulduğum cihazları gösterip hesap sordum. Parçaları gerçekten sattığını kabul etti. Ancak ne amaçla kullanılacağını bilmediğini söyledi. Ona göre bu yalnızca ticari bir anlaşmaydı. Faust'un planından haberi yoktu. Doğru söylüyor olabilir. Ama Bölge'de birinin "ne için kullanılacağını bilmiyordum" demesi insanı çok da rahatlatmıyor. [h2]Scar'ın Yeni Planı: Duga[/h2] Scar'ın artık başka bir hedefi vardı. [b]Duga.[/b] Plan son derece riskliydi. Scar ve adamları doğrudan saldırarak Varta'nın dikkatini üzerine çekecekti. Ben ise bir psi-yayıcıyla üsse gizlice girecek ve cihazı aktive edecektim. Teoride yayıcı, üs içerisindeki insanları etkisiz hale getirecek ve saldırıyı kolaylaştıracaktı. Yani Faust'un kullandığı yöntemi bu kez başka bir gruba karşı kullanacaktık. İtiraf etmem gerekirse bu fikir hiç hoşuma gitmedi. Scar'ın Faust'tan gerçekten ne kadar farklı olduğunu sorgulamaya başladım. Ama Varta zaten düşmanımızdı ve seçenekler giderek azalıyordu. Yine de Duga biraz bekleyebilirdi. Çünkü sonunda Rostok'a ulaşmıştım. [h2]Rostok: Bölge'nin Medeniyet Merkezi[/h2] Uzun zamandır ilk kez sürekli silah seslerinin olmadığı bir yere ulaştım. Rostok, Bölge'nin geri kalanından farklı hissettiriyor. İnsanlar ticaret yapıyor. İçki içiyor. Hikâyeler anlatıyor. Arena dövüşlerine bahis oynuyor. Yeni ekipman arıyor. Ve birkaç saatliğine de olsa dışarıdaki cehennemi unutmaya çalışıyor. [quote]Bölge'de medeniyet diye bir şey hâlâ varsa, Rostok ona en çok yaklaşan yerlerden biri.[/quote] [h2]Rostok'ta Neler Var?[/h2] [h3]Arena[/h3] Rostok'un en dikkat çekici noktalarından biri arena. Burada takipçiler çeşitli rakiplere ve mutantlara karşı dövüşebiliyor. Seyirciler mücadeleleri izliyor ve bahis oynuyor. Kısacası Bölge'nin gladyatör arenası. [h3]Pazar[/h3] Rostok'un ticaret alanı da oldukça hareketli. Silahlar, zırhlar, mühimmat ve keşif sırasında ihtiyaç duyabileceğiniz çeşitli ekipmanlar bulmak mümkün. Uzun süre Bölge'de dolaştıktan sonra tek bir noktada bu kadar fazla tüccar görmek gerçekten lüks gibi geliyor. [h3]Konaklama Alanları[/h3] Rostok yalnızca ticaret ve savaş için kullanılmıyor. Takipçilerin dinlenebileceği ve sonraki sefere hazırlanabileceği alanlar da bulunuyor. Bölge şartları düşünüldüğünde düzgün bir yatak bile ödül sayılır. [h3]100 Röntgen Barı[/h3] Ve tabii ki Rostok denildiğinde barı atlamak mümkün değil. Bir şeyler içmek, yemek yemek, söylentileri dinlemek ve yeni işler hakkında bilgi almak için Bölge'nin en doğal buluşma noktalarından biri. Birkaç saat önce psi-yayıcılarla uğraşıp Monolith saldırılarını püskürtürken şimdi bir barda oturabilmek gerçekten tuhaf bir rahatlama hissi yaratıyor. [h2]Biraz Dinlenmek Yetti: Arenaya Giriyorum[/h2] Rostok'ta biraz dolaştım. Barda oturdum. Pazarı gezdim. Eksik malzemeleri tamamladım. Sonra aklıma son derece mantıklı (!) bir fikir geldi: [b]Neden arenaya katılıp kendimi öldürtmeyi denemeyeyim?[/b] Kaydımı yaptırdım ve dövüşlere başladım. [h2]Arena Dövüşleri[/h2] Arena beklediğimden daha eğlenceliydi. Farklı takipçilerle savaştım. Mutantlarla karşılaştım. Her tur ilerledikçe rakipler daha tehlikeli hale geldi. Aynı zamanda seyirciler arasında tanınmaya başladım. Kazandıkça para geliyor, ün artıyor ve sonunda herkes finalde kiminle karşılaşacağımı konuşuyordu. Arena şampiyonu: [b]Tiran.[/b] [h2]Final: Tiran'a Karşı[/h2] Bu dövüşün adil olduğunu söylemek biraz zor. Tiran oldukça iyi korunmuştu. Benim ekipmanım ise onunkiyle kıyaslanamayacak durumdaydı. Dolayısıyla doğrudan karşısına çıkıp ateş etmek pek işe yaramadı. Yeni bir taktik geliştirmek zorunda kaldım. [ol] [li]Siper al[/li] [li]Arkasına geç[/li] [li]Mümkün olduğunca kafasına ateş et[/li] [li]Tekrar saklan[/li] [li]Aynı şeyi sabırla tekrar et[/li] [/ol] Kağıt üzerinde kolay. Gerçekte ise hiç değil. Defalarca öldüm. Ama sonunda Tiran düştü. [h2]Rostok'un Yeni Arena Şampiyonu[/h2] Ve böylece beklenmedik şekilde Rostok'un arena şampiyonu oldum. Ödül olarak kazandım. [ol] [li]Yüklü miktarda para[/li] [li]Özel bir av tüfeği[/li] [li]Arena şampiyonluğu[/li] [li]Rostok'ta ciddi bir itibar[/li] [/ol] Ama bence en büyük ödül birkaç saatliğine ana hikâyedeki kaostan uzaklaşmaktı. Faust. Monolith. Psi-yayıcılar. Varta. Duga. Bütün bunlar dışarıda hâlâ beni bekliyordu. Ama o an için umurumda değildi. [b]Ben Rostok'un yeni arena şampiyonuydum.[/b] [h2]Bu Bölümde En Çok Hoşuma Giden Şey[/h2] Bu bölümün en başarılı tarafı bence temposuydu. Bir tarafta Bölge'nin geleceğini etkileyen ciddi olaylarla uğraşıyoruz. Diğer tarafta küçük yerleşimleri savunuyoruz. Sonra Rostok'a ulaşıp birkaç saat boyunca ticaret, bar ve arena gibi tamamen farklı etkinliklerle uğraşabiliyoruz. Bu geçiş Bölge'yi yalnızca görevlerden oluşan bir harita gibi değil, gerçekten yaşayan bir yer gibi hissettiriyor. Özellikle Zalissya savunması ile Rostok arasındaki fark çok hoşuma gitti. Bir yerde birkaç kişiyle birlikte hayatta kalmaya çalışıyorsunuz. Bir süre sonra kalabalık bir barda oturup arena dövüşlerine hazırlanıyorsunuz. [h2]Sırada Duga Var[/h2] Dinlenme bitti. Scar'ın operasyonu hâlâ bekliyor. Psi-yayıcı elimizde. Varta ile hesap kapanmış değil. Faust ise Bölge'nin bir yerinde planının sonraki aşamasını hazırlıyor olabilir. Rostok güzel bir mola oldu ancak Bölge'de huzur uzun sürmüyor. [i]Bir sonraki adım Duga olacak gibi görünüyor ve açıkçası Scar'ın planının düşündüğü kadar kontrollü ilerleyeceğine hiç inanmıyorum.[/i] [quote]Siz bu bölümde ne yaptınız? Zalissya'yı savunabildiniz mi? Scar'a güveniyor musunuz ve Rostok arenasında şampiyon olmayı başardınız mı?[/quote]

Çoğumuz için bilgisayar masası, her gün saatlerce vakit geçirdiğimiz bir çalışma alanı haline geldi. Bu alanın rahatlığı ve konforu sadece verimliliğimizi değil, bazen sağlığımızı bile belirliyor. Bu durum, masa tablasının yüksekliği, klavye tablasının varlığı ve ek bağlantı noktaları ve prizler gibi faktörlerden etkilenebilir. Elbette, bilgisayar için özel olarak tasarlanmış bir masa daha iyi performans gösterecektir, bu nedenle birini seçerken hangi hususları göz önünde bulundurmamız gerektiğini ele alalım. [h3]Bilgisayar masası çeşitleri[/h3] [b]Geleneksel olarak, tüm bilgisayar masaları iki büyük kategoriye ayrılabilir. [/b] Bilgisayar ofis masaları genellikle bilgisayar çalışmaları için özel olarak tasarlanmıştır. Bununla birlikte, oyun oynamak da nispeten rahat olabilir. Bu masalar genellikle çalışma alanının ergonomisine önem verir kağıtlar, klavyeler, çekmeceler veya hatta ayaklıklar için raflar içerirler. Bu masalar ayrıca sade ve çok yönlü bir tasarıma sahiptir. Oyun masaları, oyunculara yönelik ve öncelikle oyun oynamak için tasarlanmış modellerdir . Genellikle raf veya çekmeceleri yoktur, asıl odak noktası estetiktir. Bu parlak, iddialı masalar oyun koltuklarıyla uyumludur; bazı modellerde RGB aydınlatma, özel çalışma yüzeyi kaplamaları ve doğrudan masa üstünde ek bağlantı noktaları bulunur. [b]Şekil faktörü [/b]Masalar, iç mekandaki belirli bir alana daha iyi uyum sağlamak için farklı şekillerde olabilir: Düz masaların standart, düz bir masa tablası vardır. Bu formatta masalar duvara yaslanarak yerleştirilir. Köşe üniteleri, yerden tasarruf sağlamak amacıyla bir köşeye monte edilmek üzere tasarlanmıştır. Daha küçük odalar için tek çözüm olabilirler. Kombine masalar, önceki iki form faktörünü birleştiren masalardır. Genellikle, birden fazla çalışma alanına veya daha büyük bir masa üstü yüzeyine ihtiyaç duyulan çalışma alanlarının bir uzantısı olarak kullanılırlar. Her bilgisayar masası modelinde, ergonomiyi iyileştirmek ve çalışmayı daha konforlu hale getirmek için tasarlanmış küçük çözümler bulunmaktadır. [b]Masa üstü yüksekliği [/b]Çoğu bilgisayar masasının masa tablası yüksekliği, yerden yaklaşık 75 cm yükseklikte standart bir seviyededir; bu çoğu insan için rahattır. Kişinin boyuna ve sandalyesinin yükseklik ayarına bağlı olarak, 80 cm'den daha yüksek masalar da düşünülebilir. 