Donanım ve yazılım meraklılarına yeni içerik:

**EKRAN KARTI SATIN ALMADAN ÖNCE HANGI SORULARI SORMALIYIZ?**

İkinci el ilanlardan ekran kartı satın almadan önce hangi soruları sormalısınız? İlanlardan bir ekran kartı satın almak istiyorum. Kartın gerçekten çalışır durumda olduğundan ve sorunsuz olduğundan emin olmak için satıcıya hangi soruları sormalıyım?

───────────────
Konunun detaylarını forumdan inceleyebilirsiniz:

https://techforum.tr/threads/6600/

#ekran #kartı #satın #almadan #önce #teknoloji #techforumtr

Geçen hafta AMD, Ryzen 7 5800X3D’nin tekrar stoklara döneceğini doğrulayarak bazı söylentileri netliğe kavuşturdu ve işlemcinin satışlarının yeniden başladığını duyurdu.

Şimdi ise, AMD’nin geniş kitlelerce popüler AM4 platformunun 10. yıl dönümünü onurlandıran bir 10. Yıldönümü Sürümü şeklinde raflara geri dönüyor. İşlemcinin teknik özellikleri değişmiyor. Bu hâlâ, azami turbo hız en fazla 4,5GHz olan ve 100MB önbelleğe sahip, 105W’lık aynı TDP değerine sahip 8 çekirdekli 16 iş parçacıklı bir birim.

Yeni sürümü standart versiyonundan ayıracak detaylar arasında, “10th Anniversary Edition” ibareli bir perakende kutu yer alacak; ayrıca çip için en iyi çalışma sıcaklığı ve daha uzun süreli soğutma sağlayacak şekilde eklenen Carbice Ice Pad de bulunacak. “Yeniden doğan” işlemci 25 Haziran’da satışa sunulacak. Peki fiyatı ne kadar? 349$.

AMD’nin kendi ifadelerine göre Ryzen 7 5800X3D, “DDR4 bellek platformları için dünyanın en iyi oyun işlemcisi” olarak anılıyor. 3D V-Cache ile gelen ilk çip. Üzerinde çok miktarda dahili önbellek barındırıyor; bu da pahalı anakart ve bellek yükseltmelerine gerek kalmadan oyunlarda anlık performans artışı anlamına geliyor. AMD 400 veya 500 serisi yonga setine sahip (AM4 soket) anakartlar işlemciyle uyumlu.

AMD, yeni çipin Ryzen 7 5800X’e kıyasla (1080p’de yüksek ayarlarda 30’dan fazla oyun boyunca) ortalama %16 daha yüksek kare hızı sağladığını ve Ryzen 7 3700X’e göre de etkileyici biçimde %47 daha iyi olduğunu; yani performans kazanımlarının büyük kısmını burada göreceğinizi söylüyor—ayrıca Ryzen 7 2700X ile karşılaştırıldığında bu kazanım %115’e kadar çıkıyor.

Şirket ayrıca Ryzen 7 5800X3D’nin, ortalama performansta Intel Core i9-14900K’yı 30’dan fazla yeni oyunda %10 daha hızlı olacak şekilde aştığını belirtiyor. İşlemci, gücün kaybı olmadan sürekli kullanım için tasarlanan Carbice Ice Pad termal pediyle birlikte geliyor.

Kaynak: AMD
https://www.amd.com/en.html

Cam fare altlıkları son zamanlarda giderek daha popüler hale geldi. Oyun topluluğunda bu ünü esas olarak bu yüzeyin benzersiz özelliklerinden dolayı kazandılar.

Artıları
-Malzemelerinden bağımsız olarak, cam paspaslar oldukça dayanıklıdır. Çizilmelere ve darbelere karşı dirençlidirler.

-Sağlam çerçevesi sayesinde paspası her türlü yumuşak veya düz olmayan yüzeye monte edebilirsiniz.

-Bu halıların yıkanmasına gerek yoktur; periyodik olarak nemli bir bezle silmeniz yeterlidir.

-Pürüzlü yüzey optimum sürtünme sağlar. Fare serbestçe hareket eder ancak durduğunda kaymaz.
Hassasiyetten ziyade hız önceliğiniz ise, pürüzsüz yüzeyli cam Speed ​​Mat'leri tercih edin. Hızlı dönüşler gerektiren atıcılar için idealdirler.

Dezavantajlar
-Yüksek sesler. Cam fare altlığı üzerinde fare tıklamaları, kumaş fare altlığına göre önemli ölçüde daha yüksek ses çıkarır ve bu da sessiz ortamlarda dikkat dağıtıcı olabilir.

-Nemli avuç içi pürüzsüz cama yapışarak hareketi zorlaştırır ve konforu azaltır. Oyuncular genellikle özel eldivenler kullanırlar.

-Yüksek fiyat. Cam modeller, kumaş modellere göre 2-3 kat daha pahalı.

-Ağır. 2-3 kg'a kadar ağırlığa sahip olabilir, bu da taşımayı veya hareket ettirmeyi zorlaştırır.
Uyumluluk sorunları. Eski ve uygun fiyatlı optik fareler, parlak yüzeylerde izleme sorunları yaşayabilir.

Cam fare altlığı satın almadan önce, önce denemeniz iyi bir fikirdir. Belki de sizin için mükemmel bir seçim olmayabilir. Trendleri takip etmeyin. Bilgisayar çevre birimlerini kişisel konforunuza ve deneyiminize göre seçmek en iyisidir.

Uygun fiyatlı DDR5 HUDIMM bellekler, ana akım Intel anakartlarına geliyor. ASRock'tan sonra GIGABYTE da bu akıma katıldı.

GIGABYTE, Intel 600, 700 ve 800 Serisi anakartlar için BIOS güncellemeleri yayınladı. Yeni bellenim, standart UDIMM'lerde bulunan iki alt kanal yerine tek bir 32 bit alt kanala sahip daha uygun fiyatlı DDR5 modülleri olan HUDIMM'ler için destek ekliyor.

HUDIMM, yüksek RAM fiyatları karşısında DDR5 bellek sistemlerinin maliyetini düşürmeyi amaçlamaktadır. Bu modüller daha az DRAM çipi kullanır, bu da üreticilerin bunları standart modüllere göre daha düşük fiyata üretmelerine olanak tanır.

Güncellenen BIOS, GIGABYTE anakartların HUDIMM'leri manuel yapılandırmaya gerek kalmadan tanımasını ve etkinleştirmesini sağlar. Destek, Intel anakartlarının üç neslini kapsar. 600, 700 ve 800 Serisi.

HUDIMM'in en önemli özelliklerinden biri, karma yapılandırmalarda çalışabilme yeteneğidir. Örneğin, bir kullanıcı 24 GB belleğe ulaşmak için standart 16 GB UDIMM modülünün yanına 8 GB'lık bir HUDIMM modülü takabilir. GIGABYTE, bu durumda sistemin üç DDR5 alt kanalının birleşik bant genişliğinden yararlanabileceğini belirtiyor.

ASRock daha önce HUDIMM desteği eklemişti ve ASUS da Intel 800 Serisi anakartlar için beta BIOS sürümünü yayınlamıştı. Yeni uygun fiyatlı DDR5 formatı, ana akım Intel platformlarında yavaş yavaş yerini almaya başlıyor.

Brave tarayıcısına doyamıyorum.

Tarayıcının uzantılara gerek kalmadan otomatik reklam engellemesi harika bir özellik. Bilgisayarımda bir reklam engelleyici bu işi gayet iyi hallediyordu, ancak Android'de gerçekten zorlanıyordum çünkü çeşitli mağazalardan indirdiğim hiçbir reklam engelleyici güvenilir veya etkili bir şekilde çalışmıyordu. Şimdi bu sorun ortadan kalktı ve sayfalar da daha hızlı yükleniyor.

Artık tüm önemli sekmelerimi Brave'e taşımaya ve Edge'de yalnızca devlet siteleri ve beyaz listeye alınmış diğer şüpheli siteleri tutmaya karar verdim; ne olur ne olmaz diye, VPN açıkken yanlışlıkla bunlara erişirsem diye. Sonunda, bunları çeşitli diğer şeyler için ayrı bir akıllı telefona taşımayı düşünüyorum.

Ninja Gaiden 4 Platin, evet ninja ustası olarak yolculuğum sona erdi. Epey zaman aldı ama oyun, birkaç istisna dışında, ikinci oyuna göre çok daha kullanıcı dostu çıktı.

Başlangıçta her şey sorunsuz ilerledi. Orta ve Zor zorluk seviyelerinde özel bir zorluk yaşamadım. Toplanabilir Toplar ve bunlarla ilgili yan görevlerle ilgili başarımların çoğunu kolayca kazandım, ancak sonra Denemelerle karşılaştım…

İşte o zaman oyunun mekaniklerine gerçekten hakim olmadığımı fark ettim. Oyunun benim için asıl nerede başladığını anladım. Özellikle de hasar almadan ilerleme mücadelelerinde, bir düşman sürüsü üzerinize atlıyor ve saniyeler içinde tepki verip tamamen becerinize ve şansınıza güvenmeniz gerekiyor.

Çünkü sık sık ve tamamen ekran dışında saldırıyorlar ve bu çılgın hızda neler olup bittiğinin tamamını göremiyorsunuz.

Bu görevlere tüm kalbimle lanet ettim, ama sonra ninja ustasıyla karşılaştım ve bunun sadece aptalca bir hazırlık olduğunu anladım, çünkü gelecekte beni acımasız tek vuruşlar bekliyordu.

Sadece savunma aksesuarları ve doğru zamanda Ultimate saldırılarını savuşturma yeteneğim sayesinde kurtuldum. Bu arada, görevleri planlandığı gibi, adil bir şekilde tamamladım. Yani, neredeyse her şeyi Yakumo olarak ve dört görevi de Ryu olarak tamamladım.

En çok hoşuma giden şey, Rising'de olduğu gibi, sadece doğru zamanda düğmeye basmakla kalmayıp, aynı zamanda joystick'i yönlendirip sol tetiğe basarak da maksimum hasar verebilmenizdi.

Oyunun kendisinin daha çok akranlara yönelik olması ve eskisine kıyasla daha az özgürlük sunması beni şaşırttı. Bu durum orta ve yüksek zorluk seviyelerinde pek fark edilmiyor, ancak Ninja Master seviyesinde oldukça belirgin.

Dürüst olmak gerekirse, bu son animasyonların yarattığı etki o kadar yoğun ve doyurucu ki, süreci gerçekten çok beğendim.

Tek beğenmediğim şey Ryu olarak oynamaktı. Sadece iki silahı var ve ikincisi sadece DLC ile geliyor. Çok fazla kombo hareketi yok ve Ninpo çok daha erişilebilir. Ayrıca, Yakumo olarak Ryu'nun hareket setine sahip Ejderha Kılıcı'nı zaten açmıştım, bu yüzden onunla oynamanın bir anlamı olmadığını düşündüm.

Aksi takdirde, oyun ikincisinden çok daha kolay. Ve oradaki boss'ları daha çok sevdim. Artık solucanlar ve gerçekten beceriksiz bir yayla öldürmeniz gereken berbat ejderhalar yok. Samuray, Kagachi, Ryu ve doppelganger ile olan boss dövüşleri gerçekten kalbime kazındı.

Tek hayal kırıklığı DLC oldu. Tamamen çöp ve berbat bir iş. Her karakter için sadece bir silah var. Ve bunlar da eski silahlar: bir tırpan ve kusarigama ile birleştirilmiş pençeler. Ana oyunun mekanlarının tekrarını içeren üç görev ve kanlı bir saray içeren bir meydan okuma. Tamamlayamadım bile. Son boss tamamen berbat, zamanında tepki vermezseniz kaçmanın imkansız olduğu tek vuruşta ölüyorsunuz.

Ama bunun dışında, bu oyunu oynarken çok eğlendim. Böylesi bir şey son derece nadir olur ve bu da onu bu kadar değerli kılan şeydir. Diğer aksiyon oyunlarının sunamayacağı eşsiz bir deneyim ve duygular elde ediyorsunuz. Sonuçta oyunda bir sihir var. Ve "BAŞARABİLECEK MİYİM?" heyecanı sizi sonuna kadar oyuna bağlıyor.

#oyun #ninjagaiden4inceleme #ninjagaiden4zormu #ninjagaiden4platin #ninjagaiden4bosssavaşları #ninjagaiden4dlcyorum
#ninjagaiden4 #oyunlar #techforum

FSP VITA GM 850W ILE RX 9070 XT 3X8 PIN NASIL BAĞLANIR?

FSP VITA GM 850W ATX 3.1 ve ASUS Prime Radeon RX 9070 XT White OC Edition? Kartta üç adet 8 pinli konektör var, ancak güç kaynağında adaptörsüz sadece iki adet 6+2 pinli konektör var, doğru mu? 12V HPWR'den 6+2 pinli adaptöre gerek kalmadan kullanmak mümkün mü? Yani arkadaşlar şu mümkün mü, FSP...

───────────────
Konunun detaylarını forumdan inceleyebilirsiniz:

https://techforum.tr/threads/6245/

#vita #850w #9070 #bağlanır #teknoloji #techforumtr

WINDOWS 11'IN KILIDINI NASIL AÇABILIRIM?
İş için bir Microsoft Surface kullanıyorum ve sık sık oturum açmam gerekiyor. Cihazı her zaman parola ile kilidini açmak zorunda kalmadan, açtığımda doğrudan masaüstüne geçmesini sağlayacak bir yapılandırma yöntemi var mı? Varsa, nasıl?

───────────────
Konunun detaylarını forumdan inceleyebilirsiniz:

https://techforum.tr/threads/6228/

#windows #11in #kilidini #açabilirim #teknoloji #techforumtr

Bilgisayarınızı gece kapatmalı mısınız? Bunun maliyeti ne kadar ve bilgisayarınıza zarar verir mi?

Bilgisayarları gece kapatma alışkanlığı, CRT monitörlerin, gürültülü sabit disklerin ve ütü gibi ısınan güç kaynaklarının olduğu dönemin bir mirasıdır. O zamanlar mantıklıydı: donanım çok fazla güç tüketiyor, gürültü yapıyor ve yıpranıyordu. Bugün durum tamamen farklı. Modern bir bilgisayar boşta neredeyse hiç güç tüketmiyor, SSD sürücüler kaç saat çalıştıklarıyla ilgilenmiyor ve güç kaynakları çok daha verimli hale geldi. Ve daha yakından incelerseniz, bilgisayarınızı açık tutmanın sadece daha uygun olmakla kalmayıp, bazı durumlarda donanımın kendisi için bile daha iyi olduğu ortaya çıkıyor.

Her zaman hazır olan bir iş yeri

Elbette, kilit nokta zamandır. Dizüstü bilgisayarınızın kapağını açın veya fareyi hareket ettirin, bir saat hatta bir gün öncekiyle aynı sekmeler, belgeler ve açık uygulamalarla çalışma alanınızdasınız demektir. Sistemin açılmasını beklemenize, Photoshop, Excel veya Chrome'u yüzlerce sekmeyle yeniden açmanıza, bulut klasörlerinin senkronize olmasını beklemenize veya Word'de en son nerede kaldığınızı hatırlamanıza gerek yok.

Her gün bilgisayar başında çalışanlar için bu, sadece dakikalar değil, ayda saatlerce zaman kazandırır. Ayrıca psikolojik engeli de ortadan kaldırır: 2-3 saniye içinde işe koyulursunuz ve odaklanmanızı kaybetmeden kaldığınız yerden devam edersiniz. Örneğin, bir makale için bir paragrafı hızlıca bitirmeniz, bilgisayarınızın tüm gece çalıştırdığı bir testi kontrol etmeniz, yük grafiğine bakmanız veya başka bir şey yapmanız gerekiyorsa.