80 cm'den daha yüksek masalar genellikle ayakta çalışma için tasarlanmıştır. Masa tablasının yüksekliği, doğru duruş için sandalyenin kendisi kadar önemlidir. [b]Tezgahın derinliği ve genişliği [/b]Burada herkes kendi ihtiyaçlarına en uygun masa boyutunu seçiyor. Standart bir çalışma masasının yaklaşık 120 x 70 cm olduğunu hatırlamak önemlidir bundan çok daha küçük herhangi bir masa yetişkin biri için dar gelebilir. Öte yandan, hantal ve derin bir masa odada çok değerli yer kaplayacaktır. Rehber olarak, önerilen 50 cm'lik göz ve monitör mesafesini kullanabilir ve oradan çalışabilirsiniz. [b]Klavye rafı [/b]Genellikle ofis bilgisayar masalarında bulunan bu tasarım, yerden tasarruf sağlar ve evrak işleri için alan açar. Çalışma için kullanışlı olsa da, genellikle klavye kullanım konforunu azaltır genellikle çok alçakta konumlandırılır ve yazarken dirseklerin gövdeye yakın olmasına neden olarak sırtı zorlar. Bu tasarım oyun masalarında nadiren kullanılır. [b]Ek raflar [/b]Raflar öncelikle ofis bilgisayar masalarının bir özelliği olsa da, sadece kağıtlar ve ofis ekipmanları için değil, örneğin bir ses sistemi veya diğer çevre birimleri için de kullanılabilirler. Raflar masa üstünün altına veya üstüne yerleştirilebilir ancak bu durumda masanın görünümü estetik açıdan önemli ölçüde bozulabilir. Bilgisayarınızı masa tablasının altına yerleştirmenizi sağlayan sistem ünitesi rafından bahsetmekte fayda var; bu raf genellikle ofis masalarında bulunur, ancak oyun masalarında daha az rastlanır. [b]Masa üstündeki oyuk [/b]Her tür masada bulunan ve genellikle oyun masalarında kullanılan yamuk şeklindeki çentik, ellerinizi doğru konumlandırmanıza ve yorgunluğu ve karpal tünel sendromunu önlemenize yardımcı olur. [b]Kutular[/b] Bu özellik, ofis masaları için oldukça kullanışlıdır kağıtları düzenlemenize ve çalışma alanını düzenli ve estetik açıdan hoş hale getirmenize olanak tanır. [b]Komidin[/b] Bazı modellerde çekmeceler ayrı bir dolap halinde birleştirilmiştir bu, bazıları için iyi bir çözüm olabilir. Çalışma veya ofis için bir masa seçiyorsanız, bunu göz önünde bulundurmaya değer. [b]Masa tablası kalınlığı [/b]Özellikle ağır ofis ekipmanları veya hoparlörler içeriyorsa, bir masanın üzerindeki yük oldukça önemli olabilir. 1,5 cm'den daha ince yonga levhalar bu durum için yeterli olmayabilir. Masa tablasına ağır bir yük koymayı planlıyorsanız, en az 2 cm kalınlığında modelleri tercih etmeniz daha iyi olur. Bilgisayar masası çok sayıda kablo gerektirir. Bu kablolar, masa tablasının altında bunları gizlemek için özel kablo kutuları yoksa genellikle gelişigüzel bir şekilde düzenlenmek zorunda kalır. Ayrıca, bu kutulara uzatma kablosu veya aşırı gerilim koruyucu yerleştirme imkanının olması da önemlidir. [b]Kablo kanalları [/b]Kablo yönetimi de büyük ölçüde basitleştirilmiştir monitörden ve tüm çevre birimlerinden gelen kablolar, masa tablasındaki özel bir delikten geçirilebilir. Bu, masanın duvara tamamen yaslanmasını sağlayarak kablolar için boşluk bırakmaz ve çalışma alanının görünümünü de iyileştirir. [b]Üretim malzemesi [/b]Bilgisayar masası modelinin seçimi büyük ölçüde yapıldığı malzemelere bağlıdır hem dayanıklılık özellikleri hem de tasarım ve dış estetik açısından farklılıklar vardır. [h3]Masa tablası şunlardan yapılabilir.[/h3] [ol] [li]Sunta veya lamine sunta, hemen hemen tüm masalarda bir şekilde kullanılan en popüler ve ucuz seçenektir, ancak nem ve rutubete karşı hassastır.[/li] [li]MDF biraz daha sağlam ve dayanıklı bir malzemedir, ancak aynı zamanda daha pahalı ve daha ağırdır.[/li] [li]Plastik veya cam, dayanıklılık açısından iyidir ve genellikle estetik açıdan hoş görünürler, ancak her birinin kendine özgü performans özellikleri vardır. Örneğin, plastik çizilebilirken, cam darbelere karşı hassastır.[/li] [li]Masa üstü yüzey kaplamaları da çeşitlilik gösterebilir oyun masalarında genellikle aşınma direncini artırmak için karbon fiber film veya benzeri malzemeler kullanılır ve bunlar MDF veya sunta tabana yapıştırılır. Bu masaların çizilmesi zordur, bu da özellikle oyuncular için önemlidir.[/li] [li]Masa iskeleti de aynı ahşap esaslı malzemelerden yapılabilir bu durum genellikle ofis bilgisayar masaları için geçerlidir. Bununla birlikte, ağır hizmet tipi masalar için metal iskeletli masalar daha iyi bir seçimdir; bu durum neredeyse tüm oyun masaları ve tasarım ve estetik çekiciliğe önem veren birçok masa için geçerlidir.[/li] [/ol] [b]Yükseklik ayarı [/b] Oturarak yapılan işler genellikle saatlerce bilgisayar başında hareketsiz kalmayı içerdiğinden, bu durum zamanla fiziksel hareketsizlik, kötü duruş ve sırt problemleri gibi olumsuz sağlık sonuçlarına yol açabilir. Bunu önlemek için, ayakta çalışmanıza olanak tanıyan, yüksekliği ayarlanabilir özel masalar mevcuttur. Duruşunuzu periyodik olarak değiştirerek, iyi bir fiziksel formda kalabilir ve sağlık sorunlarından kaçınabilirsiniz. [h3]Yükseklik ayarlama türüne göre bu tür masalar iki gruba ayrılabilir. [/h3] Mekanik yükseklik ayarı. Bu masa modellerinde yükseklik, masa tablasının manuel olarak kaldırılıp raylar boyunca sabitlenmesini gerektiren gizli bir şekilde veya çevrilmesi gereken bir kol mekanizmasıyla ayarlanabilir. Her iki yöntem de biraz zaman ve fiziksel çaba gerektirir ve bu da zamanla kişinin bu özelliği kullanma yeteneğini kaybetmesine yol açabilir. Bununla birlikte, bu masalar elektrik motoru içermediği için daha ucuzdur. Otomatik ayarlama. Bu, bir düğmeye basıldığında masa tablasını istenen yüksekliğe kaldıran elektrikli tahrik sistemlerini içerir. En gelişmiş modeller ayrıca birden fazla masa tablası konumunu hafızaya alarak hızlı geri çağırmaya olanak tanır. Bu ayarlama yöntemi en kullanışlı olanıdır, ancak masanın maliyetini önemli ölçüde artırır. [b]Tezgah üzerindeki prizler ve elektrik çıkışları[/b] Elbette, bir bilgisayar masasında ekstra priz veya bağlantı noktalarının olması, özellikle de masa üstünde uygun bir konumda bulunmaları durumunda harika bir avantajdır. Bu modeller, örneğin masa ile birlikte bir USB hub da elde edeceğiniz için, kullanım kolaylığı açısından belirgin bir avantaj sunmaktadır. [b]Tasarım[/b] Çalışma veya oyun alanının görünümü herkes için önemlidir. Burada da her şeyde olduğu gibi aynı kural geçerlidir. Bir masa ne kadar estetik açıdan hoş görünürse, o kadar pahalı olma eğilimindedir. Özel malzemeler, kaplamalar, çelik çerçeve veya cam masa tablası bunların hepsi tasarım açısından çekici olacaktır, ancak standart bir sunta masaya göre daha pahalı olacaktır. Masanın özgünlüğü, bazı modellerde bulunan RGB aydınlatma ile vurgulanabilir.