Sürekli açık bir bilgisayarın bir diğer büyük avantajı da uzaktan erişimdir. İş seyahatindeyken ev bilgisayarınızdan bir dosyayı almayı mı hatırladınız? AnyDesk veya standart RDP üzerinden bağlanın ve her şey parmaklarınızın ucunda olsun. Bu özellik, kapalı bir makineyle mümkün değildir (Wake-on-LAN'ı özel olarak yapılandırmadıysanız, ancak bu tamamen başka bir konu).

Bilgisayarınızı çalışır durumda tutmanın maliyeti ne kadar?
Bilgisayarı her gece kapatmayı savunanların temel argümanı, elektrik tüketimini artırdığı ve faturaları yükselttiğidir. Ancak bilgisayarı 7/24 açık tutarsanız faturalardaki artış gerçekten bu kadar önemli mi? Bunu sadece duygularla değil, somut rakamlarla hesaplayalım.

Modern bir masaüstü bilgisayar, oyun oynamadan, render işlemi yapmadan, ağır görevler çalıştırmadan veya yerel sinir ağları kullanmadan boşta yaklaşık 30-100 watt enerji tüketir (konfigürasyona bağlı olarak). Entegre grafik kartına sahip ofis sistemleri 30-50 watt kadar az enerji tüketirken, harici grafik kartına sahip oyun sistemleri 60-100 watt tüketir. Dizüstü bilgisayarlar ise daha da enerji verimlidir: normal çalışma sırasında 15-30 watt ve uyku modunda 1-3 watt.

Boşta çalışma güç tüketimi 50 watt olan ortalama bir ev bilgisayarını ve birkaç dakika kullanılmadığında uyku moduna geçen (yaklaşık 1 watt tüketen) bir monitörü ele alalım. Bilgisayarı günde 24 saat açık bırakırsanız, güç tüketimi şu şekilde olacaktır:

50 W x 24 saat = günde 1,2 kWh / ayda
ayda yaklaşık 36 kWh

Bu arada, ortalama rakamlara güvenmek yerine, bilgisayarınızın tam güç tüketimini öğrenmek istiyorsanız, ev tipi bir wattmetre satın alabilirsiniz. Xiaomi, TP-Link Tapo veya Sonoff gibi markaların akıllı prizleri 1.000-2.000 civarında satılıyor ve watt ve kilowatt-saat cinsinden gerçek tüketimi gösteriyor. Bu oldukça düşündürücü bir oyuncak; evdeki en büyük güç tüketicisinin kim olduğunu çabucak anlıyorsunuz (ipucu: büyük olasılıkla buzdolabı veya yerden ısıtma sistemi).

Normal bir dizüstü bilgisayar için bu rakam daha da düşük ayda 30 fazla değil. Bilgisayarınızı kapatmak yerine, tüketimin 3-5 watt'a düştüğü uyku moduna almayı tercih ederseniz, tam kapatmaya kıyasla fark sadece birkaç kuruş olacaktır.

Peki 300 bizim için ne ifade ediyor? Bir kahve dükkanında bir fincan kahve ve bir simit üstelik sistemin yüklenmesini beklemek zorunda kalmadan, kullanıma hazır bir iş istasyonuna sahip olmak karşılığında. Bana kalırsa oldukça uygun bir fiyat.

SSD'ler artık pil ömründen korkmuyor.

HDD çağının en büyük korkularından biri, bir sürücü çalıştırıldığında aşınmasıydı. Mekanik sabit diskler için bu gerçekten de böyleydi: rulmanlar, okuma kafaları ve manyetik disklerin kendileri - hepsi fiziksel olarak dönüyor ve sınırlı bir ömre sahip. Bu arada, HDD'lerin MTBF (arızalar arası ortalama süre) değeriyle saat cinsinden belirtilmesinin nedeni de buydu.

Ancak günümüzde çoğu bilgisayar SSD'lerle donatılmıştır ve bunların aşınma modeli tamamen farklıdır. SSD ömrü, çalışma saatleriyle değil, TBW (Toplam Yazılan Bayt) ile ölçülür bu, sürücünün ömrü boyunca yazılabilecek toplam veri miktarıdır.

Modern tüketici SSD'leri, kapasitelerine bağlı olarak 150-2400 TB yazma ömrüne sahiptir.

500 GB'lık bir sürücü için bu 150-300 TB, 2 TB'lık bir sürücü için ise 1200-1800 TB'dır. Günde 10-20 GB kullanan ortalama bir kullanıcı için bu, on yıllarca kullanım anlamına gelir. Bu durumda, sürücü muhtemelen ömrünün sonuna ulaşmadan önce eskimiş hale gelecektir.

Gördüğünüz gibi, bir SSD'yi 7/24 çalışır durumda bırakabilirsiniz; boşta kalma süresinden dolayı aşınmaz. Aşınma yalnızca bir şeyler yazdığınızda meydana gelir: program yükleme, dosya kaydetme, kod derleme. Arka plan modu SSD için zararsızdır.

HDD'lerle ilgili durum da belirsizdir. Bir yandan, dönme hareketinden kaynaklanan mekanik aşınmaya maruz kalırlar.

Diğer yandan, başlatma-durdurma döngüsü, sürekli çalışmaya kıyasla yataklara ve motora çok daha fazla yük bindirir. Bu nedenle, HDD'ler için bile, sürekli çalışma genellikle çok sık başlatmalardan daha güvenlidir.

Güncellemeler, yedeklemeler ve virüsten koruma yazılımları gece boyunca çalışmaya devam etsinler.
Bu muhtemelen en önemli sebep. Modern işletim sistemleri sürekli olarak arka planda çalışıyor: güncellemeleri kontrol ediyor, dosyaları virüs koruma yazılımıyla tarıyor, yedeklemeler oluşturuyor ve bulutla senkronize ediyor.

Tüm bunlar gün içinde siz çalışırken gerçekleşirse, bilgisayarınız yavaşlayabilir veya en uygunsuz anda dikkat dağıtıcı hale gelebilir.

Tarayıcınızda herhangi bir gecikme fark etmeyebilirsiniz, ancak video düzenlerken veya oyun oynarken Windows güncellemelerini kontrol etmek ve yüklemek inanılmaz derecede can sıkıcı olabilir.

Bilgisayarınız gece boyunca açık bırakılırsa, sistem siz uyurken tüm bu bakım işlemlerini halleder. Sabahleyin güncellenmiş, taranmış ve yedeklenmiş bir makineniz olur. Örneğin, Windows 11 ve macOS uzun zamandır bakım işlemlerini sistem kesintisi sırasında planlayabiliyor.

Yedeklemelere özellikle değinmek istiyorum: Time Machine, Yandex.Disk, OneDrive veya yerel bir NAS depolama alanı kullanıyorsanız, gece modu senkronizasyon için ideal bir zaman dilimidir. İş için ihtiyaç duyduğunuzda internet bağlantınızı boş tutar ve sabah her şey hazır olur.


Uyku modu ideal orta yoldur.

Bilgisayarınızı 7/24 açık tutmak hala aşırı geliyorsa, harika bir çözüm var: uyku modu (veya ACPI terimleriyle S3 modu). Bu mod, sistem durumunu RAM'e kaydederken diğer her şeyi kapatır: işlemci, sürücüler, fanlar ve ekran. En güçlü oyun bilgisayarlarının bile güç tüketimi 1-5 watt'a düşer; bu, RAM'i kendi kendini yenileme modunda tutmak (böylece üzerine yazılanları unutmaz), ayrıca güç kaynağı ve anakartın bekleme devreleri için gereken enerjidir. Bilgisayar uyku modundan birkaç saniye içinde uyanır.