A101’den Philips HomeRun 5000 Serisi XU5100/10 Siyah Çöp İstasyonlu Akıllı Robot Süpürge alınır mı? Arkadaşlar A101’de Philips HomeRun 5000 Serisi XU5100/10 çöp istasyonlu robot süpürge gördüm. Uzun zamandır robot süpürge almayı düşünüyorum, bu model gözüme fena gelmedi ama kullanan var mı merak ediyorum. Özellikle çöp istasyonlu olması güzel görünüyor. Her temizlik sonrası robotun haznesini boşaltmakla uğraşmamak büyük rahatlık olabilir. Philips markasına güveniyorum ama robot süpürge tarafında ne kadar başarılı bilmiyorum. Haritalaması düzgün çalışıyor mu? Odaları doğru ayırıyor mu, halıya çıktığında sorun yaşıyor mu, mobilyaların arasında çok takılıyor mu? Emiş gücü günlük kullanım için yeterli mi? Uygulaması kolay mı, telefondan oda seçip temizlik yaptırmak rahat oluyor mu? Bir de A101’den elektronik ürün alma konusunda garanti ve servis tarafı nasıl oluyor, daha önce deneyen varsa onu da merak ediyorum. Bu modeli kullanan varsa artılarını eksilerini yazarsa çok iyi olur. Sizce alınır mı, yoksa aynı bütçede başka bir robot süpürgeye bakmak daha mantıklı mı?

Bir yıldır S23 Ultra kullanıyordum. Bir yıl içinde ekranı kırıldı, One UI güncellemelerini almayı bıraktı ve sonradan anlaşıldığı üzere orijinal olmayan bir ekrana sahipti bu da parlaklık kısıldığında ekranda belirgin bir yeşil tonuna neden oluyordu. Servis merkezine gidip ekran, cam ve arka kapağın değiştirilmesinin ne kadar tutacağını sorduğumda, en az 18.000 dediler. Bu yüzden biraz daha fazla (neredeyse aynı fiyata) ödeme yapıp daha yeni bir şey almaya karar verdim. Daha güvenilir olacak ve daha uzun süre güncelleme alacak. Şimdi ikilem şu: Ne almalıyım? Bir yandan, S24 Ultra, 2030 yılına kadar aktif güncellemeleri destekleyecek olan ve aynı zamanda hareketleri ve diğer özellikleri destekleyen Bluetooth kalemine sahip son akıllı telefon olan, zamanının mükemmel bir amiral gemisidir. Öte yandan, S25 Ultra da geçen yılın harika bir amiral gemisi ve hala inanılmaz. RDR2 veya Cyberpunk'ı rahatlıkla çalıştırabilen güçlü bir Snapdragon 8 Elite işlemciye sahip neden buna ihtiyacım olsun ki? Sadece eğlence için, cihazın neler yapabileceğini merak ediyorum. Aynı şeyi Flip 5 ve S23 Ultra ile de yaptım. İkisi de gerçekten çalışmadı, ama yine de teknoloji meraklısı olmayı seviyorum. Telefonda kesinlikle KP77 veya RDR2 oynamayacağım, ama sadece bakmak bile ilginç S25 Ultra ayrıca mükemmel bir 50MP geniş açılı lense ve iyi makro fotoğrafçılığa sahip ve kim tahmin ederdi ki, 2031'e kadar sürecek aktif güncelleme desteği de var.

Sony, PlayStation Store üzerinden oyun satışıyla ilgili toplu dava açılmasını engellemek için ABD federal mahkemesine başvurdu. Şirket, ihtilafın bağlayıcı bireysel tahkim yoluyla çözülmesini ve her davacının konuyu ayrı ayrı ele almasını istiyor. Dava, dört PlayStation sahibinin Sony'yi Kaliforniya Dijital Ürün Satış Yasasını ihlal etmekle suçlamasının ardından başladı. Davacılar, mağazanın "Şimdi Satın Al" ve "Satın Almayı Onayla" gibi ifadeler kullandığını, ancak ödeme yapıldıktan sonra kullanıcıların oyuna değil, Sony'nin belirli koşullar altında iptal edebileceği bir lisansa sahip olduklarını iddia ediyor. 1 Ocak 2025 tarihinden itibaren Kaliforniya eyaletinin AB 2426 sayılı yasası yürürlüğe girecek. Bu yasa, dijital ürün satıcılarının, alıcılara mutlak mülkiyet yerine lisans verildiğini açıkça bildirmelerini zorunlu kılıyor. Yasa ayrıca, dijital içeriğe erişimin iptaline atıfta bulunurken "satın almak" ve "edinmek" kelimelerinin kullanımını da kısıtlıyor. Sony şimdi kendi kurallarının bir başka maddesinden yararlanmaya çalışıyor. ABD'li müşteriler için PlayStation Kullanıcı Sözleşmesi, zorunlu tahkim ve toplu dava feragatini içeriyor. Resmi olarak, bu madde, sözleşmeyi kabul ettikten sonra 30 gün içinde Sony'ye yazılı bildirim gönderilerek devre dışı bırakılabiliyordu. Şirket, dilekçesine 2023, 2025 ve 2026 yıllarına ait kullanıcı şartlarının eklerini sundu. Bu şekilde Sony, ihtilafın taraflarının, söz konusu ihtilafları toplu dava dışında çözmek konusunda önceden anlaştıklarını kanıtlamayı amaçlıyor.

🚦 Teknoloji dünyasında merak edilen yeni konu: 📌 **AMD RX 7800XT 4K OYUN OYNAMAK IÇIN UYGUN MU?** 📝 Merhaba, RX 7800XT ekran kartı almayı planlıyorum. Fakat aklıma takılan çok ufak sorular var. 1. 4K oyun oynamak için yeterince iyi mi? 2. FSR 4 mümkün mü? ─────────────── 👉 Konunun detaylarını forumdan inceleyebilirsiniz: 🔗 https://techforum.tr/threads/7071/ #7800xt #oyun #oynamak #uygun #teknoloji #techforumtr

NBA 2K27'de keşfedilen ancak henüz aktif olmayan yeni DLSSNR.dll, aslında yalnızca GeForce RTX 5000 "Blackwell" ile DLSS 5'i etkinleştiriyor. Ancak mod yapımcıları, bu kütüphaneyi kullanarak Control, Cyberpunk 2077 ve diğer oyunlara DLSS 5'i entegre etmekle kalmayıp, RTX 4000 Ada Lovelace ile de uyumlu hale getirdiler. [h3]DLSS 5: Sadece RTX 5000 serisine mi gelecek?[/h3] Nvidia, DLSS 5'in yalnızca RTX 5000 serisi için geçerli olacağını ne doğruladı ne de yalanladı. Gamescom 2026'da oldukça beklenen teknolojinin nihai sunumu gerçekleşmedi. Ancak, NBA 2K27'de keşfedilen DLL yalnızca RTX 5000 Blackwell'de çalıştırılabiliyordu. Bunun nedeni, Blackwell için özel olarak derlenmiş CUDA ikili dosyalarıdır. Bu, Nvidia'nın DLSS 5'i yalnızca RTX 5000 serisi için piyasaya sürmeyi planladığının bir göstergesi olabilir. [b]Resmi olmayan bilgilere göre RTX 4000'de de kullanılabilir.[/b] Mod yapımcısı Uncle Burrito, uyumsuz dosyaları birkaç gün içinde Ada Lovelace (diğer adıyla RTX 4000) ile uyumlu dosyalarla değiştirmeyi başardı ve böylece DLSS 5'in bu grafik kartlarında da çalışmasını sağladı. Bu durum, AMD'nin başlangıçta yalnızca RX 9000 serisi için tasarladığı, ancak resmi olmayan bir şekilde yayınlanan bir varyanta dayanarak RX 7000 ve RX 6000 serileriyle de uyumlu hale getirilebilen FSR 4'ü hatırlatıyor. Haziran 2026'da AMD nihayet aynı yolu izleyerek FSR 4'ü RX 7000 serisi için de yayınladı. DLSS 5'in RTX 4000'deki performansının RTX 5000'e göre daha fazla etkilenip etkilenmeyeceği veya görüntü kalitesinin farklı olup olmayacağı şu anda bilinmiyor. Halihazırda birçok oyunda modlar aracılığıyla işlevsel olan ve lansman tarihiyle ilgili net bir açıklama yapılmadan olgunluğu değerlendirilemeyen DLSS 5'e yönelik tepkiler, toplulukta ve çevrimiçi ortamda güçlü eleştirilerle devam ediyor, ancak genel olarak GTC 2026'da DLSS 5'in ilk sunumundan sonraki duruma göre önemli ölçüde daha az olumsuz. O zamanlar Nvidia, çoğunlukla olumsuz tepkilerle karşılanmıştı; şimdi ise durum çok daha karışık. Şunu hatırlamak önemlidir ki, şu anda DLSS 5 kullanan oyunların hiçbiri resmi olarak onaylanmamıştır. SIGGRAPH'tan bu yana, geliştiricilerin yaratıcının niyetine saygı duyulmasını sağlamak için oyunlarda DLSS 5 kullanımını nasıl etkileyebilecekleri biliniyor. Ancak, DLSS 5 modu kullanıldığında durum böyle değildir. https://www.youtube.com/watch?v=HxRFihnFQ4A

⭐ TechForumTR’de öne çıkan yeni paylaşım: 📌 **PS5 PRO IÇIN MONITÖR TAVSIYESI?** 📝 Herkese merhaba, yakında bir PS5 Pro almayı planlıyorum ve konsola bu kadar para harcıyorsam, doğal olarak monitörden de maksimum performansı almak istiyorum. Bu nedenle, aşağıdaki özelliklere sahip bir monitör arıyorum. 4K UHD. En az 120 Hz. HDMI 2.1 sayesinde 4K çözünürlükte 120 Hz yenileme hızı... ─────────────── 👉 Konunun detaylarını forumdan inceleyebilirsiniz: 🔗 https://techforum.tr/threads/6991/ #monitör #tavsiyesi #teknoloji #techforumtr