Uyku modu ile bilgisayarı tamamen kapatma arasındaki temel fark şudur: Uyandığınızda, kaldığınız yerden devam edersiniz. Açık olan tüm belgeleriniz, sekmeleriniz, programlarınız ve metin düzenleyicinizdeki düzenlemeleriniz hala yerindedir. Sanki bilgisayarı hiç kapatmamışsınız gibi.

Daha da enerji tasarruflu bir seçenek var: hazırda bekletme modu. Bu modda, sistem durumunu diskteki özel bir dosyaya kaydeder ve tamamen kapanır. Güç tüketimi, tıpkı kapatma sırasında olduğu gibi sıfıra düşer.

Uyanma normal uyku modundan daha yavaş olur, ancak tam önyüklemeden fark edilir derecede daha hızlıdır tüm açık uygulamalar korunur. Bu, uzun süre hareketsiz kalan dizüstü bilgisayarlar için mükemmel bir seçenektir. Ayrıca, hızlı M.2 sürücülere sahip bilgisayarlar hazırda bekletme modundan nispeten hızlı bir şekilde kurtulur.

Şahsen, masaüstü bilgisayarım için şu kombinasyonu kullanıyorum: gündüz normal çalışma, gece ise güncellemeler ve kontroller gibi arka plan görevlerini çalıştıran bekleme modu. Bu, bir projeyi render etmem veya bir sinir ağını eğitmem gerektiğinde de kullanışlı oluyor, ben dinlenirken donanım gece boyunca kendi işini yapıyor.

Uyku modunu yalnızca birkaç günlüğüne evden ayrılacaksam etkinleştiriyorum.

Arka Plan Görevleri: Siz Rahatlarken Bilgisayarınızın Çalışmasına İzin Verin.

Ayrı bir kullanıcı kategorisi de bilgisayarlarını 7/24 görev yürüten kişilerden oluşuyor. Ve bunlar sadece programlama meraklıları değil:

Gece vakti video veya 3 boyutlu sahne oluşturmak, video düzenleme, mimari görselleştirme veya modelleme ile ilgilenenler için en bariz senaryodur.

iOS veya Android'de büyük projeleri derlemek yatmadan önce derleme işlemini çalıştırdım ve sonuçları sabah aldım.

Bulut senkronizasyonu ve büyük dosyaların indirilmesi 100 GB'ın üzerindeki Steam oyun dağıtımları, kimsenin kanala ihtiyaç duymadığı gece saatlerinde indiriliyor.

Ev sunucusu Medya kütüphaneniz için Plex veya Jellyfin, akıllı eviniz için Home Assistant, arkadaşlarınız için Minecraft sunucusu.

Tüm bu senaryolarda, bilgisayarı kapatmak kesinlikle bir seçenek değil. Özellikle de makine gece gündüz açık bırakıldığında yaptığı faydalı işlerle elektrik faturasını karşılıyorsa.

Güvenlik ve Açık Durumda Bir Bilgisayar

Bazen açık olan bir bilgisayarın sürekli çevrimiçi olması ve ağ saldırılarına açık olması nedeniyle potansiyel olarak savunmasız bir hedef olduğu savunulur. Bu doğru, ancak bir uyarı da var. Evde güvenlik duvarına sahip iyi bir yönlendiriciniz varsa, harici bağlantı noktaları açık değilse, modern bir antivirüs programınız (veya en azından standart Windows Defender) varsa ve şüpheli kaynaklardan yazılım yüklemiyorsanız, bir saldırganın bu eşiği aşması zordur.

Ortalama bir ev kullanıcısı için, bir bilgisayarı 7/24 çalıştırmak önemli bir ek risk oluşturmaz. Ancak, bilgisayarınızda "123456" şifresiyle açık bir RDP (Windows Uzaktan Masaüstü Protokolü) varsa, gece kapatmak sizi kurtarmaz.

Sürekli kullanımdan dolayı aşınma ve yıpranma var mı?
Başlıca karşı argüman şudur: "Bileşenler sürekli açık kaldıklarında aşınırlar." Bu doğru, ancak sık sık açılıp kapatıldıklarında olduğundan çok daha az aşınırlar.

Termal döngü, elektronik cihazların eskimesinin ana nedenidir. Bir bilgisayar açıldığında, bileşen sıcaklığı oda sıcaklığından (25°C) çalışma sıcaklığına (işlemciler ve grafik kartları için 60-85°C) sadece birkaç saniye içinde yükselir. Farklı malzemeler (silikon, kart üzerindeki bakır izler, lehim, plastik) farklı oranlarda genleşir. Lehim bağlantılarında ve kontaklarda mikro gerilimler oluşur. Isıtma-soğutma döngüsünü 10.000 kez tekrarlarsanız, malzeme yorgunluğu, lehim bağlantılarında mikro çatlaklar ve bileşenlerin karttan ayrılması gibi sorunlarla karşılaşırsınız.

Bu nedenle akkor ampuller, çalışma sırasında olduğundan daha çok açıldıklarında yanarlar. Elektronik cihazlarda da durum benzerdir: Sürekli çalışma sırasında düzgün ve eşit ısınma, günlük sıcaklık dalgalanmalarına göre donanıma daha naziktir.

İnterneti şu sıralar meşgul eden bir diğer konu ise elektromigrasyon; yani işlemcideki akımın, içinden geçtiği metal yollardaki atomları kelimenin tam anlamıyla "yer değiştirmesi". Bir nehrin kıyılarını yavaş yavaş aşındırdığını hayal edin: Akım ne kadar güçlü ve sıcaklık ne kadar yüksekse, bu süreç o kadar hızlı gerçekleşir. Zamanla, çipteki yollar incelir ve bir noktada tamamen kırılabilir.

Korkutucu gelebilir, ancak bir püf noktası var: işlemci üreticileri çiplerine çok büyük bir güvenlik payı ekliyorlar. Örneğin, Intel ve AMD, çiplerini standart voltaj ve sıcaklıklarda 10 yıldan fazla sürekli çalışma için tasarlıyor. Bu nedenle, elektromigrasyon yalnızca aşırı hız aşırtılmış, voltajı şişirilmiş ve sıcaklığı 100°C'ye yaklaşan işlemciler için gerçek bir tehdit oluşturuyor. Tipik bir ev bilgisayarı için, yükseltmeye ihtiyaç duymadan önce sadece 5-7 yıl kullanacağınız düşünüldüğünde, bu o kadar uzak bir ihtimal ki, bunu unutabilir ve huzur içinde yaşayabilirsiniz.

Elbette, gerçekten sınırlı bir kullanım ömrüne sahip bileşenler de var; örneğin, fanlar (mekanik rulmanlara sahipler) ve arka aydınlatmaları yaklaşık 15.000-50.000 saat ömürlü olan LCD monitör panelleri. Ancak modern bir bilgisayardaki fan ucuz bir sarf malzemesidir ve monitör hala boşta kaldığında uyku moduna geçer ve arka ışığını kapatır.

Bilgisayarınızı ne zaman kapatmalısınız?
Dürüst olmak gerekirse, her duruma uyan tek bir çözüm yok. Her şey hedeflerinize ve amaçlarınıza bağlı. Aşağıdaki durumlarda sistemi çalışır halde bırakmamak en iyisidir:

Uzun bir süreliğine evden ayrılıyorsanız; bir haftalık tatil, bir aylık iş seyahati veya yaz tatili için kır evine gidiyorsanız, bilgisayarınızı açık bırakmanın mantıklı olmadığı açıktır. Bu, güç tüketimi veya aşınma ve yıpranma meselesi bile değil, basit bir yangın güvenliği meselesidir. Sonuçta, evde elektronik cihazlarımız açıkken, herhangi bir soruna önceden tepki verebiliriz. Ancak haftalar veya aylar boyunca gözetimsiz kalmak çok fazla.

Bölgenizdeki voltaj dengesiz ise, sürekli voltaj düşüşleri, yükselmeleri ve kesintileri, termal döngülerden çok daha tehlikelidir donanımınız için. Uygun bir voltaj dengeleyici veya UPS kurulana kadar, cihazı kapatmak en iyisidir. Burada artık kolaylık öncelik olmaktan çıkmıştır.

Haftada bir kez yeniden başlatma şarttır. Sistem 7/24 çalışsa bile, ara sıra tam bir yeniden başlatma yapmak faydalıdır: bu işlem RAM'i temizler, bekleyen güncellemeleri uygular ve birikmiş hataları giderir. Bu işlem iki dakika sürer ve sistemin sağlığını gerçekten iyileştirir.

Bilgisayar sıcak bir odadaysa, özellikle yaz aylarında 35°C (95°F) sıcaklıktaki, klimasız bir daire 7/24 çalışma için ideal değildir. Aşırı ısınma elektronik cihazların en büyük düşmanıdır ve bilgisayarın aşırı ısınmasını önlemek için kapatmak en iyisidir.

#Windows11 #PCGaming #Donanım #SSD #EnerjiTasarrufu #TechForumTR

Reuters'ın haberine göre, Avustralya sosyal medyayı gençler üzerindeki yaş kontrolünün gevşek olması ve yasakların işe yaramaması nedeniyle suçladı.

Yaş doğrulama sistemi sağlayıcıları, Avustralya'nın 16 yaş altı kişiler için sosyal medya yasağının uygulanmasındaki sorunların , teknolojideki kusurlardan ziyade, platformların kendi eylemlerinden kaynaklandığını belirtti.

Sektör birliği olan Yaş Doğrulama Sağlayıcıları Birliği, yaş doğrulama çözümlerinin halihazırda büyük ölçekte çalışabilecek kapasitede olduğunu belirtti. Ayrıca, en büyük platformların bu tür araçları tutarsız bir şekilde kullandığını ve ihtiyaç duyulan yerlerde devreye almakta başarısız olduğunu da kaydetti.

Bu duyuru, Aralık ayından beri yürürlükte olan Avustralya yasasının sıkılaştırılmış bir şekilde uygulanması sürecinde yapıldı. Düzenleyici kurum eSafety, Facebook, Instagram, YouTube, TikTok ve Snap tarafından olası ihlalleri araştırıyor.

Derneğe göre, uygulama sürecinin başlarında bazı zayıf noktalar ortaya çıktı. Bunlar arasında hesap oluşturma sırasında yaş doğrulamasının olmaması, istenen sonucu almadan önce doğrulama sürecinin tekrar tekrar doğrulanması gerekliliği ve kullanıcıların kendi bildirdikleri yaşlara güvenmeye devam edilmesi yer alıyor.

Avustralya düzenleyici kurumu, yasanın yürürlüğe girmesinden bu yana reşit olmayanlara ait olduğu düşünülen milyonlarca hesabın silindiğini söylüyor.

Avustralya'da yapılan daha önceki bir çalışma da, sosyal medya yasaklarının küçükler için sınırlı etkinliğe sahip olduğunu doğrulamıştı.

Yeni bir oyuncunun PlayStation Plus'a ihtiyacı var mı? Abone olmaya değer mi?
PS Plus, PlayStation'a yeni başlayan birçok oyuncu için ilk satın alma işlemidir. Bunun nedeni, yüzlerce oyunu satın almadan oynamanıza olanak sağlamasıdır. Her konsol sahibi için olmazsa olmaz gibi görünse de, durum o kadar basit değil.

Bu yazıda, her PS Plus planının içeriğini ayrıntılı olarak ele alacağız ve aboneliğin sizin için uygun olup olmadığını anlamanıza yardımcı olacağız.

PS Plus planları
Üç farklı PS Plus planı bulunmaktadır:

Essential en uygun fiyatlı plandır. Çevrimiçi erişim, ayda üç oyun, ek indirimler/kampanyalar ve bulut kayıtları içerir.

Extra, ideal orta yoldur. Essential paketindeki tüm bonusların yanı sıra, popüler oyunlar ve Sony'ye özel oyunlar da dahil olmak üzere 400'den fazla oyundan oluşan bir kataloğu içerir.

Deluxe, eksiksiz bir pakettir. Ekstralar, klasik PS1 ve PS2 oyunları ve bazı önemli oyunların sınırlı süreli sürümlerini içerir.

PS Plus aboneliğiniz aktif olduğu sürece tüm PS Plus oyunları oynanabilir.

PS Plus Essential paketine neler dahildir?

Her ay, kütüphanenizde sonsuza dek kalacak 3 seçili oyunu talep edebilirsiniz.

Tüm PS Plus aboneleri 5 Mayıs'a kadar aşağıdaki oyunları ücretsiz olarak alacaklar:

• Lords of the Fallen (PS5, çeviri yok) İki dünya arasında seyahat mekaniğine sahip fantastik bir soulslike oyunu.

• Tomb Raider I-III Remastered Lara Croft hakkındaki ilk üç oyunun yeniden düzenlenmiş sürümlerinden oluşan bir koleksiyon.

• Sword Art Online Fractured Daydream anime tarzında bir iş birliğine dayalı aksiyon RPG oyunudur.

Yaklaşan çekilişte ilk üç sırayı alan oyunlar ay sonunda açıklanacak.

PS Plus Extra ve Deluxe paketlerine neler dahildir?

Her ay, Extra ve Deluxe planlarının genel kataloğuna birkaç oyun eklenirken, bazıları da kaldırılıyor. Ancak oyun sayısı her zaman 400 civarında kalıyor ve çoğu oyun aboneliğin bir parçası olarak sonsuza kadar kalıyor.

Aşağıda bu oyunların en popülerlerini listeledik:

Assassin’s Creed.
Bloodborne.
Cyberpunk 2077.
Days Gone.
Death Stranding.
Detroit: Become Human.
Doom (2016) и Doom Eternal.
Fallout 4.
Far Cry.
Final Fantasy VII Remake.
Five Nights at Freddy's.
Ghost of Tsushima.
God of War (2018) и God of War Ragnarök.
Grand Theft Auto V.
Hogwarts Legacy.
Hollow Knight.
LEGO
Marvel's Guardians of the Galaxy.
Marvel's Spider-Man 2.
Mortal Kombat 1.
Ratchet & Clank: Rift Apart.
Red Dead Redemption.
Resident Evil Village.
Tomb Raider.
Tom Clancy's The Division.
Tom Clancy's Ghost Recon.
Silent Hill 2 Remake.
The Elder Scrolls V: Skyrim.
The Last of Us Part I и II.
Uncharted.
Wolfenstein.
Watch Dogs.

Abonelik gerektiren oyunların tam listesini PS Store web sitesinde bulabilirsiniz . Orada, oyunları plana, türe ve platforma göre sıralayabilirsiniz.

PS Plus'ın avantajları ve dezavantajları
Şimdi de, tüm avantajlarına rağmen, aboneliğin sizin için neden gerekli olmayabileceğinden bahsedelim. Bunu yapmak için, PS Plus'ın artılarını ve eksilerini listeleyeceğiz.

Artıları:
Eğer dahil olan oyunları oynamayı planlıyorsanız, abonelik size binlerce TL tasarruf sağlayabilir. Bu nedenle, satın almadan önce tam listeyi kontrol etmeye değer; istediğiniz oyunun dahil olma olasılığı yüksek.

Ne oynamak istediğinizden emin değilseniz, PS Plus ile beğeneceğiniz bir şey bulmanız muhtemeldir; abonelik neredeyse her türden oyunu içerir.

Abonelik düzenli olarak yeni çıkan oyunlar ve büyük hitler de dahil olmak üzere çeşitli oyunlar ekliyor. Şu anda hiçbir oyunla ilgilenmeseniz bile, en sevdiğiniz oyun yakında PS Plus'ta mevcut olabilir.

Dezavantajları:
Abonelik gerektiren oyunlar daha az değerlidir. Evet, bir sürü oyunu (bir nevi) ücretsiz olarak aldığınızda, onları takdir etme motivasyonunuz azalır. 15 dakika sonra ilginizi çekmedi mi? Sonraki! Çok fazla oyun denerseniz, sonunda ilgisiz kalabilirsiniz.