🎯 Bugün öne çıkan teknoloji tartışması: 📌 **RTX 5060 TI MI YOKSA 5070 MI?** 📝 Yeni bir bilgisayar almayı planlıyorum, ancak şu an için 5070 Ti benim için çok pahalı olan hangi ekran kartının daha iyi kalitede olduğuna karar veremedim. Bilgisayarı ağırlıklı olarak oyun oynamak ve programlama yapmak için kullanacağım. Sizlerin tavsiyesi beni mutlu eder. ─────────────── 👉 Konunun detaylarını forumdan inceleyebilirsiniz: 🔗 https://techforum.tr/threads/6955/ #5060 #yoksa #5070 #teknoloji #techforumtr

Resident Evil evrenindeki biyolojik silahlar ne kadar etkili? Umbrella'nın geliştirdiği silahların maliyetini ve gücünü tanklar, uçaklar ve deniz kuvvetleriyle karşılaştırıyorum. Gerçek dünyada bunların yeri olup olmadığını tartışıyorum. Resident Evil evrenindeki biyolojik silahlar ne kadar etkili? Umbrella'nın geliştirdiği silahların maliyetini ve gücünü tanklar, uçaklar ve deniz kuvvetleriyle karşılaştırıyorum. Resident Evil oyunlarını oynarken, her şeyin ne kadar mantıklı olduğunu pek düşünmezsiniz. Bize çok sayıda tehlikeli yaratık ve korkunç virüs gösterilir, ancak polis memurları, özel kuvvetler askerleri veya sıradan siviller tüm bunlarla başa çıkar. Çoğu zaman, hatta yalnız başlarına. Peki ya gerçekte durum nasıl olurdu? Umbrella tarafından yaratılan virüsler ve mutantlar gerçekten var olsaydı ne olurdu? Dünyayı yok ederler miydi yoksa kolayca alt edilebilirler miydi? Bu yazıda bunu öğrenmeye çalışacağım. Konu FunPay laboratuvarının derinliklerinden kaçtı ve biz de Jacques Paganel'i bunu parasal bir ödül karşılığında yakalamakla görevlendirdik. Yani bu metin için kime teşekkür edeceğinizi biliyorsunuz. Gerçek pazar burada: Steam hesabınıza FunPay ile para yükleyin . Biyolojik silah satmıyoruz. Ama öncelikle iki önemli şeyden bahsetmemiz gerekiyor. Öncelikle, Resident Evil serisindeki virüsler ve mutantların gerçek biyolojiyle pek bir ilgisi yok. Evet, hücre fonksiyonlarını değiştirebilen ve vücudun DNA'sına müdahale edebilen virüsler ( insan papillomavirüsü gibi ) mevcuttur, ancak bu süreçler yıllar, hatta on yıllar sürer. Virüsler bir insanı birkaç gün içinde zombiye, hele ki pençeleri ve dokunaçları olan üç metre boyunda bir dev haline getiremez. Bu nedenle, bu makalede bu noktayı atlayacağım; biyolojinin temel yasalarının artık geçerli olmadığını varsayalım. İkinci olarak, Resident Evil evreninin kurgusundan daha kaotik, çelişkili ve tutarsız bir şey yoktur. Aynı virüsler farklı oyunlarda farklı davranabiliyor, enfeksiyon oranı senaristler tarafından düzenli olarak değiştiriliyor ve hatta önemli olayların tarihleri ​​bile değiştiriliyor. Bu durum özellikle serinin sonraki bölümlerinde ve yeniden yapımlarında geçerli; burada geliştiriciler genellikle evrenin kurallarına bağlı kalmaktan ziyade görselliğe öncelik veriyorlar. Tutarlı ve doğru bir tablo oluşturmak imkansız. Öncelikle şunu açıkça belirtmek istiyorum: Operation Racoon City ve diğer yan ürünlerin yanı sıra, resmi olarak kanon kabul edilen animasyon filmleri ve TV dizilerindeki olayları büyük ölçüde göz ardı edeceğim. Sadece serinin ana oyunlarındaki bilgileri kullanacağım. Evet, önceden uyardığım gibi, ilerleyen bölümlerde dizinin tamamıyla ilgili birçok spoiler var. [h2]T virüsü ve şehirdeki enfeksiyon senaryosu[/h2] Her şeyin başlangıcı. Progenitor virüsünden türetilen T-virüsü, birçok kişi tarafından Resident Evil serisiyle sıkı bir şekilde ilişkilendirilir, ancak bu virüsten etkilenen insanlar ve diğer yaratıklar yalnızca serinin ilk bölümlerinde ve bazı yan ürünlerinde görünürler. Ve tabii ki filmlerde de. [h2]T-virüsü içeren kırık bir şişe, Resident Evil[/h2] Aslında, Umbrella Corporation'ın kurucularının (yani aristokrat Ozwell Spencer ve Edward Ashford ile biyokimyacı James Marcus'un) herhangi bir virüs satma planları olmadığını belirtmekte fayda var. Spencer'ın kendisinin ilaçlara, eczacılığa veya silah pazarına pek ilgisi yoktu. Ölümsüzlük hayalini besliyordu ve Progenitor virüsünü insanlığın ilerlemesi için bir araç olarak kullanmak istiyordu. Ancak, tüm bu araştırmaların öncelikle meraklı gözlerden (özellikle hükümetten) gizlenmesi, ikinci olarak da finanse edilmesi gerekiyordu. İşte bu amaçla Umbrella kuruldu ve bu örgütün örtüsü altında karaborsada satılmak üzere biyolojik silahlar üretmeyi amaçlıyorlardı. Şirketin kurulmasının ardından kurucularının yolları ayrıldı. Ashford ailesi araştırma odağını genetiğe ve yapay seçilime kaydırdı; bu da yıllar sonra serideki, konakçısının mutasyondan sonra zekasını korumasına izin veren az sayıdaki virüsten biri olan T-Veronica'nın yaratılmasına yol açtı. Spencer, süper insan yaratma ve ölümsüzlüğe ulaşma umuduyla Progenitor virüsüyle deneylerine devam etti, ancak geliştirdiği çoğu şey, konakçıyı faydalı bir şeye dönüştürmekten daha hızlı bir şekilde öldürüyordu. James Marcus en büyük başarıyı elde etti. Araştırmaları sonucunda, Progenitor virüsü ve sülük DNA'sından T-virüsü üretildi. James Marcus, Resident Evil Zero Yeni virüsün en büyük avantajı, nispeten istikrarlı olmasıydı. Daha önce de belirttiğim gibi, öncü virüs genellikle konağını öldürürken, T-virüsü ile enfekte olan bireyler genellikle hayatta kalıyor ve hatta bazı faydalı özellikler kazanıyordu. Vücuda girdikten sonra T virüsü metabolizmayı hızlandırır, fiziksel gücü önemli ölçüde artırır, canlılığı yükseltir ve rejeneratif süreçleri başlatır. Enfekte olmuş kişiler, normal bir insanı kesinlikle öldürecek yaralanmalardan sonra bile işlevlerini sürdürür ve bazı örnekler hasarlı dokuyu yenileme konusunda etkileyici bir yetenek göstermektedir. Ne yazık ki, tüm bunların üstüne, T virüsü neredeyse her zaman beyni de devre dışı bırakır. Enfekte olan çoğu kişi hızla zekasını, hafızasını ve karmaşık görevleri yerine getirme yeteneğini kaybeder. Sadece ilkel içgüdülerini korurlar, sese ve harekete tepki verirler, enfekte olmayan bireylere karşı saldırganlık gösterirler ve ısırıklar ve vücut sıvıları yoluyla enfeksiyonu yayabilirler. Resident Evil 2 Remake'te Claire Redfield, enfekte olmuş bir saldırıya karşı koyuyor. Yukarıda da yazdığım gibi, Umbrella şirketi T-virüsünü hiçbir zaman başlı başına bir silah olarak görmedi. Ancak bu, onun bir silah olmadığı anlamına gelmez. Resident Evil: Dead Aim oyununda, eski Umbrella çalışanı Morpheus Duval, virüs yüklü füzeler kullanarak ABD ve Çin'deki şehirleri hedef almayı planlıyordu . Teröristlerin gerçek dünyada T-virüsünü kullandığını hayal edelim. Hemen belirtmeliyim ki, sonuçlar saldırının tam olarak nerede gerçekleşeceğine ve tek bir saldırı mı yoksa birden fazla saldırı mı olacağına büyük ölçüde bağlı olacaktır. İşleri basitleştirmek için, Raccoon City'ye en yakın senaryoyu kullanacağım: yaklaşık 100.000 nüfuslu orta büyüklükte tek bir şehir. Büyük olasılıkla, bu şehir gerçekten de mahvolacak. Ve işin aslı şu ki, ne yetkililer, ne polis, ne de sağlık personeli neyle karşı karşıya oldukları hakkında hiçbir fikre sahip olmayacak. İlk kurbanlar hastanelere gönderilecek, saldırgan enfekte kişileri gözaltına alıp izole etme girişimleri yapılacak ve panik baş gösterecek. Durumun son derece ciddi olduğu ve sokaklardaki saldırgan kişilerin artık insan olmadığı anlaşıldığında, şehir çoktan kaybedilmiş olacak. [h2]Raccoon City'de Yıkım, Resident Evil 3 Remake[/h2] Öncelikle enfeksiyon oranına bakalım. Resident Evil 2'deki güvenlik görevlisi Thomas'ın günlüğü gibi bir belge , enfekte bir kişinin bir haftadan fazla süreyle bilincini koruyabileceğini ortaya koyuyor. 