Bazı oyunlar zamanla aboneliğinizden kaldırılabilir. Size bir ay önceden haber verilecektir, ancak bazı oyunlar onlarca (hatta yüzlerce!) saat sürdüğü için bunları tamamlamak için zamanınız olmayabilir.
Bazı abonelik gerektiren oyunları indirimdeyken satın almak daha karlı olabilir. Aboneliğe harcadığınız para, indirimli birkaç oyuna harcayacağınız paradan daha fazla olabilir.

Sadece çevrimiçi oynamak istiyorsanız Essential'ı alın. Yüzlerce oyundan oluşan bir kataloğa sahip olmak istiyorsanız Extra'yı alın. PS1 ve PS2'nin klasik oyunlarını istiyorsanız Deluxe'ü alın.

Sizce Game Pass mi yoksa PS Plus mı daha dolu bir kütüphaneye sahip?

Burada sunulan oyunların her biri hakkında fazla bir şey söyleyemem çoğu mükemmel oyunlarama birkaç şeyden bahsetme ihtiyacı hissediyorum.

Öncelikle birkaç şeyi özetlemekte fayda var: Birincisi, Resident Evil serisinin hayranı değilim, yeniden yapımlarını aynı anda oynamış olsam bile. Asya anlatıları bana biraz yabancı geliyor, ancak Japonlar karakteristik ölüm merkezli şizofrenileri yerine çok kültürlü bir ürün yaptıklarında genellikle sağlam işler ortaya koyuyorlar.

İkincisi, utanç verici bir şekilde sıradan bir oyuncuyum ve hassas biriyim; bu oyunları orta zorlukta ve bazı tereddütler olmadan bitirdim. Türde tamamen acemi olmama rağmen, deneyimim, seriye on yıllardır aşina olan insanlarınkinden bile daha otantik geldi. Özellikle de zaman zaman inanılmaz derecede zorlayıcı ve rahatsız edici bulduğum için, ki bu da tam olarak "hayatta kalma korkusu"nun ima ettiği şey.
Evet, fikrim sadece benim fikrim ve kimseyi hiçbir şeye mecbur etmiyor sadece ihtimaline karşı.

Resident Evil 2 Yeniden Yapımı

Tüm yeniden yapımlar arasında RE2R, orijinaline en çok benzeyenidir. Ve başlangıçta, bu beni bile memnun etmişti—oyun, kısıtlı bir ortamda, az kaynakla ve sürekli bir tehditle hayatta kalma deneyimini vaat ediyordu ki bu da sonuçta tüm bir türü oluşturdu. Ancak, burada yapılan bir dizi oyun tasarım kararı, ikinci bölüm hakkındaki genel izlenimimi önemli ölçüde zedeledi.

Örneğin, Souls benzeri oyunların hayranlarının aksine, zorluğu yönetmenin hesaplı bir tasarımı ve kötü uygulamanın bir sonucu olarak ayırma eğilimindeyim. Bir noktada, polis karakolunda, mühimmatım bitti ve bu anın güzelliği, tamamen benim hatam olmasıydı, çünkü RE2R'yi bir nişancı oyunu gibi oynamaya, gördüğüm herkesi öldürmeye başlamıştım. Hata hızla ortaya çıktı, çünkü buradaki zombiler ölmeye son derece isteksiz ve bazıları o kadar inatçı ki, kafaları büyükannenin ev yapımı kıymasına benzese bile tekrar tekrar diriliyorlar.

Görünüşte adaletsiz olan bu geliştirici kararı, Resident Evil 2 Remake'i ve nasıl oynanması gerektiğini anlamak için temel bir öneme sahip. Özellikle, mümkün olduğunca çatışmadan kaçınmak ve kayıplarınızı en aza indirmek gerekiyor. Bir düşmanı geride bırakmak da her zaman doğru karar olmayabilir, çünkü çoğu zaman adımlarınızı geri takip etmeniz veya aceleyle kaçmanız gerekebilir. Gerilim, doğru hareket tarzı hakkındaki sürekli şüphe ve sık sık hızlı kararlar alma ihtiyacıyla yaratılıyor.

Bu açıdan RE2R mükemmel ve genel olarak üçüncü şahıs aksiyon-macera tasarımına rağmen, ağır bir tempoda ilerliyor ve bu tempoyu bozanları sık sık cezalandırıyor. Tek dezavantajı, gerekli tüm özelliklere sahip gibi görünmesine rağmen, bir korku oyunu olarak yetersiz kalması. Ancak bu bir sorun değil.

Oyun kasıtlı olarak size zarar vermeye çalıştığında sorunlar ortaya çıkıyor. Örneğin, yakalanmaktan kurtulma durumunda. Zombiler yavaş bir oyuncuyu yakaladığında, eğer bıçağı varsa hasar almadan onlardan kurtulabiliyor. Daha egzotik bir yöntem ise el bombası gerektiriyor; kahraman el bombasını canavarın boğazına sokuyor, kurtuluyor ve ardından iyi nişan alınmış bir atışla bombayı patlatabiliyor.

Neyse ki, bu el bombaları bir metre uzaktan bile patlatılabiliyor kahraman onlardan zarar görmeyecek kadar karizmatik ama burada başka bir sorun daha var, o da oyuncuyu seçim hakkından mahrum bırakmak. Hem bıçağınız hem de el bombanız olabilir, ancak karakter kendini daha değerli bir varlık olan ve savaşın gidişatını değiştirebilecek el bombasıyla savunuyor. Siz de şanssız bir şekilde yakalandığınız için onu atıyorsunuz. Ve bu tasarımcı kısıtlamasını hiç de adil bulamıyorum.

RE2R'da beni gerçekten sinirlendiren bir diğer şey de "sırları"ydı. Oyunun özellikle büyük mekanları yok ve neredeyse her şeyi temizledim, ancak yine de seviyelerdeki dolapların ve kasaların çoğunun şifrelerini bulamadım. Bu yüzden, çekmecede inanılmaz miktarda mermi olmasına rağmen, Leon'un bölümünü tabancayı alamadan bitirdim. Ayrıca bazı odaları da açamadım çünkü özel anahtarları bulamadım—bir şeyin diğerine sıkışmış olması ve anahtarların kasalardan birinde olması tamamen mümkün, ama yine de onlara erişemiyorum. Bu durum beni oldukça rahatsız ediyor burada suçlu ben değilim, daha ziyade seviyeyi ve ilgi noktalarını tasarlayan kişinin ihmalkarlığı olduğunu düşünüyorum.

Tıpkı lağımlarda olduğu gibi, neredeyse yenilmez et golem'lerle dolu dar bir kanaldan geçmeniz gerekiyor. Onların etrafından koşmanız gerekiyor, ancak oyun size manevra yapacak neredeyse hiç alan bırakmıyor ve bazen hasar almak, onlardan kurtulmanın tek yolu oluyor. Dahası, canavarlar sizi zehirliyor, yavaşlatıyor ve yavaş yavaş öldürüyor; bu da biraz daha uzakta bekleyen bir sonraki benzer canavarla karşılaştığınızda ölümcül olabilir.

Bu arada, bu şişkin canavarların teknik olarak açıkça kusurlu olduğu ortada ve küçük bir kaideye tırmandığınız anda hemen çaresiz kalıyorlar ve karaktere ulaşmaya bile çalışmıyorlar, sadece yanlarında donup kalıyorlar, kol mesafesinde duruyorlar.

RE2, genel olarak Capcom'un yeniden yapımlarının en kusurlu olanıdır ve sinematik görsellerine rağmen, Steam'deki bağımsız korku oyunlarından bekleyeceğiniz birçok kusura sahiptir. Aynı gecikmeli dokular; ufukta bir yerde değil de 10 metre uzakta olmalarına rağmen düşük FPS'de hareket eden aynı zombiler. Ayrıca kapılardan geçmeye çalıştılar ve genel olarak, bu oyunda kapılar, arkalarında biri duruyorsa önemli bir rahatsızlık kaynağıydı.