5 Eylül. Geçenlerde hurdalıkta çalışan yaşlı bir adamla konuştum. Adı Thomas. Sessiz bir adam ve satrançla çok ilgili görünüyor. Hatta kapılarından biri için satranç deseniyle işlenmiş özel bir anahtar ve kilit bile tasarlamış. Yarın akşam satranç oynamayı planlıyorduk. Ne kadar iyi oynadığından endişeliyim. Bir de beni endişelendiren bir şey daha var. Kaşıntısı bir cilt rahatsızlığından mı kaynaklanıyor, yoksa sadece kaba mı davranıyor? 12 Eylül. Thomas ve ben tekrar satranç oynamayı planlıyorduk ama kendini iyi hissetmediği için iptal etmek zorunda kaldık. Nasıl olduğumu görmek için yanıma geldi ama ona ölü gibi göründüğü için dinlenmesini söyledim. İyi olduğunu ısrarla söyledi ama ciddi sağlık sorunları yaşıyor gibiydi. Düşünsenize, ben de kendimi pek iyi hissetmiyorum. Bu arada, bu kadar erken tarihlere şaşırmayın. Biyolojik atık işleme tesisindeki kazalar nedeniyle, enfekte olmuş kişiler Ağustos ayının ikinci yarısından itibaren şehirde görünmeye başladı . Sayıları giderek arttı ve Eylül başlarında şehrin hastaneleri "yamyam hastalığı" olarak bilinen hastalığa yakalanmış kişilerle dolup taştı . Ancak asıl salgın, 22-23 Eylül gecesi William Birkin'in laboratuvarındaki bir olay ve T-virüsünün şehrin su şebekesine aynı anda karışmasıyla binlerce insanın enfekte olmasıyla meydana geldi. Sonraki günlerde Raccoon City zombilerle dolup taşmaya başladı ve ayın sonuna, 30 Eylül'e gelindiğinde, enfekte olanlar şehri tamamen ele geçirmişti. 1 Ekim'de ise Raccoon City, nükleer füze saldırısıyla yeryüzünden silindi. [h3]Raccoon City'nin Yıkımı, Resident Evil 3 Yeniden Yapımı[/h3] Tüm bunlardan, insanların enfekte olmuş yerleşim yerini terk etmek için bolca zamanları olacağı sonucuna varabiliriz. Ve kesinlikle terk edecekler. Huzursuzluk baş gösterir göstermez ve toplu cinayetler ve garip bir hastalık söylentileri yayılır yayılmaz, ortalama bir sakin arabasına atlayıp komşu bir kasabadaki akrabalarını veya arkadaşlarını ziyaret etmeye gidecektir. Ve bu tür yüzlerce, hatta binlerce sakin olacaktır. Ve bunlardan bazıları T-virüsünü bölgeye daha da yayacaktır. Resident Evil Outbreak File TV haberine göre , bu tür olaylara hazırlıklı olan silahlı Umbrella birlikleri, şehrin ana çıkış yollarını hızla bloke etti ve daha sonra ABD askeri birlikleri de onlara katıldı. Doğru, Leon, Claire ve adı belirtilmeyen yakıt kamyonu şoförünün 29 Eylül gibi erken bir tarihte Raccoon City'ye sorunsuz bir şekilde girdiklerini belirtmekte fayda var. Ancak, hikaye tutarsızlıklarına zaten değindim. Gerçekte, büyük bir şehri izole etmek neredeyse imkansızdır. Elbette, tüm ana yollara makineli tüfekli zırhlı personel taşıyıcıları yerleştirip insanlara ateş açabilirsiniz, ancak bu sadece kaçan kalabalığı yavaşlatır, tamamen durdurmaz. Bazıları ablukadan önce geçmeyi başarır, bazıları toprak yollara sapar, bazıları araçlarını terk edip ormandan kaçar ve bazıları da kordonu kırmaya çalışır, çünkü çoğu asker sivillere ateş etmeye hazır olmaz. Genel olarak, hepsi olmasa da, insanların önemli bir kısmı neredeyse kesinlikle karantina bölgesini terk edecektir. "Resident Evil: Death Island" oyununda Umbrella ajanları Raccoon City'den çıkışı kapatıyor. Hükümetin hızla bir abluka kurup insanları içeride tutmayı başardığını varsaysak bile, hâlâ bir sorun var. Çünkü T-virüsü, hayvanlar da dahil olmak üzere neredeyse tüm canlı organizmaları etkiliyor. Ve en önemlisi, kuşları. Serinin ilk oyunlarında da aynı enfekte kargalara rastlanmıştı ve eğer virüs onların uzun uçuşlar yapmasını engellemezse (ki bu pek olası değil), salgını kontrol altına almak imkansız olacaktır. Sonuçta, hiçbir karantina veya abluka vahşi kuşları durduramaz. Aynı durum, teorik olarak böcekler için de geçerli, ancak bir sorun var. Küçük boyutları nedeniyle belirli bir türün enfekte olup olamayacağını söylemek zor. Daha doğrusu, hayır, herkes enfekte olabilir, ancak örneğin sivrisineklerin enfeksiyondan kurtulup kurtulamayacağı bilinmiyor. Oyunlarda enfekte hamamböcekleri var, ancak bunlar gözle görülür şekilde daha büyük. Bu yüzden sivrisineklerin T-virüsü taşımadığını varsayalım. [h3]Enfekte Kargalar, Resident Evil Yeniden Yapımı[/h3] Ancak durum o kadar da vahim değil. Hayır, elbette vahim, ama küresel bir felaket yaşanmayacak (büyük olasılıkla). Bunun da iki sebebi var. Birincisi, tüm göstergelere göre T virüsü, konakçının vücudu dışında oldukça hızlı bir şekilde aktivitesini kaybediyor. Raccoon City felaketine geri dönelim. Hatırlayacağınız gibi, Birkin olayından sonra T-virüsü, şehrin içme suyunu aldığı Victoria Gölü'ne, yani su şebekesine girdi. Bu durum çok sayıda insanı enfekte etti, ancak açıkça herkesi değil. Resident Evil 3 Remake'in başında, şehirde hâlâ çok sayıda enfekte olmamış insan olduğu açıkça görülüyor. Bu insanların hiçbirinin o günlerce musluk suyu içmediğine veya yüzlerini yıkamadığına (ki bu da tehlikelidir, çünkü virüs göz yoluyla da bulaşabilir) inanmak zor. Büyük olasılıkla, sadece virüs göle girdikten sonraki ilk saatlerde su içenler enfekte oldu ve ardından virüs etkisini kaybetti. Raccoon City haritasına bakarsanız, Round River'ın şehrin tamamından geçtiğini görürsünüz; bu da izole bir akarsu gibi görünmüyor. Bir yere akıyor olmalı ve eğer T-virüsü akan suda haftalarca hayatta kalabiliyorsa, kolayca aşağı doğru diğer yerleşim yerlerine de yayılabilir. Ancak oyun dünyasında böyle bir şey olmadı. Resident Evil 3 Remake Koleksiyoncu Sürümü'nün bir parçası olan Raccoon City haritası. Kısacası, T-virüsünü diğer şehirlere yalnızca enfekte olmuş insanlar ve hayvanlar taşıyacak. Elbette başarılı olacaklar, ancak yayılma önemli ölçüde daha yavaş olacak. Bunun nedeni, enfekte olanların mümkün olduğunca çok insanı enfekte etmekle özellikle ilgilenmemeleridir. Onlar sadece açlıkla ilgileniyorlar. Isırıp bırakmak yerine, karşılaştıkları herkesi yemeye çalışacaklar. Ayrıca, o zamana kadar yetkililer zaten neyle karşı karşıya olduklarını anlamış olacaklar: bölge genelinde sıkı bir karantina ilan edilecek, insanlar evlerine kapatılacak ve sokaklar ağır askeri teçhizatla devriye gezilecek; yavaş zombilerin buna karşı hiçbir savunması olmayacak. [h3]Küresel bir salgının yaşanmamasının ikinci nedeni ise aşıdır.[/h3] Oyun dünyasında, tedavi çok hızlı bir şekilde ve birden fazla versiyonda geliştirildi. İlki, felaketin tam ortasında, Raccoon City Merkez Hastanesi'ndeki doktorlar tarafından yaratıldı . Carlos, RE 3'te Jill'i bu tedaviyle iyileştirdi. Bu arada, Raccoon City Üniversitesi'nden Profesör Peter Jenkins , Daylight adında kendi aşısını geliştirdi . Felaketin tam merkezinde bulunan insanların bu kadar kısa sürede işlevsel bir laboratuvar aşı örneği elde edebilmeleri göz önüne alındığında, devlet laboratuvarlarının da herhangi bir sorun yaşamaması gerekir. Ancak, tek bir laboratuvar şişesi ile tüm ülke için bir milyon doz aşının tamamen farklı şeyler olduğunu anlamak önemlidir. Aşıların seri üretimine bir haftada başlamak mümkün olmayacak; bu, aylar sürecektir. [h3]Carlos, Jill'i kurtarıyor, Resident Evil 3 Remake[/h3] Özetlemek gerekirse, T-virüsü kullanılarak yapılacak ilk saldırı, herhangi bir ülkeye muazzam hasar verebilecek kapasitededir. Bir şehir neredeyse kesinlikle kaybedilecek, birkaç komşu bölge de salgınlarla karşı karşıya kalacak ve yoğun nüfuslu bir bölge vurulursa ölü sayısı yüz binlerce hatta milyonlarca olacaktır. Bununla birlikte, böyle bir virüsün büyük bir ülkeyi yok etmesi muhtemelen mümkün değildir. Dahası, sonraki saldırılar önemli ölçüde daha az etkili olacaktır, çünkü sonunda bir aşı geliştirilecek ve nüfus zorla aşılanacaktır. Ve tüm ülkelerin orduları, enfekte olanlarla nasıl mücadele edecekleri konusunda talimat alacaktır. Ancak yine de, tüm bunlar büyük ölçüde ilk saldırının ölçeğine bağlıdır. Şimdi de tüm bunların maliyetine bakalım. Resident Evil: Survivor oyununda, Sheena Adası'ndaki (oyunun geçtiği yer) altyapının Umbrella şirketine milyarlarca dolara mal olduğu belirtiliyor. Oysa bu, şirketin birçok tesisinden sadece biriydi. Buna onlarca gizli laboratuvar, araştırma merkezi, fabrika, binlerce çalışanın maaşı, malzeme taşımacılığı ve on yıllarca süren araştırmaları da ekleyin. Bir de programın faaliyetlerini gizlemek için sağa sola ödenen sayısız rüşvet var. Programın toplam bütçesi kolayca yüz milyarlarca doları bulmuş olabilir. Ve bu, ilk saldırılardan sonra etkisini kaybedecek bir virüs için. Sadece karşılaştırma yapmak gerekirse: Üç atom bombası üreten ABD nükleer silah programı Manhattan Projesi , hükümete sadece 2 milyar dolara mal oldu. Ve bunlara karşı bir aşı yok. Temelde, T-virüsünün kendisini bir silah olarak kullanmak kötü bir fikir. Ama dediğim gibi, Umbrella'nın bunu yapma niyeti hiç olmadı. [h3]Hiroşima'ya atılan "Küçük Çocuk" bombasının bir modeli.[/h3] Ancak mutantlara ve süper askerlere geçmeden önce, diğer virüslerden biraz bahsetmemiz gerekiyor. Gördüğünüz gibi, T-virüsü ilginç. Tehlikeli olsa da, her şeye kadir değil; kendine özgü kusurları ve zayıf noktaları var. Bu, Resident Evil evrenindeki diğer tüm virüsler için söylenemez. Ne yazık ki, Capcom çıtayı neredeyse hemen yükseltmeye karar verdi, bu yüzden üçüncü oyundan sonra çoğu virüs, test tüpünden kaçmayı başarabilirlerse, en kısa sürede yaşayan her şeyi yok ediyor. Resident Evil 5'ten Ouroboros . Enfekte olanların çoğu ya ölür ya da anında devasa, dokunaçlı bir biyokütleye dönüşür. Sadece nadir, uyumlu konaklar zekalarını korur ve insanüstü yetenekler kazanır. Albert Wesker virüsü atmosfere salmayı amaçlıyordu ve eğer başarılı olsaydı, dünyanın sonu gelirdi, bundan hiç şüphe yok. Resident Evil 5'te Ricardo Irving'in Ouroboros virüsünü kendine enjekte ettikten sonra dönüştüğü, metrelerce uzanan anlamsız konuşma. Resident Evil Revelations'tan T-Abyss . Oyunun konusuna göre, bir virüs yeterli yoğunlukta dünya okyanuslarına girerse, yayılmasını durdurmak imkansız olacaktır. Deniz organizmaları mutasyona uğramaya ve birbirlerini enfekte etmeye başlayacak ve ardından bir zincirleme reaksiyon etkisini gösterecektir. Burada da fazla spekülasyon yapmaya gerek yok. Dünya mahkum, bundan şüphe yok. [h3]T-Abyss virüs kabı, Resident Evil Revelations[/h3] Resident Evil 6'daki C virüsü . Aerosol halindeyken, tek bir nefesle bulaşmış havayı solumak bile bir insanı saniyeler içinde saldırgan bir yaratığa dönüştürmeye yeter. Ve enjekte edildiğinde, bazı taşıyıcılar kelimenin tam anlamıyla yürüyen virüs fabrikaları olan Lepotiz'lere dönüşür. [h3]Lepotitsa, Resident Evil 6[/h3] Başlıca olanlardan sadece üçü kaldı. T-Veronica , T-virüsünün aksine, bazı konakçıların mutasyondan sonra zekalarını korumalarına olanak tanıyor ve fantastik sınırında yetenekler de kazandırıyor. Ayrıca, Code: Veronica'nın yeniden yapımı yakında geliyor ve muhtemelen birçok ayrıntı eklenecek veya değiştirilecek, bu nedenle bu virüse ayrıntılı olarak değinmeyeceğiz. Aynı durum Resident Evil 7 ve Village'daki küf için de geçerli . Tamamen farklı yasalara göre işliyor ve çok fazla fantastik özelliğe sahip. G virüsü diğerlerinden farklıdır. T virüsünün aksine, kitlesel yayılım için tasarlanmamıştır. Bir kişiyi enfekte etmek için virüsün doğrudan vücuda girmesi gerekir ve taşıyıcıların çoğu uyumsuzluk nedeniyle ölür. Ve enfeksiyondan kurtulan "şanslı kişiler" (örneğin William Birkin) sonunda kontrol edilemez şekilde büyüyen bir biyokütleye dönüşür. [h3]William Birkin'in son (G5) mutasyona uğramış hali, Resident Evil 2 Remake[/h3] Vardığım sonuç şu: Virüsler son derece tehlikeli. Nispeten "zayıf" bir T-virüsü bile, dünyamıza bulaşırsa, Raccoon City'de yaşananlardan çok daha ciddi bir felakete yol açar. Ve belirli senaryolarda, bir kıyameti bile tetikleyebilir. Bu arada, bu kimseyi ilgilendirmez; insanlar genellikle fethetmek ve yönetmek isterler ve dünyayı yok etmeyi hayal eden kötüler sadece oyunlarda, filmlerde ve edebiyatta bulunur. Dolayısıyla Umbrella'nın virüsleri değil, "Biyo Organik Silahlarını" (BOW'larını) satmaya karar vermesi şaşırtıcı değil . Milyarlarca dolar kazandıracak olanlar bunlardı. Normal Yaylar Serinin otuz yıllık varlığı boyunca Capcom yüzlerce farklı mutant yarattı. Neredeyse her yeni oyun, başka hiçbir yerde görünmemiş birkaç benzersiz BOW türü ekledi. Ancak bunların çoğu aynı fikirlerin varyasyonlarıdır; bu nedenle yerel faunanın en ünlü ve popüler temsilcilerine bir göz atalım. Elbette en bariz olanla başlayalım: zombiler (T-virüsünün neden olduğu zombiler). Tüm dizinin sembolü haline gelmiş olsalar da, tam teşekküllü bir biyolojik silah olarak oldukça şüpheli görünüyorlar. Evet, sivil halk arasında büyük yıkıma yol açabiliyorlar, ancak faydaları burada sona eriyor. Resident Evil evrenindeki biyolojik silahlar ne kadar etkili? Umbrella'nın geliştirdiği silahların maliyetini ve gücünü tanklar, uçaklar ve deniz kuvvetleriyle karşılaştırıyorum. Ortalama bir zombi çok yavaş ve beceriksizdir, siper kullanamaz, emirleri yerine getiremez ve kendi güvenliğiyle tamamen ilgilenmez. Tek silahları dişleri, elleri ve tükürdüğü mide suyudur. Bu tür rakipler silahlı bir birliğe pek bir tehdit oluşturmaz. Zombiler sayıca onlardan üstün olabilir, ancak 10 tanesi 1'e karşı bile olsa, modern bir orduya karşı savaşı kazanamayacakları açıktır. Üstelik ordu hızla kapalı teçhizata geçecek, bu yüzden zombiler kimseyi ısıramayacak bile. Kısacası, normal hallerinde savaş birimi olarak neredeyse işe yaramazlar. Resident Evil evrenindeki biyolojik silahlar ne kadar etkili? Umbrella'nın geliştirdiği silahların maliyetini ve gücünü tanklar, uçaklar ve deniz kuvvetleriyle karşılaştırıyorum. Ancak zombilerin de bir kozu var: daha tehlikeli yaratıklara dönüşebiliyorlar. İlk Resident Evil'daki zombiler sonunda Crimsonhead'lere , devam oyunundaki zombiler ise Licker'lara dönüştü . İlk zombiler hakkında söylenecek çok şey yok. Evet, normal zombilerden daha