Hayatta kalmaya verilen öneme rağmen, yeniden yapımda aktif olarak hasar vermenizi gerektiren iki boss dövüşü bulunuyor (toplamda üç, ancak orta dövüşlerde sadece kaçmak ve şarjör düğmesine basmak yeterli).

Elbette, oyunun ikinci yarısında çok daha fazla merminiz olacak, ancak yine de tamamen hazırlıksız yakalanabileceğiniz sinir bozucu bir durum söz konusu. Dev canavarlarla yapılan dövüşler serinin tanınabilir bir özelliği olsa da, klasik Resident Evil oyunlarında gerekli olduklarını düşünmüyorum. Bununla birlikte, iyi bir şekilde uygulanmışlar ve hiçbir şikayetim yok.

Oyunun umduğumdan çok daha kısa çıkması da beni hayal kırıklığına uğrattı. Polis karakolu ve altındaki iletişim ağı tek, bütünleşik bir mekân haline geldiğinde, oyunun ölçeği ve ilerleyişiniz sizi motive ediyor; kanalizasyonlarda dolaşmak, orada gizlenen dehşetler olmasa bile biraz sıkıcı.

Ama sonra sizi küçük bir Umbrella laboratuvarı bekliyor ve bu gösteri aniden sona eriyor. "Gerçekten hepsi bu mu?" diye düşündüm, yolculuğun yarıda kesildiğini hissederek. RE2R'nin en azından yarı yarıya daha kısa olması gerektiğini düşündüm; aşırı uzunluğu hayatta kalma unsurunu değersizleştiriyor ve başarılarınızın ve başarısızlıklarınızın -eşyalarınızın büyüklüğünün- önemli bir rol oynayabileceği mesafeyi size vermiyor.

Açıkçası, tüm yol boyunca sirk faresi gibi kıvranıp her şeyden kısmaya çalıştınız, ancak tüm bu çabalarınızın birdenbire boşa gittiğini gördünüz. Ve anlıyorum ki, Zorlu modda kaynaklar daha da kıt ve zorluklar daha da çetin, ancak orta zorluk seviyesi, kaydettiğiniz ilerlemeyi değerlendirmek için gayet yeterli. Dahası, son savaşı önceden haber vererek, oyun size şimdiden kaynaklarla ödüllendirmeye başlıyor ve hayatta kalma fikrinin temel tasarım fikrini daha da baltalıyor.

Tükenmiş ekipman nedeniyle oyunu tamamlayamamaktan daha iyidir, ancak tüm bunları oyun tasarımından sorumlu kişinin veya belki de yayıncının gereksiz yatırım yapmadan ve genel proje vizyonuna bağlı kalarak geliştirmeyi mümkün olduğunca hızlı bir şekilde tamamlama arzusunun bir hatası olarak görüyorum.

Görünüşe göre kısa süre büyük bir sorun değil, çünkü RE2R'nin iki hikaye modu var—biri Leon için, diğeri Claire için. Ama bunlar tekrarlayıcı. Hem de özensizce tekrarlayıcı. Hem Leon hem de Claire olarak aynı yolları izliyorsunuz, aynı bulmacaları çözüyorsunuz ve her oyun deneyimini bir öncekinden ayıran tek şey karakterin görünümü ve kişisel silahı. Hatta dolap şifreleri bile aynı—şifreyi önceden yazdıysanız veya ekran görüntüsünü aldıysanız zorla açabilirsiniz.

Ve bu, hikaye açısından inanılmaz derecede aptalca görünüyor. Leon'u kontrol ederek, Claire ile karşılaşmadan önce bir iki saat boyunca bölgede dolaşmayı başardım; Claire'in modunda, binaya yaklaşık 10 dakika içinde gizlice giriyor, ancak orada Leon ile karşılaşmıyor—Leon ortadan kaybolmuş. Ancak soru şu ki, nerede, çünkü Claire şimdi lobideki gizli hava kilidini açmak için bulmacayı da çözüyor.
Evet, bu olay örgüsü gelecekte farklı yönlere sapıyor, Leon Ada Wong ile tanışıyor ve Claire de Dr. Birkin'in kızıyla tanışıyor, ancak bu gerçek beni hiç teselli etmiyor ve sonuç olarak, ilk oynayışta cazibesinin önemli bir kısmını zaten kaybetmiş olan bir video oyununda tekrarlamayı oynamaktan vazgeçtim.

Oyunun sonuna doğru beni saran genel hayal kırıklığı duygusu.

Yeniden yapımın övgüyü hak ettiği nokta, görselleri ve orijinalin büyük ölçüde tek hücreli olay örgüsünü ne kadar incelikle yansıttığıdır. Hakkında çok şey duyduğum Leon ve Ada arasındaki ilişki burada mükemmel bir şekilde ifade edilmişti; tamamen farklı hedeflere ve inançlara sahip iki insanın, aynı anda rakip olup birbirlerine hayatlarını borçlu oldukları, çelişkili bir sevgiyle nasıl bir araya geldiklerinin canlı bir incelemesiydi. Güzel, özlü ve yüzeysel değildi buna inanıyorum.

Güncellenmiş oynanış olmasa bile, bu tür senaryo yeniden yorumlamaları, bu tür yeniden yapımların var olma nedenidir.

Resident Evil 3 Yeniden Yapımı

Jill Valentine'ın 5 dakikalık macerası, klasik oyunlar açısından bile belki de en tartışmalı olanıdır. "Real World"de hayatta kalma unsuru kısa oyun süresi ve boss dövüşlerine giden süreçle zayıflatılırken, burada oyunun tür kimliğinin tüm izlerini neredeyse ilk saat içinde kaybediyoruz.
Başlangıçta, RE3R tam olarak aynı şekilde işliyor—nispeten büyük bir mekan ve sınırlı mühimmat ancak Nemesis'in ani ortaya çıkışı her şeyi alt üst ediyor ve oyunu hızlı tempolu bir aksiyon oyununa dönüştürüyor.

Her biri bir öncekinden daha karmaşık olan Nemesis dövüşleri takip ediyor ve bunlarla birlikte, her biri kendi silah ve ekipmanına sahip karakterler arasında geçiş yapılıyor, bu da gizlilik ve becerikli oyun hikayesini daha da değersizleştiriyor.

Aslında bunu beğendim. "Troika" düzenli olarak aksiyon bölümlerini, alışılagelmiş hayatta kalma ve keşif bölümleriyle dönüşümlü olarak sunuyor ancak bu sefer yağmalama yerleri oldukça küçük, ama ben bunu bir avantaj olarak görüyorum çünkü sıkıcı hale gelmeye vakitleri olmuyor. Tek istisna hastane birkaç saatliğine kaybolabileceğiniz tek tam boyutlu oda.

Orijinal üçüncü oyun gibi, yeniden yapım da öncelikle bir aksiyon oyunudur; burada isabetli ve agresif atışlar, hayatta kalma korku oyunlarının doğasında var olan ihtiyatlılığın yerini alır. Ve oyun, büyük ölçüde bu formata uygundur.

Birincisi, basitçe iyi yapılmış ve iki yeniden yapımın doğasında var olan kusurları gidermiştir. İkincisi, seriden kopuş ölümcül değildir ve keşif ve envanter yönetimi hala önemli bir rol oynamaktadır.


Oyun, oyunun her yönünü aynı anda ele almaya çalışıp hiçbirinde mükemmel olamamakla eleştirilebilir; ben de aynı düşüncelere sahiptim. Ancak nihayetinde, RE3R'ı tamamlamak için geçen 6-7 saatin, ikinci oyunun kötü şöhretli yeniden yapımından, hatta Claire olarak tekrar oynasam bile, üzerimde çok daha büyük bir etki bıraktığını fark ettim.