hızlı ve daha dayanıklılar ve ayrıca keskin pençeler geliştiriyorlar. Ancak temel zayıflıkları hala devam ediyor; hala sadece düşmana doğru koşup yakın dövüş saldırıları yapmaya çalışan, özünde akılsız yaratıklar. Kertenkelelerle ilgili durum biraz daha ilginç. Güç ve çevikliklerinin artmasının yanı sıra, tavanlarda ve havalandırma kanallarında saklanma ve ardından pusu kurarak saldırma alışkanlığı geliştiriyorlar. Kapalı alanları (metro gibi) temizlerken, bu yaratıklar ordu ve polis için ciddi bir sorun teşkil ediyor. Ama bu sadece başlangıçta geçerli olacak. Çok yakında, ordu keşif için termal görüntüleme ve kameralara sahip küçük insansız hava araçları kullanmaya başlayacak. Bir Lizun tespit edildiğinde, geriye kalan tek şey onu imha etmek, belki de bir saldırı insansız hava aracıyla. Bu nedenle, gizlilikleri artık bir avantaj olmayacak. Aslında, gerçek hayattaki biyolojiyi göz ardı etme konusunda anlaşmış olsak da, burada dikkat edilmesi gereken bir şey daha var. Oyunun kurgusuna göre hem Crimsonhead'ler hem de Licker'lar mutasyona uğramış zombilerdir. Ancak gerçekte mutasyon son derece nadir bir olgudur ve çoğu durumda organizma için ölümcüldür. Birçok farklı insanın sonunda aynı Licker'a dönüşmesi söz konusu değildir. Bu nedenle, bu tür yaratıkların gerçek hayatta toplu halde ortaya çıkmasını bekleyemeyiz. Ama boşverin. Zombiler daha çok T-virüsünün bir yan etkisi. Umbrella'nın özellikle savaş görevleri için geliştirdiği ilk biyolojik silahlardan biri Cerberus'tu (normal zombi köpeklerle karıştırılmamalı). [h3]MA-39 "Cerberus" Projesi [/h3] Bu arada, bu seride tanıtılan ilk Biyolojik Silah (BOW) buydu. Sonuçta, orijinal Resident Evil'ın açılış sahnesinde Alpha Takımı üyelerinin savaştığı köpekler bunlardı. Cerberuslar esasen T-virüsü ile enfekte olmuş Dobermanlardır. Sağlıklı köpeklerden belirgin şekilde daha güçlü, daha dayanıklı ve daha agresiftirler ve ayrıca yüksek hızlarını ve sürü davranışlarını korurlar. Umbrella bilim insanları ayrıca onları basit komutları takip etmeleri için eğitmeye çalıştılar, ancak ne yazık ki, T-virüsünün konakçının beyni üzerindeki etkisi nedeniyle Cerberuslar herhangi bir kontrolün ötesindedir. Gerçek hizmet köpekleri çeşitli savaş görevlerini yerine getirebilir: tesisleri korumak, düşmanları ve saklanma yerlerini tespit etmek, mayın aramak, malzeme teslim etmek ve yaralıları kurtarmak. Ancak Cerberuslar, kendi sahipleri de dahil olmak üzere gördükleri herkese vahşice saldırabilirler. Görünüşe göre tek işlevleri siviller arasında panik yaratmak. Teröristler, bir veya iki Cerberus sürüsünü şehre salarak kaos yaratabilirler. Ve bunu yapacaklar da, ancak ateşli silahlara karşı korumaları olmadığı için özel kuvvetler birimi onlarla hızla başa çıkacaktır. Umbrella ayrıca virüsü kurtlar gibi benzer türler üzerinde de test etti. Resident Evil Requiem'de yer alan Connection sendikası ise Cerberus'tan esinlenerek yeni bir tür Biyolojik Yay (BOW) olan Garm'ı geliştirdi. [h3]Proje GM-G-002 "Garm", Resident Evil Requiem[/h3] Esasen bunlar, T virüsü enjekte edilmiş aynı köpekler. Tek fark, sadece Dobermanlar değil, diğer büyük köpek ırkları da kullanılmış olması. Ve kurtlar. Sendikanın bilim insanları ayrıca fiziksel özelliklerini daha da geliştirdi. Ancak eski sorunlar ortadan kalkmadı. Hâlâ tamamen kontrol edilemez bir yaratık ve kendisine verilen görevi tamamlamak yerine, büyük olasılıkla sahibini yiyip bitirecektir. İlginç bir ayrıntı olmasaydı onlardan hiç bahsetmezdim bile. Garmlar, seride resmi piyasa değeri olan birkaç Biyolojik Silah'tan biridir. Bu değer, Resident Evil Requiem'in en sonundaki belgelerden birinde bulunabilir . Yani, bu köpeklerden birinin fiyatı... 30 milyon dolar. Resident Evil evrenindeki biyolojik silahlar ne kadar etkili? Umbrella'nın geliştirdiği silahların maliyetini ve gücünü tanklar, uçaklar ve deniz kuvvetleriyle karşılaştırıyorum. Capcom bu rakamları nereden buldu bilmiyorum. 30 milyon mu? Tek bir köpek için mi? Leon o kovalamaca sırasında yarı otomatik tabancayla yaklaşık 15 köpeği vurdu , hem de kafasına değil, sadece vücuduna? Bu tamamen saçmalık; kimse kontrol edilemeyen bir hayvan için bu fiyatı ödemez. Anlamanız için söylüyorum, modern bir Alman Leopard 2A8 tankı da yaklaşık aynı fiyata geliyor. Ve açıkça daha kullanışlı. Ama fiyatı boş verin. Fiyatı 100 kat daha düşük olsa bile, kimsenin Cerberus, Garm veya benzeri mutantları satın alması veya kullanması pek olası değil. Yüzüncü kez tekrarlıyorum: emirleri yerine getiremeyen bir savaş birimine çok az insan ihtiyaç duyar. Bu durum, serinin birçok bölümünde yer alan mutant sürüngenler olan Avcılar için bile geçerlidir. Oyunlarda sıklıkla, zombilerin aksine, bir dereceye kadar zekaya sahip oldukları, diğer Avcılarla koordinasyon kurabildikleri, kapıları açabildikleri, siper kullanabildikleri ve pusu kurabildikleri belirtilir. Kısacası, özellikle kentsel ortamlar için mükemmel savaşçılar olarak sunulurlar. Ancak pratikte, hiçbir oyunda canlıları yok etmekten başka bir görev yerine getirdikleri gösterilmemiştir. Hayır, sadece son derece saldırgan hayvanlar olarak tasvir edilirler. Ki özünde de öyledirler. Ayrıca Hunter'lar, sürüngen genomları enjekte edilmiş insan embriyolarından yetiştiriliyor ve bu da oldukça uzun zaman alıyor. Tam bir yıl , daha doğrusu. Bu da fiyatlarının aşırı yüksek olması gerektiği anlamına geliyor. [h3]Avcı, Resident Evil Yeniden Yapımı[/h3] Nadiren bahsedilen başka bir sorun daha var: tüm bu mutantlar canlı organizmalar. Sürekli beslenmeleri gerekiyor. Bu konuyla ilgili çeşitli belgeler oyunlarda bulunabilir, örneğin orijinal Resident Evil'daki bakıcının günlüğü gibi. 10 Mayıs 1998. Bugün, yüksek rütbeli bir araştırmacı benden yeni canavarları gözlemlememi istedi. Derisi yüzülmüş gorillere benziyorlar. Onlara canlı yem vermem söylendi. Onlara bir domuz attığımda, onunla oynadılar... bacaklarını kopardılar, iç organlarını çıkardılar ve sonra yediler. Elbette, bu talihsiz domuzu kaç avcının avladığı belirtilmiyor, ancak boyutları ve T-virüsünün iştahı ciddi şekilde etkilediği göz önüne alındığında, ikiden veya üçten fazla avcının avlanmış olması pek olası değil. Bir domuzun fiyatı yaklaşık 200 dolar. Ve büyük olasılıkla her gün bir domuza ihtiyaç duyuyorlar. Öyleyse, bu tür avcılardan oluşan bir sürüyü beslemenin ne kadar pahalıya mal olduğunu bir düşünün. Resident Evil evrenindeki biyolojik silahlar ne kadar etkili? Umbrella'nın geliştirdiği silahların maliyetini ve gücünü tanklar, uçaklar ve deniz kuvvetleriyle karşılaştırıyorum. Sürüngenlerden değil, amfibilerden esinlenerek tasarlanmış bir Hunter versiyonu da vardı: Hunter Y. Bunların deniz operasyonlarında son derece etkili olacağı varsayılabilir. Ancak o zaman soru şu: Hangi deniz operasyonları? Savaş gemilerini ele geçirmek mi? Şüpheli; güverteye çıktıkları anda mürettebat kendilerini içeri kilitleyecek ve Hunter'ların içeri girmesini imkansız hale getirecektir. Dahası, su dışında hareket kabiliyetlerini kaybederler ki bu oldukça kritik bir durumdur. Ayrıca su altında da işe yaramazlar. Ne Avcılar ne de Neptünler bir denizaltıyı batıramaz; bunun için yeterli güce sahip değiller. Eğitimli bir dalgıç keşif veya patlayıcı yerleştirme işini halledebilir; bunun için bir mutanta gerek yok. Hatta bunun için bir insana bile ihtiyaç duymazsınız, çünkü otonom su altı araçları uzun zamandır var ve askeri amaçlarla başarıyla kullanılıyor. Elbette pahalılar (örneğin REMUS 600'ün fiyatı bir milyon doları aşabiliyor ), ancak uzun bir kuluçka süresi gerektiren Avcılar açıkça daha pahalı. [h3]ABD Donanması denizcileri REMUS 600 denizaltısını suya indirdi.[/h3] Sonuç olarak, şu soruyu sormak istiyorum: Bütün bunları kim satın alırdı? Oyunlarda düzenli olarak karaborsa ve terör örgütlerinden bahsedilir. Ancak gerçekte teröristlerin bu kadar büyük paraları yok; en ucuz, hatta ev yapımı silahları kullanıyorlar. Aynı parayla koca bir grubu silahlandırabilecekken, kimse tek bir kontrol edilemeyen köpek için on milyonlarca dolar ödemez. Hükümetler de bu tür biyolojik silahlara pek ilgi duymuyor. Ordu, her an kontrolden çıkabilecek mutantlara değil, güvenilir ve tahmin edilebilir savaşçılara ihtiyaç duyuyor. Kısacası, Umbrella'nın geliştirdiği çoğu şey için potansiyel alıcı yok. Neden "çoğu"? Çünkü henüz en umut vadeden gelişmelere değinmedik bile. Şimdi onlara geçelim. Mükemmel biyolojik-organik silah Umbrella'nın amiral gemisi ürünü olan süper askerler, sıradan mutantların neredeyse tüm eksikliklerinden arındırılmışlardır. Ancak şirket burada da birçok sorunla karşılaştı. Öncelikle, Tiranların yaratılması son derece karmaşık bir süreçti ve enfekte olan kişinin erken ölmemesi için sürekli tıbbi gözetim ve cerrahi işlemler gerektiriyordu. Uygun bir konak bulmak bile zordu, çünkü herkes Tiran olamazdı. Ancak burada şunu belirtmeliyim ki, Umbrella'nın yalnızca birkaç uygun test öznesine ihtiyacı vardı ve daha sonraki tüm Tyrant'lar T-002 embriyosunun klonlanmasıyla yaratıldı. [h3]T-002, Resident Evil Yeniden Yapımı[/h3] İkinci olarak, beyin bozulması sorunu hemen çözülmedi. Orijinal Tyrant varyantlarının (yani T-001, T-002 ve T-011) tamamı birkaç ay içinde kontrolden çıktı. Ve bu, daha önce de söylediğim gibi, onların savaş operasyonlarında potansiyel kullanımına son verdi. Üçüncüsü, ilk Tiranlardaki mutasyonların kendileri pek başarılı değildi. Kalpleri o kadar büyüdü ki dışarı doğru çıkıntı yaptı. Sonuç olarak, göğüslerinde kocaman, atan bir hedef taşıyan ve adeta "beni vurun" diye yalvaran bir savaşçı ortaya çıktı. [h3]Resident Evil Remake'in Finali[/h3] Genel olarak, ilk Tyrant varyantları, tüm normal mutantlarla birlikte güvenle göz ardı edilebilir. Evet, son derece güçlü savaşçılar olup, küçük kalibreli silahlardan gelen çok sayıda darbeyi kaldırabilirler. Bire bir mücadelede çok tehlikeli bir rakiptirler. Ancak RPG'lerle donatılmış eğitimli bir ekibe karşı işe yaramazlar. Umbrella, Tyrant'ların bir sonraki versiyonu olan T-103 Tyrant'larla en önemli şeyi başardı: Kontrol edilebilir hale geldiler. Ve bunu biyolojik olarak değil, mühendislik yoluyla başardılar. Resident Evil 2'deki Mr. X'in giydiği şık pelerin sadece bir kamuflaj değildi; Tyrant'ın mutasyona uğramasını ve kontrolden çıkmasını engelleyen özel bir cihaz olan Güç Sınırlayıcı'yı içeriyordu . Bu cihaz, yalnızca Tyrant kritik hasar aldığında devre dışı kalıyordu. [h3]T-103, Resident Evil 2 Yeniden Yapımı[/h3] Ve bu tek bir ayrıntı büyük bir fark yaratıyor. T-103'ler, tek bir tanksavar füzesi isabetiyle bile imha edildikleri için savaş için uygun olmayabilirler, ancak özel operasyonlar için oldukça uygundurlar. Böyle bir Tiran, binalara yapılan baskınlar sırasında askerlere eşlik edebilir, güçlü direnişin beklendiği özellikle tehlikeli bölgelere ilk giren olabilir, VIP'leri korumak veya düşmanı korkutmak için kullanılabilir. Bu arada, benzer bir durum dizinin kendisinde de gösterilmişti. Resident Evil: The Umbrella Chronicles'da Sergei Vladimir'in Ivan ve Ivan B. adında iki T-103'ü vardı . Bunlar onun kişisel korumaları olarak görev yapıyor ve her yere ona eşlik ediyorlardı. Ama yine de onları kesin bir yatırım olarak nitelendiremiyorum. Yine en önemli şey fiyat. Burada da Resident Evil Requiem'e teşekkür edebiliriz. O filmdeki belgelere göre , bir birimin değeri yaklaşık 120 milyon dolar. Tabii ki Tyrant'ın biraz daha yeni bir versiyonu, ama T-103'e benziyor. Her halükarda, bu meblağ astronomik. Bu parayla, onlarca seçkin özel kuvvetler askerini eğitebilir ve onlara ekipman, iletişim ekipmanı ve modern silahlar sağlayabilirsiniz. Ve böyle bir birimin çok daha geniş bir görev yelpazesi olurdu. Ve satın alabileceğiniz ekipman miktarı inanılmaz. Bu kadar parayla sadece tank değil, uçak bile düşünebilirsiniz. Örneğin, Çin yapımı beşinci nesil ağır savaş uçağı Chengdu J-20'yi satın alabilirsiniz . Hatta Tiran'dan bile biraz daha ucuz; bir savaş uçağının değeri yaklaşık 100 milyon dolar civarında . Çengdu J-20 Dahası, yüksek zekasına rağmen, Tiran geleneksel ateşli silahları kullanamaz. Tek silahı kendi fiziksel gücüdür. Bu da her zaman mesafeyi kapatmak zorunda kalacağı anlamına gelir. Gerçek bir dövüşte bu büyük bir dezavantajdır. Ayrıca, sınırlayıcının arızalanması ve Tiran'ın mutasyona uğraması, kontrolden çıkması ve efendisine karşı dönmesi riski de sürekli olarak mevcuttur. Genel olarak, bu tasarımda bile, bu tür bir BOW hala uygulanabilir görünmüyor. Bütün bunlar, NE-α parazitiyle enfekte olmuş T-103 için bile geçerli. Ya da daha basitçe, Nemesis için. Muhteşem bir yaratık, normal bir T-103'ten çok daha hızlı ve tehlikeli, ağır silahlar kullanabiliyor, el bombası fırlatıcısından gelen doğrudan isabetlere dayanabiliyor ve inanılmaz derecede zeki ve vahşi. Hatta konuşabiliyor bile! Yani, neredeyse. [h3]Nemesis, Resident Evil 3 Yeniden Yapımı[/h3] Ancak onun bile modern dünyada yeri yok. Belki 20. yüzyıl savaşları sırasında Nemesis herhangi bir ordu için son derece değerli bir varlık olabilirdi. Biyolojiyi de göz önünde bulundurmalıyız. Tüm bu Tiranlar canlı varlıklar. Onlar da herkes gibi enerjilerini yenilemek için yiyeceğe ve uykuya ihtiyaç duyacaklar. Ve bu canavarların büyüklüğü göz önüne alındığında, muazzam miktarda yiyeceğe ihtiyaç duyacaklardır. Tiranların korku hissetmedikleri için iyi olduklarını da düşünebilirsiniz. Ancak bu bir avantaj değil, dezavantajdır. Korku, sonuçta en önemli hayatta kalma mekanizmalarından biridir. Bir savaşçıyı siper almaya, taktik değiştirmeye, geri çekilmeye veya düşmanı kuşatmaya zorlayan şey korkudur. İkinci bir düşünce bile olmadan doğrudan ateş hattına giren bir yaratık uzun süre hayatta kalamaz. Resident Evil evrenindeki biyolojik silahlar ne kadar etkili? Umbrella'nın geliştirdiği silahların maliyetini ve gücünü tanklar, uçaklar ve deniz kuvvetleriyle karşılaştırıyorum. Belki de makalenin tamamına burada bir çizgi çekebiliriz. Resident Evil serisindeki en (ve belki de tek) kullanışlı biyolojik silahın virüsler olduğu ortaya çıkıyor. Basit bir T-virüsü bile, hiçbir modifikasyon veya geliştirme yapılmadan, 1998'de bile eskimiş görünen, hele 2026'da hiç görünmeyen bir düzine Tyrant'tan daha fazla hasar verebiliyor. Belki de bir şeyi unutmuş veya gözden kaçırmış olabilirim? Umbrella'nın gelişmelerine dair görüşlerinizi okumaktan memnuniyet duyarım. Evet, hepsi bu kadar. Okuduğunuz için teşekkürler.