Bu sefer, kısa oyun süresi hiç de sorun gibi görünmüyor; oyun bu süre zarfında birçok rol üstlenerek, duygu dolu, canlı ve dinamik bir hikaye anlatıyor. Jill'in başına silah dayadığı açılış sahnesi bile, macerasının sonuna kadar olan gidişatını belirliyor. Evet, yeniden yapımın yaratıcıları, yenilmez bir canavarın bir kadını kovaladığı klişe hikayeyi yeniden hayata geçirme konusunda yine mükemmel bir iş çıkarmışlar.

Nemesis inanılmaz derecede güçlü bir yaratık. Jill, yarım metre ötede patlayan mermilerden sağ kurtulmayı başarıyor, ama düşmanı akıl almaz derecede güçlü. Onu güneşe atsanız bile bir şekilde hayatta kalır. Serinin tamamen havalılığını kaybettiğini ve parkur yapan canavarlar ve kamyonetlerle ilgili bir süper kahraman filmine dönüştüğünü söylemek cazip geliyor, ama bu 30 yıl önce oldu. Tüm bu absürtlüğe rağmen, oyunu beğendim, çünkü olay örgüsü tamamen karakter merkezli ve oldukça canlı ve sevimli olan karakterlerin eylemleri ve duyguları etrafında şekilleniyor. Seri için önemli hiçbir şey olmuyor burada şehir nükleer bir patlamayla havaya uçuruluyor, ama bunun için ayrı bir oyuna gerek yoktu.

Troikanın varlığı, ikinci oyunla bağlantı kuramaması nedeniyle olay örgüsünü bir nebze de olsa sekteye uğratıyor. YouTube'da birinin bana açıkladığı gibi, RE3R'ın olayları devam oyunundan daha erken başlıyor ve daha geç bitiyor, ancak yine de "Leon zaten yok etmişken Jill hangi Umbrella laboratuvarına indi?" gibi sorular kalıyor; gerçekten aynı şehirde iki yeraltı laboratuvarı mı var? Ya da Leon, roketatar atışıyla ölen bir Tyrant tarafından kovalanırken, Jill, Ölüm Yıldızı'ndan gelen bir salvoyla bile öldürülemeyen Nemesis tarafından neden kovalanıyor? Leon ve

Carlos da polis karakolunda iki dakika ile birbirlerini mi kaçırdılar?

Temelde, bir şişe içki olmadan bunu çözemezsiniz ve gerçekten de gerekli değil; hikaye, hoş bir şekilde anlatılmış olsa da, bu tür beyin fırtınalarını haklı çıkarmıyor.

Ayrıca, her iki oyun da aynı yerde ve aynı zamanda geçmesine rağmen, kahramanların farklı düşmanlarla karşılaşmasını da seviyorum; işte böyle oluyor.

Eleştirilere gelince, gerçekten belirgin bir sorun bulamıyorum. Nemesis'in kendisi, ilk versiyonunda, beni sık sık bir duvarla kendi testisleri arasında sıkıştırıyordu, ancak bu, büyük bir canavarın yakın temas aradığı bu tür oyunlarda yaygın bir sorun ve RE3R bu konuda bana en az sorunu yaşattı. Ayrıca zombi yakalama mekaniğini tamamen yanlış anladım oyun size bir QTE tamamlamanızı söylüyor, ancak sonrasında hiçbir şey yapmamış gibi hasar almaya devam ediyorsunuz. Yani bunun amacı ne?

Bu arada, artık el bombalarını ağzınıza sokamıyorsunuz neredeyse simetrik benzerliklerine rağmen, bu oyunlar temel bir düzeyde birbirinden farklılaşıyor.

Özetle, troika görsel olarak hoş bir oyun ve yılda bir kez geri dönebileceğiniz kısa, canlı ve çeşitli bir aksiyon-macera oyunu. Orta halli bir hayatta kalma korku oyunu olsa da harika bir oyun.

Resident Evil 4 Yeniden Yapımı

Burada çok kısa tutacağım: Oyun kesinlikle muhteşem. Keşif ve bulmacalarla harmanlanmış, onlarca muhteşem durum ve yeterli düzeyde dram içeren saf bir aksiyon gerilim oyunu. Hikaye, orijinalindeki kadar aptalca ve burada da ABD Başkanı'nın kızı, tabancalı tek bir ajan tarafından kurtarılıyor eğer Başkanın kendisini kaçırmış olsalardı, iki ajan gönderirlerdi ve o zaman bile bu kesin değil. Kahramanların o kaleye neden gittikleri de tamamen belirsiz. Ve liste böyle devam ediyor.

Ancak mümkün olan yerlerde yönetmenler senaryoyu gözden geçirme konusunda iyi bir iş çıkarıyor ve özellikle Leon, bir gençlik animesinden çıkmış saf, iyi huylu bir karakterden ziyade, düşman hatlarının derinliklerinde savaşmış, sert, tecrübeli bir adama benzemeye başlıyor. En azından, kahramanın, işleri hakkında çok fazla şey bilen küstah bir düzenbaza karşı nazik davranmak için hiçbir nedeni yok. Özellikle bu zor zamanlarda RE4R'ın düzgün bir Leon'un burada. Bu, oyunun Japonlar tarafından geliştirildiği ve Japonların davranış ve diyalog kültürünün bizimkinden çok farklı olduğu düşünüldüğünde özellikle ilginç. Ve yine de, organik ve uygun bir şekilde ortaya çıktı.

Oyunun oynanışını ve artılarını anlatmaya kalkışmayacağım; övülecek çok daha fazla şey var. Sadece şunu belirteyim ki, ahlaksız tüccar, üç sıra halinde dizilmiş mühimmat raflarına rağmen mühimmat satmayı kesinlikle reddediyor. Bu arada, oyun beni başından sonuna kadar diken üstünde tuttu, çünkü her silah için en fazla iki yedek şarjörle sürekli olarak yetersiz mühimmat tedariki vardı. Elbette, bu tür oyunlarda, ezilmiş oyuncuyu düşman cesetlerinden elde edilen ekstra mühimmatla cesaretlendirmenin yaygın olduğunu anlıyorum, ancak mühimmat kıtlığının farkında olmak, beni savaşta etkili çözümler bulmaya ve elbette isabetli olmaya teşvik etti.

Benim için RE4R, yaşayan bir klasik ve tek oyunculu aksiyon macera oyunlarının, ister nişancı oyunu olsun ister olmasın, nasıl olması gerektiğinin bir örneği. Hatta modern oyun sektöründe gerçekten hoşlanmadığım, silahlar ve yükseltmeleri için hasar değiştiricilerle yapılan gereksiz değişiklikleri bile kolayca affettim. Capcom'a ve kendi geliştirdikleri oyun motoruna, oyunlarının ne kadar iyi tasarlanmış ve optimize edilmiş olduğu konusunda hakkını vermeden edemiyorum. Olması gerektiği gibi çalışan harika bir oyun ne büyük bir keyif.

Bu noktada söylemek istediklerim sanırım bu kadar. Benim için bu makalede yer alan dijital ürünleri tanımak en azından eğitici, en fazla ise oldukça değerliydi. Öyle ki, daha önce sevmediğim seriye dair fikrimi bile değiştirdim. Aynı derecede ilginç olan şey ise, tüm ortak temalara rağmen ikinci, üçüncü ve özellikle dördüncü filmin tamamen farklı ürünler olması ve her birinin farklı bir kitleye hitap etmesidir. Bu, yayıncının bilinçli olmasa da çok akıllıca bir kararı.

Modern Resident Evil oyunlarının gerçek bir hayranı olmak için Requiem'i tekrar oynamam gerekecek. RE4R'nin başaramadığı hiçbir şeyi ondan beklemiyorum, bu da başlı başına mükemmel bir video oyunu olması gerektiği anlamına geliyor. Makul beklentilere sahip olmak güzel. Japon oyunlarının hayranı olacağımı hiç hayal etmemiştim.